ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 774 คราวหน้าค่อยมาเล่นกับนาย

บทที่ 774 คราวหน้าค่อยมาเล่นกับนาย
หลังจากเย่เทียนขับรถพุ่งเข้ามา เลือดปีศาจดูไม่แตกตื่นเลยสักนิด
เขาส่ายหัวอย่างดูหมิ่น “รู้ทั้งรู้ว่าเปล่าประโยชน์กับฉัน
ทำไมต้องพยายามเสียเปล่าด้วยล่ะ?”
ขณะที่พูด เลือดปีศาจขยับเท้าเบาๆ คลาดกับรถอย่างคล่องแคล่ว ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด!
แต่ เย่เทียนเดาผลลัพธ์ได้อยู่แล้ว เท้ายังเหยียบคันแร่งไว้มิด ขับรถหนีอย่างรวดเร็ว
เขารู้จักปากหยวนเข่อเหวยว่าเลือดปีศาจเป็นผู้แข็งแกร่งระดับฟ้า ต่อให้เขามั่นใจแค่ไหน ก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคู่ต่อสู้ของเลือดปีศาจ การหนีเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
“นายนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ”
ไม่รอให้เย่เทียนโล่งใจ เสียงหัวเราะประหลาดแสบหูของเลือดปีศาจดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง
“เวรเอ๊ย!”
เย่เทียนตะลึง รู้สึกถึงความอันตรายที่หลังคอลางๆ แทบจะหดหัวด้วยสัญชาตญาณ
เพียะ!
วินาทีต่อมา เย่เทียนรู้สึกมีแรงสัมผัสเย็นเยียบทะลุผ่านรูขุมขน กระจกบังลมหน้ารถพลันมีรูกลมเล็กๆหลายรูเกิดขึ้น
นัยน์ตาเย่เทียนหรี่ลงเล็กน้อย ไม่ทันได้คิดมากอะไร หันไปปล่อยกำปั้นทันที ต่อยเข้าที่ตัวของเลือดปีศาจซึ่งไม่รู้ว่ามานั่งอยู่เบาะหลังตั้งแต่เมื่อไหร่
“ช้าเกินไป!”
เลือดปีศาจเย้ยหยัน รอบตัวบิดเบี้ยว ไม่รอให้หมัดของเย่เทียนกระแทกลงมา เขาก็เคลื่อนตัวไปอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับอย่างน่าพิศวง
ไม่เพียงแค่นั้น ในมือเขาเปล่งแสงสีฟ้า กลายเป็นแท่งน้ำแข็งอย่างรวดเร็วแบบที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พร้อมไปที่หน้าเย่เทียนอย่างแรง
เย่เทียนตระหนกตกใจ รีบกดที่ปรับเบาะนั่ง ขณะที่หลบพ้นอย่างหวุดหวิด เขาถีบเลือดปีศาจไปด้วย
ตู้ม!
ประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับโดนเย่เทียนถีบกระเด็น ทว่าเลือดปีศาจกลับชิงหายตัวไปก่อนหน้านั้น
เย่เทียนเลิกคิ้ว พลันรู้สึกถึงคลื่นพลังภายในจากหลังคารถ เขาเปิดประตูรถโดยไม่ลังเล เลือกที่จะกระโดดออกจากรถในทันใด
ตึงตึง!
แทบจะทันทีที่เย่เทียนกระโดดออกมา แท่งน้ำแข็งแหลมคมทะลุลงจากหลังคารถแท่งแล้วแท่งเล่า ทิ่มที่นั่งคนขับเป็นรูยั้วเยี้ย
แม้จะหลบการโจมตีถึงแก่ชีวิตพ้น แต่เย่เทียนที่กระโดดลงจากรถตอนขับด้วยความเร็วสูงก็ไม่ได้ดีนัก เขากลิ้งอยู่บนพื้นหลายตลบ เจ็บจนหน้าเหยเกไปหมด
ส่วนรถออดี้ที่เป็นของซ่านหงเลี่ยงพุ่งออกไปในทางตรงโดยไม่มีผู้ขับ และชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ข้างทางดังสนั่น จนเกิดเปลวเพลิงท่วมฟ้า!
“ดูท่าฉันจะคาดหวังกับนายสูงไป”
ไม่รอให้เย่เทียนผุดลุกขึ้น เสียงเสียดหูของเลือดปีศาจดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง
เย่เทียนรู้สึกขนลุก รีบลุกขึ้นโดยไม่สนความเจ็บปวดที่ร่างกาย นัยน์ตาสีนิลจ้องเลือดปีศาจที่ห่างออกไปหลายเมตรอย่างกลัดกลุ้ม
แม้จะพูดเช่นนี้
แต่ในใจของเย่เทียนขมขื่นถึงขีดสุด ชาติก่อนเขาก็เคยอยู่ระดับฟ้า ดูจากฤทธิ์เดชของเลือดปีศาจแล้ว เจ้านี่ไม่ได้เพิ่งถึงระดับฟ้า
เขาต้องอยู่มาสักพักแล้วแน่นอน ไม่ใช่คนที่เขาในตอนนี้ต่อกรด้วยได้!
โลกนี้มีคนอยู่มากมาย การดำรงอยู่สยดสยองเช่นนี้ทำไมถึงหมายหัวแค่ตัวเองล่ะ?
โบราณว่าไว้ : หมาจนตรอกยังรู้จักกระโดดกำแพง กระต่ายโมโหยังรู้จักกัดคน
ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าตัวเองไม่ใช่คู่มือของเลือดปีศาจ แต่เย่เทียนไม่อาจยอมมอบศีรษะรอความตายอยู่เฉยๆได้ ต่อให้ต้องตาย เขาก็ขอกัดเนื้อเลือดปีศาจติดมาด้วยสักคำเถอะ!
“นายตามฉันมาต้องการอะไรกันแน่”
“หืม?!”
เย่เทียนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ จะให้บอกเลือดปีศาจตรงๆว่าตัวเองเกิดใหม่คงไม่ได้ คำพูดเหลวไหลแบบนั้นไม่แน่อาจทำให้ตัวเองตายเร็วกว่าเดิม!
“นั่นเพราะฉันได้อาจารย์ดี!”
เขากรอกตาไปมา อ้างเหตุผลที่เคยหลอกเฉินชังไห่อีกครั้ง
“เลือดปีศาจ อย่าคิดว่านายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับฟ้าแล้วจะไร้เทียมทานในใต้หล้านี้นะ ถ้านายกล้าแตะฉันแม้แต่ปลายเล็บ
รอให้อาจารย์ฉันกลับมาเมื่อไหร่ ต้องไปล้างแค้นนายแน่!”
“หืม? ถ้าเป็นดั่งที่นายว่า อาจารย์ของนายก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับฟ้าล่ะสิ”
เลือดปีศาจผงะ เห็นได้ชัดว่าไม่เคยคิดว่าจะเป็นแบบนี้
ฟึ่บ!
และในขณะนั้นเอง เย่เทียนขยับใต้เท้า พุ่งไปหาเลือดปีศาจด้วยความเร็วแสง
โบราณว่าไว้ : การป้องกันที่ดีที่สุดคือการจู่โจม!
เย่เทียนเชื่อว่าที่ตัวเองบอกว่ามีอาจารย์อะไรนั่นหลอกคนโฉดอย่างเลือดปีศาจไม่ได้หรอก สู้สุดฤทธิ์เลยยังจะดีกว่า ไม่แน่อาจฝ่าฟันเอาทางรอดมาก็ได้!
“ไม่มีประโยชน์หรอก นายไม่มีทางทำอะไรฉันได้ การกระทำของนายมันเปล่าประโยชน์อยู่วันยังค่ำ”
เลือดปีศาจส่งเสียงร้องประหลาด ไม่รุกกลับบุก เข้าไปประจันกับเย่เทียน
เย่เทียนมองไม่เห็นท่าทางจริงๆของเลือดปีศาจ เห็นเพียงเงาวูบไหวเท่านั้น บ่งบอกได้ว่าเลือดปีศาจว่องไวขนาดไหน!
แทบจะพริบตาเดียว เลือดปีศาจก็มาอยู่ตรงหน้าเย่เทียน
ในมือมีแท่งน้ำแข็งแวววาวที่ไม่รู้ว่ามาเมื่อไหร่ ราวกับแทงทะลุผืนฟ้าได้ ส่งเสียงคำรามน่าใจสั่น
ทิ่มแทงไปที่หัวใจของเย่เทียน
เย่เทียนมีสีหน้าตะลึง กล้าปะทะตรงๆกับเลือดปีศาจที่ไหน เขารีบกลิ้งตัวหลบโดยไม่สนว่าจะดูไม่ได้
ทว่า ถึงเย่เทียนจะเร็ว แต่เลือดปีศาจเร็วกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย
ซี้ด!
ถึงแม้เย่เทียนจะหลบพ้นจุดสำคัญ
เสื้อเขาเป็นรอยขาดในบัดดล โลหิตแดงฉานทะลักออกมาประหนึ่งน้ำพุ
แต่ก็หลบไม่พ้นทั้งหมด แท่งน้ำแข็งกรีดไหล่เขา
“โอ๊ย”
ความเจ็บปวดแสบร้อนที่ไหล่ทำให้เย่เทียนโอดโอยอย่างอดไม่ได้ แต่ไม่รอให้เขาคลานขึ้นมา พลันรู้สึกถึงเสียงลมด้านหลัง
เย่เทียนคิดจะหลบ แต่แขนขาตามปฏิกิริยาทางประสาทไม่ทัน
ตึง!
เย่เทียนโดนเลือดปีศาจถีบเข้าที่หลังอย่างแรง กลิ้งไปข้างหน้าหลายตลบอย่างควบคุมไม่ได้
“ถึงนายจะไม่เป็นไปตามความคาดหมายของฉัน
ถ้านายไม่อยากตาย ก็รีบเรียกอาจารย์นายกลับมาซะ!”
แต่ก็พอจะผ่านเกณฑ์ฉิวเฉียด วันนี้ให้นายได้เจ็บตัวซะบ้าง
ไม่รอให้เย่เทียนลุกขึ้น เสียงเตือนของเลือดปีศาจพลันดังขึ้นข้างหู “เพราะเจอกันคราวหน้า ฉันจะไม่ออมมือแล้ว!”
“เวรเอ๊ย ทำไมไอ้หมอนี่ถึงกัดฉันไม่ปล่อยเลยวะ?”
จนกระทั่งความหนาวเหน็บรอบกายหายไปจนสิ้น มั่นใจว่าเลือดปีศาจไปแล้วจริงๆ เย่เทียนถึงด่าออกมาอย่างอดไม่ได้ โศกศัลย์ขึ้นมาในใจ
แม้การปะทะกันเมื่อกี้จะแสนสั้น แต่เขาไม่สามารถตอบโต้เลือดปีศาจได้เลย!
ถ้าเย่เทียนมีอาจารย์เป็นผู้แข็งแกร่งระดับฟ้าจริงๆยังไม่เท่าไหร่ แต่ดันเป็นสิ่งที่เขากุขึ้นมาเพื่อข่มขู่ หรือครั้งนี้ต้องตายแน่แล้วเหรอ?