ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 770 ฉันนั่งตำแหน่งของคุณเอง

บทที่ 770 ฉันนั่งตำแหน่งของคุณเอง
“พี่ใหญ่กู่ พี่ใหญ่ของฉันฝากคำพูดมา ขอแค่ต่อจากนี้ไปคุณเต็มใจทำเพื่อพี่ใหญ่ของฉันเขารับรองว่าคุณจะสามารถอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าของแก๊งหวงจี๋!”
คำพูดของเหลยเหลาหู่ทำให้กู่เจิ้นเจียงเงียบสนิทโดยสิ้นเชิง
เย่เทียนคือที่เด็กที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลเย่ถูกไล่ออกเมื่อ 10
นอกจากนี้ในช่วงนี้เรียกได้ว่าอยู่ในช่วงที่มาแรงมากๆ แม้ว่ากู่เจิ้นเจียงจะไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็พอรู้การมีอยู่ของเย่เทียน!
กว่าปีที่แล้ว
“พี่ใหญ่เหลย เรานั่งคุยกันเถอะ!”
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายแล้วก็เชิญให้เหลยเหลาหู่นั่งลงและพูดคุย
เหลยเหลาหู่ก็ไม่เกรงใจ เมื่อก้นนั่งบนโซฟานุ่มๆ โบกมือเรียกลูกน้องที่อยู่ข้างๆแล้ว
ลูกน้องก็วางกระเป๋าเงินที่บรรจุเงิน 12 ล้านไว้บนโต๊ะน้ำชาทันที
“พี่ใหญ่กู่ นี่คือความจริงใจของเรา”
กู่เจิ้นเจียงรู้ทันทีว่ากระเป๋าเงินใบนี้เขานี่แหละเป็นคนให้ไปในใจรู้สึกหดหู่สุดขีด
นี่ยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นความจริงใจอีกเหรอ? นี่เดิมทีมันก็เป็นเงินของกู!
แม้ว่าในใจจะโกรธมากก็ตาม แต่กู่เจิ้นเจียงมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเล็กน้อย
“พี่ใหญ่เหลย ประเด็นที่คุณบอกฉัน ฉันกู่เจิ้นเจียงทำไมต้องไปทำธุระให้พี่ใหญ่คุณด้วย? ทำไมต้องคอยเป็นบริวารของตระกูลเย่ด้วย?”
ไม่แสดงสีหน้าอาการออกมา และถามว่า:
“พี่ใหญ่กู่อย่าบอกฉันนะว่าคุณยังมองสถานการณ์ไม่ออก! ตอนนี้คุณสูญเสียชุยเต๋อไฉผู้ช่วยคนสำคัญคนนี้ไปแล้วคนที่คุณสามารถไว้ใจได้เต็มที่ยังเหลืออีกสักกี่คนเชียว?”
เหลยเหลาหู่ยักไหล่
พูดอย่างไม่ยี่หระว่า: “เชื่อว่าคุณก็รู้ดี ว่าเบื้องหลังของอูชิงเจ๋อคือผู้นำนักฆ่าฮาชิโมโตะมินาโตะ ถ้าแม้แต่พี่ใหญ่ของเราก็ยืนอยู่ฝ่ายอูชิงเจ๋อ
คุณคิดว่าคุณยังมีโอกาสชนะไหม?”
คำนี้กลับไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องโกหก ไม่อย่างนั้นกู่เจิ้นเจียงก็คงไม่ให้เหลยเหลาหู่นั่งคุยกัน คงจะให้คนมาจัดการสับเป็นชิ้นและให้เป็นอาหารสุนัขตั้งนานแล้ว！
“นี่มัน……”
กู่เจิ้นเจียงรู้สึกจนใจ รู้ดีว่าสิ่งที่เหลยเหลาหู่พูดเป็นเรื่องจริง
แต่ก็ย่อมมีความสงสัยอยู่ในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และถามขึ้นว่า:
“ฉันแปลกใจมาก ทำไมพี่ใหญ่ของคุณต้องเลือกฉันล่ะ?”
“ฉันจะบอกคุณตรงๆอย่างไม่เกรงกลัวเลยว่าคุณไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีจริงๆ มีกำลังแต่ไม่มีสมอง ไม่รู้จริงๆว่าคุณรอดมาถึงตอนนี้ได้ยังไง”
เหลยเหลาหู่วิจารณ์กู่เจิ้นเจียงอย่างไร้ความปราณี ส่ายหน้าพูดว่า:
“แต่ว่า เบื้องหลังของอูชิงเจ๋อก็ได้รับการสนับสนุนจากผู้หญิงฮาชิโมโตะมินาโตะผู้หญิงคนนั้นไม่ได้จัดการกันได้ง่ายๆพี่ใหญ่ฉันเรียกร้องแค่
2 คำเท่านั้นมั่นคง!”
“มั่นคงงั้นเหรอ?”
แม้ว่าในใจไม่พอใจกับคำวิจารณ์ของเหลยเหลาหู่อย่างสุดขีด แต่กู่เจิ้นเจียงก็ไม่ระเบิดออกมา เขามองไปที่เหลยเหลาหู่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ถูกต้อง! ตอนนี้คุณมีเพียงแค่
2 ทาง
คือทำธุระให้พี่ใหญ่ของฉันอย่างเชื่อฟังไม่ก็เตรียมโลงศพรอตายได้เลย!”
เหลยเหลาหู่พยักหน้าอย่างรุนแรง ยิ้มตาหยี่และพูดว่า: “ยังไงซะฉันก็จะบอกคุณได้แค่นี้เชื่อว่าพี่ใหญ่กู่เป็นคนฉลาด น่าจะรู้ว่าควรเลือกอะไร”
พูดจบเหลยเหลาหู่ก็ไม่มีเจตนาที่จะอยู่ต่อแล้ว เขาลุกขึ้นยืนเตรียมเดินไป
แต่เขาเพิ่งเดินไปที่ประตู กู่เจิ้งเจียงที่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับเหลยเหลาหู่ว่า:
“พี่ใหญ่เหลย งั้นฝากคุณไปบอกคุณชายเย่สักคำ
บอกว่าหลังจากนี้ฉันกู่เจิ้งเจียงจะคอยปรนนิบัติคุณชายเย่”
เหลยเหลาหู่ได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มมุมปาก และก็ไม่ได้หันหน้ากลับมาก็หันหลังพร้อมโบกมือให้แบบนี้ และออกไปจากที่นี่ทันที
เมื่อร่างของเหลยเหลาหู่และคนอื่นๆหายไปหมดสิ้น กู่หงเลี่ยงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาว่า: “พ่อ หรือว่าพวกเราทำได้เพียงแค่นี้แล้ว?”
“ไม่อย่างงั้นล่ะ? ก็เพื่อช่วยแกไม่ใช่เหรอ ลุงชุยของแกก็ถูกไอ้เลวอูชิงเจ๋อนั่นจับตัวไปแล้ว!”
กู่เจิ้งเจียงกลอกตาด้วยความโกรธให้กู่หงเลี่ยงโบกไม้โบกมือพร้อมพูดว่า: “ช่วงนี้แกไม่ต้องออกไปไหน อยู่บ้านให้ดีๆ! จะได้ไม่ก่อปัญหาอะไรให้ฉันอีก!”
กู่เจิ้นเจียงอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความทะเยอทะยาน
ในขณะเดียวกัน เหลยเหลาหู่ได้นั่งอยู่ในรถเก๋งแล้ว หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดโทรหาเบอร์โทรของเย่เทียนทันที
“คุณชายเย่ ทุกอย่างราบรื่น กู่เจิ้นเจียงหมอนั่นเหมือนว่าจะหวาดกลัวตระกูลเย่มาก!”
“หวาดกลัวก็เป็นปกตินะ!”
เย่เทียนหัวเราะหึหึสำหรับผลลัพธ์ครั้งนี้ก็ไม่ได้รู้สึกเหนือความคาดหมายอะไร “โอเค
วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันมามากพอแล้ว
กลับไปพักผ่อนเถอะ! อย่าลืมให้รางวัลลูกน้องด้วย!”
วางสายไป เย่เทียนก็ไม่ได้เก็บมือถือ แต่กดโทรเบอร์ของกู้หยุนแล้ว
ดูเหมือนว่ากู้หยุนจะรอสายของเขาอยู่ เมื่อเสียงเรียกเข้าดังขึ้น ก็กดรับสายทันทีเลย
“เรื่องเป็นยังไงบ้าง?”
เย่เทียนหัวเราะหึหึ “ดำเนินการไปตามแผนราบรื่นทุกอย่าง ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้วล่ะ”
“เยี่ยม! ฉันเข้าใจแล้ว”
ดวงตาที่สวยงามของกู้หยุนส่องประกายระยิบระยับซับซ้อน ไม่ได้พูดอะไรอีก และวางสายไป
ทันใดนั้น เธอมอบหมายงานให้เลขานิดหน่อย แล้วก็รีบออกมาจากบริษัท ขับรถออกมาถึงหน้าวิลล่าหลังหนึ่งเพียงลำพัง
หน้าประตูวิลล่ามีบอดี้การ์ดหลายคนยืนอยู่ เมื่อเห็นกู้หยุนปรากฏตัวขึ้น ก็แสดงความเคารพทันที
แต่ กู้หยุนไม่ได้มองพวกเขาเลย
เดินเข้าไปในวิลล่า กลับพอว่าน้องชายของตัวเองกู้เฉียงกำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าที่ฟกช้ำ
ฝั่งตรงข้ามกับเขา นอกจากสวีพานแล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ?
สวีพานไม่มีลูก
หากไม่ตกเป็นของคนอื่นหรือไม่ก็จะถูกยุบไป
เมื่อเขาตาย แก๊งหวงจี๋ที่เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตในการต่อสู้ดิ้นรน
ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงหวังเสมอว่ากู้หยุนสามารถรับช่วงต่อตำแหน่งแทนเขาได้!
เมื่อเห็นกู้หยุนปรากฏตัวขึ้น
กู้เฉียงตกใจ และถามโดยไม่รู้ตัว่า:
“พี่ คุณกลับมาได้ไง?”
“นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง?” กู้หยุนมองกู้เฉียงด้วยใบหน้าที่สับสน
เธอไม่พูดถึงก็ยังดีแต่พอพูดกู้เฉียงก็ร้องไห้ทันที
โดนเขาทุบตีจนเป็นแบบนี้!”
“พี่ เย่เทียนคนนั้นน่ารังเกียจเกินไปแล้ว คุณมองหน้าผมสิ
เขาออกมาจากสถานีตำรวจ ก็รีบมาทันทีไม่มีอะไรมากไปกว่าการต้องการให้สวีพานออกหน้าสั่งสอนเย่เทียน
“ทำไมนายถึงไปยั่วยุเขาอีกแล้วล่ะ? ฉันเตือนนายแล้วไม่ใช่เหรอ อยู่ให้ห่างจากเขาหน่อยน่ะ?”
แต่ไม่รอให้สวีพานพูดออกมา
ถ้ากล้าออกมาหาเย่เทียนอีก คอยดูว่าฉันจะจัดการนายยังไง!”
กู้หยุนก็ตะโกนอย่างดุเดือดว่า: “ตอนนี้นายกลับไปเลยนะ!
“พี่ ผมเป็นน้องชายพี่นะ!”
กู้เฉียงตกตะลึงทันที เขายอมให้คนอื่นทุบตีจนเป็นแบบนี้ ทำไมกู้หยุนถึงพูดแทนเย่เทียนแบบนี้ล่ะ？
“ก็เพราะนายคือน้องชายฉันไง ไม่งั้นนายก็คงโดนเขาทุบตีจนตายตั้งนานแล้ว!”
กู้หยุนขมวดคิ้ว พูดเสียงดังว่า:
ถ้านายยังไม่ไปอีก ก็อย่าคิดว่าจะขอเงินฉันได้อีก!”
“กลับไป! ฉันมีธุระต้องปรึกษากับลุงรอง
คำพูดทั้งหมดที่กล่าวมา กู้เฉียงยังจะกล้าพูดอะไรอีกล่ะ ก็ต้องยักไหล่และออกไปจากที่ตรงนี้
จนกระทั่งร่างของกู้เฉียงหายไป ในที่สุดสวีพานก็พูดออกมาว่า: “เสี่ยวหยุน คุณจะปรึกษาอะไรกับฉันหรือ?”
กู้หยุนไม่พูดมาก พูดเข้าประเด็น: “ลุงรอง
ฉันตัดสินใจแล้ว คุณสละตำแหน่งเถอะ
ตำแหน่งของคุณ ฉันรับช่วงต่อเอง!”
สวีพานตกตะลึง เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาทันที
ฉันรอคำพูดนี้จากคุณมาตั้งนานแล้ว คืนนี้ฉันจะไปประกาศขอสละตำแหน่ง!”