ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 799 ผมรอคุณอยู่นะ

บทที่ 799 ผมรอคุณอยู่นะ
“น้องชาย คุณเองก็น่าจะได้ยินที่คุณฟู่พูดแล้วนะ เพื่อความสุขในชีวิตหลังจากนี้ของผมแล้ว เห็นทีคงต้องทำร้ายคุณหน่อยแล้วล่ะ”
จี้คุนมองเย่เทียนด้วยสีหน้าที่ลำบากใจ
นอกจากค่ารักษาของคุณแล้ว ผมยังจะมีเงินชดเชยให้คุณอีกก้อนหนึ่งด้วย!”
แล้วรับปากไปว่า “คุณไม่ต้องห่วง
เย่เทียนถึงกับตกใจ มองจี้คุนด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน ไอ้หมอนี้มันต้องการจะสื่ออะไรบ้างเนี่ย? นี่จะบอกว่าสมน้ำหน้าเขาที่ดวงซวยเองอย่างนั้นเหรอ?
“นี่นี่ คุณเป็นคนก็ควรจะมีลิมิตหน่อยไม่ได้เหรอ? ให้มันมีหลักการหน่อยไม่ได้รึไง?”
เย่เทียนทำหน้าค่อนข้างผิดหวัง
“เธอให้คุณมาทำร้ายผม คุณก็จะเรียกคนมาทำร้ายเลยรึไง? งั้นถ้าเธอเรียกคุณไปกินขี้ คุณก็จะไปกินขี้อย่างนั้นเหรอ?
แม่งโง่เง่าสิ้นดี!”
พอพูดอย่างนั้นออกมา ฟู่เซิ่งหนานก็ทนไม่ไหวจนต้องหลุดขำออกมา แอบคิดในใจว่าทำไมเธอถึงนึกไม่ได้นะ?
หันมองมาที่จี้คุนก็ได้โมโหขึ้นมาทันที โกรธจนเลือดขึ้นหน้า แล้วตวาดออกมาว่า “นี่แกกล้าด่าฉันอย่างนั้นเหรอ?”
“ด่าคุณเหรอ? ถูกต้อง! ผมจะค่าคุณแล้วมันจะทำไม?”
เย่เทียนเบะปาก ทำท่าประมาณว่าก็เห็นๆ กันอยู่
ไฟแห่งความโกรธในใจของจี้คุนลุกโชนขึ้นทุกที
ไม่นึกเลยว่าเย่เทียนจะใจกล้าขนาดนี้ ไม่ขอบคุณในความหวังดีของตนยังพอว่า
นี่ถึงกับกล้ามาด่าเขาถึงถิ่นเลย ช่างเป็นเรื่องที่ลุงทนได้แต่ป้าทนไม่ได้จริงๆ!
“แกแน่มาก! ที่ผ่านมาคนที่ด่าฉันไม่เคยได้จบสวย แกเองก็ไม่ต่างกัน!”
เย่เทียนจะไปสนใจพวกเลวที่ชอบหาเรื่องไปทั่วได้ยังไง จงได้เตือนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มว่า
ใครก็ตามที่คิดจะทำร้ายผม ทุกคนต่างก็จบไม่สวยกันทั้งนั้น!”
“อย่าหาว่าผมไม่เตือน
“นี่แกยังกล้าขู่ฉันอีกอย่างนั้นเหรอ? ฉันเองก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่าแกจะทำให้ฉันจบไม่สวยยังไง!”
ถ้าเป็นที่อื่นจี้คุนก็อาจจะกลัวบ้าง แต่เมื่ออยู่ที่โรงแรมโฟร์ซีซั่นซึ่งเป็นถิ่นของเขา แล้วเขาจะเป็นกังวลได้ยังไง?
ระหว่างที่พูด เขาก็ได้ชูมือขึ้นไปข้างบน
ทันใดนั้น
รปภสิบกว่าคนที่เฝ้าอยู่ในโรงแรมก็เห็นสัญญาณมือของ จี้คุนหัวหน้ารปถจึงพาลูกน้องวิ่งมาอย่างรวดเร็วแล้วพูดอย่างนอบน้อมว่า
“คุณชายคุน มีอะไรให้พวกเรารับใช้ครับ?”
จี้คุนยิ้มออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
คุณช่วยพาคนมาสั่งสอนหมอนี่ให้ผมหน่อย เกิดอะไรขึ้นผมจะเป็นคนรับผิดชอบเอง!”
ชี้ไปที่เย่เทียน “มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
พอเขาสั่งไม่อย่างนั้น พวกรปภก็พากันกรูกันไปทางเย่เทียน
อย่าคิดว่าจี้คุนอายุยังน้อย แต่ยังไงเขาก็เป็นผู้ดูแลของโรงแรมแห่งนี้ ซึ่งก็คือหัวหน้าของหัวหน้าของพวกเขานั่นเองถ้าไม่ฟังคำสั่งของจี้คุนไม่แน่ก็อาจจะถูกไล่ออกไปเลยก็ได้!
ในทางกลับกัน ถ้าพวกเขาสามารถใช้โอกาสนี้เอาในจี้คุนได้ ไม่แน่ต่อไปก็อาจจะได้รับการดูแลอย่างดีในโรงแรมแห่งนี้ก็ได้!
จี้คุนนั้นยิ้มออกมาอย่างไม่ชอบใจ ในความคิดของเขาในฝั่งของตนนั้นมีรปภอยู่สิบกว่าคน หันมองไปที่เย่เทียนกลับมีแค่คนเดียว การที่จะจัดการกับเย่เทียนมันก็เป็นเรื่องที่ง่ายแสนง่ายไม่ใช่รึไง?
พอคิดได้อย่างนั้น
แต่ในเมื่อแกไม่รู้จักเจียมตัวขนาดนี้ งั้นก็อย่ามาโทษฉันแล้วกัน!”
สีหน้าของจี้คุนก็เป็นประกายยิ่งกว่าเดิม “ตอนแรกฉันยังกะว่าจะช่วยแกจ่ายค่ารักษา
เย่เทียนที่เห็นอย่างนั้น ก็โกรธจนต้องยิ้มออกมา
ส่ายหน้าแล้วพูดไปว่า “คำพูดของคุณนี่มันช่างน่าขันสิ้นดี ตามที่คุณพูดมา
แค่คุณจ่ายค่ารักษาให้ก็สามารถทำร้ายผมได้อย่างโจ่งแจ้งแล้วอย่างนั้นเหรอ? งั้นคุณก็มาให้ผมอัดสักตั้ง แล้วผมก็จ่ายค่ารักษาให้เอามั้ย?”
“ไอ้หนู แกนี่มันใจกล้าใช้ได้เลยนี่? จะตายอยู่แล้วยังกล้ากวนประสาท坤少อีก? ฉันว่าแกนี่มันไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ!”
ไม่ทันที่จี้คุนจะได้ตอบ หัวหน้ารปภก็ได้ก้าวออกมาก่อน พร้อมกับสีหน้าที่ได้ใจสุดๆ
“ใช่แล้ว สารรูปอย่างแกยังกล้ามาหาเรื่อง坤少ของเรา ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเอาซะเลย!”
“ดูร่างกายเล็กๆ ของแกสิ ไม่ตักน้ำชะโงกดูเงาตัวเองบ้าง กลับบ้านไปกินนมซะไป!”
พวกรปภต่างพากันเยาะเย้ยเย่เทียนอย่างไม่มีความเกรงกลัวใดๆ และไม่ได้เห็นเย่เทียนอยู่ในสายตาเลย
เย่เทียนมองดูเหล่าคนชั่วที่ชอบก่อเรื่องพวกนี้กำลังแสดงละครอย่างสุดความสามารถ จึงถลึงตาใส่ฟู่เซิ่งหนานด้วยหางตาอย่างรำคาญไปทีหนึ่ง
ตอนแรกเขายังคิดที่จะแกล้งฟู่เซิ่งหนานสักหน่อย ไม่นึกเลยว่าท้ายที่สุดแล้วกลับโดนผู้หญิงคนนี้แกล้งเอาซะได้
เดิมทีฟู่เซิ่งหนานกโมโหกับการซ้ำเติมของเย่เทียนอยู่แล้ว ตอนนี้พอรับรู้ถึงสายตาที่เย่เทียนยิงมา จึงได้เบะปากอย่างไม่ชอบใจ แล้วทำท่าประมาณว่าทั้งหมดนี่มันก็เกิดจากการกระทำของคุณทั้งนั้น
เธอรู้จักฝีมือของเย่เทียนดี
รปภพวกนี้จะไปสู้เย่เทียนไหวได้ยังไง เมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแบบนี้ สรุปสุดท้ายเธอก็แค่อยากสั่งสอนเย่เทียนบ้างก็เท่านั้น
ซ้ำเติมเขากลับไป
ส่วนเรื่องความปลอดภัยของรปภพวกนี้ เธอเชื่อว่าเย่เทียนคงไม่ฆ่าพวกเขาทิ้งเพราะเรื่องแค่นี้หรอก อย่างมากก็แค่ไปนอนในโรงพยาบาลสักพักเท่านั้น
เย่เทียนส่ายหน้าด้วยความรำคาญ แล้วพูดอย่างประนีประนอมว่า
ถ้าผมจากไปตอนนี้ พวกคุณก็จะไม่ทำอะไรผมแล้วใช่มั้ย?”
“โอเคโอเค!
จี้คุนส่ายหน้า
การที่แกจะเดินจากไปมันก็ได้ แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว ใครให้แกกล้ามาด่าฉันอย่างไม่เจียมตัวเอง!”
แล้วพูดอย่างได้ใจว่า “ถ้าเป็นก่อนหน้า
เย่เทียนถอนหายใจออกมาด้วยความจนใจ ค่อยๆ
พับแขนเสื้อขึ้น “ดูท่า ถึงตอนนี้จะไม่อยากใช้กำลังก็คงเป็นไปไม่ได้แล้ว เมื่อเป็นแบบนี้
งั้นผมจะส่งพวกคุณไปนอนที่โรงพยาบาลสักพักแล้วกัน!”
“โอ้ว แกนี่มันปากดีไม่เบาเลยนะเนี่ย? ดูซิว่าฉันจะจัดการกับแกยังไง!”
หัวหน้ารปภโมโหขึ้นมาทันที ยกกำปั้นขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่เย่เทียน
สีหน้าของเย่เทียนเคร่งขรึมขึ้นมาทันที แล้วพุ่งเข้าใส่ด้วยดวงตาสีดำที่ไร้ความรู้สึกคู่นั้น
ด้วยสายตาแบบนี้ มันก็ทำให้หมัดที่หัวหน้ารปภยกขึ้นมาแข็งเกร็งอยู่กลางอากาศ รู้สึกราวกับถูกสัตว์ร้ายที่เก่าแก่จ้องมองอยู่ ในใจก่อเกิดความรู้สึกที่หวาดกลัวขึ้น
เขาตั้งสติขึ้นมาได้ทันที การถูกสายตาของเย่เทียนทำให้ตกใจจนถอยหลังต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ มันน่าขายหน้าขนาดไหน
“ยังยืนนิ่งอยู่กันทำไม? สั่งสอนหมอนี่ซะให้เข็ด แล้วโยนมันออกไป!”
ถึงจะพูดอย่างนั้น หัวหน้ารปภก็ยังระวังอยู่บ้าง เอามือที่ค้างอยู่กลางอากาศลง แล้วหันไปสั่งพวกลูกน้องของตน
แล้วรปภทั้งหมดก็พุ่งใส่เย่เทียนพร้อมกัน
ปั้ง!
วินาทีต่อมา เย่เทียนก็ได้ถีบใส่รปภคนแรกที่วิ่งเข้ามาเร็วสุดอย่างไม่ลังเล
รปภผู้น่าสงสาร โอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด
ร่างกายที่ใหญ่โตกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวอย่างควบคุมไม่ได้
จากนั้นก็กระแทกลงพื้นอย่างแรง และไม่เหลือแรงที่จะลุกขึ้นมาได้อีก
ภาพที่เกิดขึ้นทำให้รปภที่เหลือช็อกไปตามๆ กัน การที่สามารถถีบคนทีเดียวจนกระเด็นไปไกลหลายเมตรนี่เป็นพละกำลังที่มากมายขนาดไหนกัน!
“เชี่ย! เสี่ยวหวังแกไม่เป็นไรใช่มั้ย?”
“นี่แกยังกล้าสวนเราอีก? พวกเรา อัดมัน!”
“เข้าไปพร้อมกัน! เล่นงานมันจนแม้แต่แม่มันก็จำไม่ได้เลย!”
ไม่นาน พวกรปภก็ตั้งสติได้ ชักพลองที่แขวนอยู่ตรงเอวออกมา แล้วพุ่งใส่เย่เทียนอีกครั้ง
เย่เทียนที่เห็นอย่างนั้น จะไปใส่ใจพวกเขาได้ยังไง แทนที่จะถอยแต่เขากลับพุ่งเข้าหา พุ่งเข้าใส่พวกรปภ
เย่เทียนชกทีเตะที พริบตาเดียวก็ล้มรปภไปแล้วสี่คน!
ทีนี้ รปภทั้งหมดก็ถึงกับตาค้าง ยืนจ้องกันไปกันมาอยู่กับที่
เย่เทียนยิ้มร่า แล้วพูดอย่างขบขันว่า
“มาสิ! พวกคุณจะเล่นงานผมไม่ใช่เหรอ?
นี่ผมกำลังรอพวกคุณอยู่เลยนะ!”
เมื่อต้องเผชิญกับคำพูดที่กวนประสาทของเย่เทียน ทำไมพวกรปภจะไม่รู้ว่าเจอของแข็งเข้าแล้ว จึงไม่กล้าทำอะไรอย่างไม่ยั้งคิดอีก…….