ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 775 ทำไมนายถึงอยู่ที่นี่

บทที่ 775 ทำไมนายถึงอยู่ที่นี่
ภายในห้องสวีดประธานาธิบดีโรงแรมแชงกรีล่า
ก๊อกก๊อก!
เซ่เจียนั่งอยู่บนโซฟาด้วยความว้าวุ่นใจ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นฉับพลันส่งผลให้เธอได้สติ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววซับซ้อน ก่อนจะเดินไปเปิดประตูช้าๆ
คนที่ยืนอยู่หน้าประตู ไม่ใช่เย่เทียนแล้วจะเป็นใคร
แต่ต่างจากจินตนาการของเซ่เจีย เย่เทียนในตอนนี้สะบักสะบอมถึงขีดสุด เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งทั้งตัว ส่วนไหล่ซ้ายที่มือขวากุมอยู่มีเลือดไหลออกมาเป็นสาย
“เย่เทียน เกิดอะไรขึ้นกับนาย?”
เซ่เจียร้องเสียงหลงอย่างอดไม่ได้ รีบพยุงเย่เทียนเข้ามาในห้องสวีท
เย่เทียนส่ายหัวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “อธิบายยาก เธอน่าจะมีกล่องพยาบาลใช่ไหม ขอฉันจัดการแผลก่อน”
“มีๆ” เซ่เจียได้สติ รีบไปหยิบกล่องพยาบาล
เดิมเย่เทียนเป็นหมออยู่แล้ว จึงจัดการบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยยังนึกกลัวอยู่
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย
เซ่เจียที่เงียบอยู่อีกด้านถึงไถ่ถาม “เย่เทียน ทำไมนายถึงสะบักสะบอมขนาดนี้
ครั้งนี้เจอเรื่องอันตรายเข้าอีกแล้วเหรอ?”
เย่เทียนฝืนยิ้ม บอกไปตรงๆโดยไม่ปิดบังเซ่เจีย
ถ้าไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดปลิดชีพ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ได้มาพบเธอแล้วจริงๆ”
“เมื่อกี้ฉันเจอผู้แข็งแกร่งระดับฟ้าระหว่างทางมา
แม้จะเจอกับเซ่เจียแค่ไม่กี่ครั้ง แต่เย่เทียนเชื่อว่าเซ่เจียไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน เรื่องนี้ดูจากครั้งนังงูสาวที่ออกหน้าให้เซ่เจียโดยคิดจะฆ่าเขาก็พอเดาได้
ยังไงซะคนแบบไหนก็มักจะมีเพื่อนแบบนั้นไม่ใช่หรือ?
แน่นอน
เรื่องพวกนี้เป็นเพียงการคาดเดาของเย่เทียน เพื่อความมั่นใจ เย่เทียนเพียงแต่พูดคำว่าผู้แข็งแกร่งระดับฟ้า
เพื่อหยั่งเชิงเซ่เจีย
“ผู้แข็งแกร่งระดับฟ้า!”
เป็นไปตามคาด สีหน้าเซ่เจียเปลี่ยนไปอย่างแรง
นายไปทำอะไรที่เป็นที่ชิงชังขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมถึงโดนการดำรงอยู่สยดสยองเช่นนี้หมายหัวเอาได้ล่ะ?”
เธอขมวดคิ้วพลางเอ่ย “เย่เทียน
“ถ้าฉันรู้ก็ดีสิ”
เย่เทียนส่ายหัวอย่างอ่อนใจ
คืนนี้แค่ยอมถอยเพราะตกใจกับอาจารย์ที่ตัวเองกุเรื่องขึ้นมา รอตอนที่เขาโผล่มาอีกครั้ง เกรงว่าคงเป็นเวลาที่ตัวเองต้องจบชีวิต!
ในใจขมขื่นถึงขีดสุด เลือดปีศาจไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ
สิ่งที่เย่เทียนสับสนคือ อีกไม่กี่วันในปากเลือดปีศาจคือกี่วัน? เขามีเวลาเตรียมตัวอีกนานเท่าไหร่?
ลองไตร่ตรองดูดีๆ เย่เทียนอดนึกถึงวันที่ส่งยากรรมพันธุ์ไม่ได้!
ยังไงซะนอกจากเจ้าสิ่งนี้แล้ว เกรงว่าไม่น่ามีอะไรดึงดูดความสนใจจากผู้แข็งแกร่งระดับฟ้าอย่างเลือดปีศาจได้แล้วมั้ง
นี่ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล โดนการดำรงอยู่สยดสยองเช่นนี้หมายหัว
เย่เทียนเกรงว่าไม่ต้องรอให้ถึงตอนที่เลือดปีศาจลงมือหรอก เขาคงพังทลายเพราะความกดดันมหาศาลเสียก่อน
หากไม่ระบายกับใครสักคน
แน่นอนว่าในใจเย่เทียนตั้งความหวังกับเซ่เจียอยู่บ้าง หวังว่าเธอจะมีวิธีจัดการตัวปัญหาใหญ่อย่างเลือดปีศาจได้!
พูดให้ถูกคือ เขาหวังว่าเบื้องหลังเซ่เจียจะมีผู้แข็งแกร่งระดับฟ้าอยู่เช่นกัน และเซ่เจียยินดีเรียกมาจัดการเลือดปีศาจ!
ถึงจะเข้าใจว่าความเป็นไปได้มีไม่มาก แต่คนเราต้องมีความหวังไม่ใช่เหรอ? จะให้เขายอมเขียนพินัยกรรมและรอความตายแต่โดยดีคงไม่ได้
โบราณว่าไว้ : ไม่ปะทุในความเงียบ ก็ตายในความเงียบ!
นายไปทำอะไรที่เป็นที่ชิงชังขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมถึงโดนการดำรงอยู่สยดสยองเช่นนี้หมายหัวเอาได้ล่ะ?”
“ถ้าฉันรู้ก็ดีสิ”
เพื่อไม่ให้คนที่เป็นห่วงเขาต้องกังวล ในใจเขาซ่อนความลับไว้มากมาย แต่ไม่เคยมีใครให้ระบายจริงๆ
บัดนี้ได้เปิดก๊อกแล้ว เย่เทียนกลับหยุดไม่ลง
ไม่เพียงแต่เรื่องของเลือดปีศาจเท่านั้น กระทั่งเรื่องก่อนหน้าที่สามเหลี่ยมทมิฬ ที่จ๊กกลาง เรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่เขาเกิดใหม่
เขาบอกกับเซ่เจียหมด
เซ่เจียไม่ขัดเย่เทียน เป็นเพียงผู้ฟังที่ดีอย่างเงียบเชียบ แสดงความคิดเห็นตามความคิดของเย่เทียนบ้าง
เย่เทียนพูดไม่หยุดถึงสามชั่วโมงเต็มถึงยอมหยุด เซ่เจียถามอย่างอดไม่ได้ “เย่เทียน
ถ้าให้โอกาสนายเลือกอีกครั้ง นายได้เจอฉันก่อนแต่งงาน
นายจะเลือกหวั่นชิง หรือจะเลือกฉัน?”
พูดจบ เซ่เจียก้มหน้าด้วยความคิดอันซับซ้อน ทั้งคาดหวัง ทั้งกลัวในคำตอบของเย่เทียน
แต่น่าเสียดาย รออยู่หลายวินาที เซ่เจียยังไม่ได้รับคำตอบที่แน่ชัดจากเย่เทียน เสียงที่ดังขึ้นข้างหูกลับเป็นเสียกรนอย่างคนหลับลึก
เซ่เจียผงะ รีบเงยหน้ามอง และก็ได้เห็นเย่เทียนที่เมื่อกี้ยังพร่ำไม่หยุดบัดนี้ได้ผล็อยหลับไปแล้ว
เด็กสาวยิ้มเฝื่อนๆอย่างอ่อนใจ แต่ก็รู้ว่าชายคนนี้แบกรับความลับในใจไว้มากมาย
บัดนี้เขาผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์​ เหนื่อยจนผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร
ประสาทตึงอยู่ตลอด
ตอนที่เย่เทียนตื่นมา คือสิบโมงเช้าของวันรุ่งขึ้นแล้ว บนตัวมีผ้าห่มเพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ใช้นิ้วเท้าคิดยังรู้ว่าเซ่เจียเป็นคนห่มให้เขา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะต่อสู้กับเลือดปีศาจเมื่อคืนหรือเปล่า หรือเพราะนอนบนโซฟา เย่เทียนรู้สึกเพียงปวดเมื่อยไปทั้งตัวจนแทบทนไม่ไหว ความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยยิ่งกว่าคืนนี้สู้กับเฉินหวั่นชิง
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่เหลือแล้วร่างบางของเซ่เจีย กลับมีกระดาษแผ่นหนึ่งเพิ่มมาบนโต๊ะน้ำชา
“ฉันมีงานต้องทำ ฉันบอกโรงแรมแล้วให้เตรียมอาหารเช้าให้นาย นายกินอาหารเช้าแล้วค่อยกลับ ไม่กินอาหารเช้าจะเป็นโรคกระเพราะเอา!”
ด้านหลังกระดาษวาดหน้ายิ้มอย่างง่ายเอาไว้ เย่เทียนนึกขำในใจ ไม่คิดเลยว่าเซ่เจียจะมีด้านนี้ด้วย
หลังจากเย่เทียนล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย
เดินออกจากห้อง ก็เห็นชายกำยำในชุดสูทคคนหนึ่งยืนรออยู่ข้างนอก
เขาเอ่ยอย่างนอบน้อม “คุณผู้ชายครับ คุณหนูเซ่กำชับผมว่าให้คุณกินข้าวเช้าก่อนแล้วค่อยไป”
เย่เทียนพยักหน้าอย่างอ่อนใจ แม้อารมณ์จะยังหม่นหมอง แต่เขาก็ต้องยอมรับความจริงที่โดนเลือดปีศาจหมายหัว
เย่เทียนเลิกคิดเรื่องราววุ่นๆ และตามชายกำยำในชุดสูทไปยังห้องอาหาร หลังจากกินข้าวเช้าหมดเกลี้ยงต่อหน้าชายกำยำในชุดสูทแล้วถึงออกจากโรงแรม เตรียมกลับไปยังบ้านหลังเล็กตระกูลเย่
นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แม้เขาจะยังคิดไม่ตกว่าจะจัดการเรื่องความสัมพันธ์กับคุณย่าเย่ยังไงดี แต่เฉินหวั่นชิงยังอยู่ที่นั่นนะ!
เมืองจินในตอนนี้ไม่ค่อยสงบ ภายในแก๊งหวงจี๋ยังต้องวุ่นวายไปอีกระยะหนึ่ง ข้างนอกย่อมต้องได้รับผลกระทบอยู่ระดับหนึ่ง
บวกกับบริษัทนักฆ่าบ้าบออะไรนั่นที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด ไหนจะเลือดปีศาจผู้ลึกลับและแข็งแกร่ง ใครจะรู้ว่าจะกระโดดออกมาหาเรื่องตัวเองเมื่อไหร่
ถึงเขาจะไม่อยากรีบตายในวัยหนุ่ม แต่เรื่องบางเรื่องสารภาพกับเฉินหวั่นชิงไว้จะดีกว่า
คิดมาถึงนี่ เย่เทียนเซ็งถึงขีดสุด รำพึงไปว่าทำไมตัวเองถึงมีปัญหาไม่หยุด ไม่เคยได้พักกับเขาบ้างเลยนะ?
แต่เนื่องจากออดี้ของซ่านหงเลี่ยงพังเมื่อคืน ตอนนี้เขาจะไปบ้านหลังเล็กตระกูลเย่จึงต้องโบกแท็กซี่
“ทำไมนายถึงอยู่ที่นี่ล่ะ?”
เย่เทียนมาถึงจุดรอรถแท็กซี่ แต่แท็กซี่ไม่ทันมา ไหล่ที่บาดเจ็บดันโดนตบเข้าให้ เจ็บจนหน้าเขาเหยเกไปหมด
เขารีบหันไปมอง คนที่อยู่ๆมาตบไหล่เขาก็คือเพื่อนสนิทของเซ่เจีย นังงูสาวผู้มีร่างกายสารพัดพิษ–เจี่ยซือหวี่!