ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 769 พี่ใหญ่ของฉันรับปากว่าจะให้คุณให้ขึ้นตำแหน่ง

บทที่ 769 พี่ใหญ่ของฉันรับปากว่าจะให้คุณให้ขึ้นตำแหน่ง
“ฝากไปบอกพ่อแกให้ฉันด้วย บอกว่าฉันเย่เทียนจะสนับสนุนเขาให้ขึ้นตำแหน่ง!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเย่เทียนความไม่สบายใจของกู่หงเลี่ยงก็หายไปทันใด แต่กลับกลายเป็นว่าดีใจแทน ถ้าได้รับการสนับสนุนจากเย่เทียน งั้นพ่อของเขาก็จะไม่เป็นดั่งเสือมีปีกเลยเหรอ?
แม้จะพูดเช่นนี้ กู่หงเลี่ยงก็ยังถามด้วยความระมัดระวังว่า: “ทำไมแกจะช่วยพวกเรา?”
เย่เทียนยักไหล่ เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มและกล่าวว่า:
“แกก็น่าจะรู้ว่าฮาชิโมโตะมินาโตะแอบสนับสนุนอูชิงเจ๋ออย่างลับๆสินะ?
แม้ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่เลวเลยแต่ควบคุมยากเกินไป ฉันไม่อยากให้ความพยายามเสียเปล่าในตอนจบ ดังนั้นก็เลยต้องเตรียมการอื่นไว้โดยปริยาย”
กู่หงเลี่ยงคิดอย่างรอบคอบ ก็รู้สึกว่าสิ่งที่เย่เทียนพูดก็มีเหตุผล
และความระแวงในใจก็ลดลงไปไม่น้อย “ทำไมฉันต้องเชื่อแกด้วย?
ถ้าแกและฮาชิโมโตะมินาโตะร่วมมือกันจัดการเราจะทำยังไง?”
“งั้นคุณอยากจะกลับไปไหม?”
เย่เทียนยักไหล่ พูดอย่างไม่แยแสว่า:
“ยังไงซะฉันก็บอกแกไปแล้ว ส่วนแกจะเชื่อหรือไม่เชื่อนั้น
ก็ขึ้นอยู่ที่แกแล้วล่ะ”
กู่หงเลี่ยงได้ยินดังนั้น
สีหน้าจริงจังทันที เขาคิดๆดู พูดอย่างประนีประนอมว่า: “ก็ได้!ฉันจะเอาคำพูดของแกไปบอกพ่อฉัน แต่เขาจะเชื่อแกไหม
งั้นก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้วนะ”
“แค่นี้ก็พอแล้ว ฉันเชื่อว่าพ่อของแกไม่โง่พอที่จะต่อต้านฉันหรอก!”
เย่เทียนยิ้มกริ่มพร้อมกล่าวว่า: “โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ที่สูญเสียผู้ช่วยคนสำคัญไป!”
ก่อนหน้านี้กู่หงเลี่ยงอาจจะปฏิเสธได้โดยไม่ลังเล แต่ตอนนี้เขาสูญเสียมือขวาของเขาอย่างชุยเต๋อไฉไปแล้ว ถึงคราวที่ไม่มีทางแข็งแกร่งได้เหมือนแต่ก่อน
ดังนั้น ในตอนนี้ แม้ว่ากู่หงเลี่ยงไม่เชื่อเขา แต่ก็ต้องเลือกที่จะร่วมมือกับเขา!
เรื่องที่ควรคุยก็คุยหมดแล้ว กู่หงเลี่ยงก็ไม่ได้มีความคิดที่จะอยู่ต่อ
เขาแทบรอไม่ไหวที่จะหยิบถุงเงินบนพื้น ถามว่า:
“งั้นตอนนี้ฉันไปได้หรือยัง?”
“ได้อยู่แล้วแต่ยังต้องทำให้คุณชายกู่ได้รับความไม่เป็นธรรมแล้ว”
เย่เทียนพยักหน้า ละสายตาไปมองเหลยเหลาหู่
เหลยเหลาหู่เข้าใจและรีบเดินไปทันที ทุบตีอย่างกะทันหันและเด็ดเดี่ยว ก็ทำให้กู่หงเลี่ยงน็อคและล้มลงไป
โยนไม้กระบองไว้ข้างๆ เหลยเหลาหู่มองเย่เทียนอย่างสงสัย
“คุณชาย ไม่ใช่ว่าพวกเราจะ‘ร่วมมือ’กันกับฮาชิโมโตะมินาโตะหรอกเหรอ?”
อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้ว่า:
“นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้น่ะ……”
เย่เทียนหัวเราะหึหึกล่าวอย่างลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูกว่า: “หากสองฝ่ายมัวแต่ทะเลาะกัน มือที่สามก็จะได้ประโยชน์!”
เหลยเหลาหูพยักหน้าอย่างรู้กระจ่างแจ้งในทันที “คุณชายเย่ ฉันพอเข้าใจความหมายของคุณแล้ว!”
เมื่อจัดการเรื่องราวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เย่เทียนก็กลับไปนั่งบนรถคิดๆแล้วก็กดเบอร์โทรหาฮาชิโมโตะมินาโตะ
ในตอนนี้ทั้ง 2-3 คนก็ไม่ได้อยู่ต่อเป็นเวลานานเหลยเหลาหู่พากู่หงเลี่ยงจากไป
ตอนนี้ฮาชิโมโตะมินาโตะยุ่งนิดหน่อย กำลังรับช่วงต่อพื้นที่อิทธิพลของชุยเต๋อไฉรับสายโทรศัพท์จากเย่เทียนเธอกล่าวขอบคุณอย่างสุดซึ้ง :
เรื่องวันนี้ขอบคุณคุณมากๆ ถ้าคุณไม่ใช้อุบายนี้ ฉันคงไม่สามารถจัดการกับชุยเต๋อไฉได้ง่ายๆแน่”
“เย่เทียน
“เกรงใจอะไรฉันนักล่ะ? เราเป็นพันธมิตรกันไม่ใช่เหรอ!”
เย่เทียนหัวเราะเฮยๆๆดวงตาสีเข้มเป็นประกาย “มีเรื่องหนึ่งฉันคิดว่าต้องบอกคุณสักหน่อย”
“เรื่องอะไร?”
“ฉันเพิ่งจะให้กู่หงเลี่ยงเอาเงินกลับไป และก็……”
เย่เทียนกล่าวอย่างกระตุ้นให้เกิดความใจ: “ถ้าไม่ผิดคาดต่อไปฉันจะร่วมมือกันกับกู่เจิ้นเจียง!”
ฮาชิโมโตะมินาโตะได้ยินดังนั้น
นี่คุณคิดจะเล่นกลยุทธ์ไส้ศึกงั้นเหรอ?”
ขมวดคิ้วแน่น ทันทีที่เขาตอบสนองอีกครั้ง ถามอย่างลองเชิงว่า: “เย่เทียน
เย่เทียนยอมรับอย่างไม่สนใจใยดี “ก็ประมาณนั้นมั้ง! ฉันแค่อยากเตือนคุณสักหน่อย คุณจะได้ไม่เข้าใจผิดฉัน!”
เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ฮาชิโมโตะมินาโตะไว้ใจเย่เทียนอย่างสนิทใจ
หัวเราะเบาๆและพูดว่า: “วางใจเถอะ! เชื่อว่าคุณเองก็ไม่ทำให้ฉันผิดหวัง
ขอเพียงแค่คุณและฉันสองคนร่วมมือกัน เมืองจินก็จะเป็นโลกของเรา!”
ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนหรี่ลงเล็กน้อย ยิ้มเยาะในใจ และพูดไม่กี่คำ ก็วางสายไป
……
ปึง!
กู่เจิ้นเจียงขว้างแก้วในมือลงบนพื้นด้วยความโกรธ เศษแก้วแตกเต็มพื้น
คนที่อยู่ตรงหน้าเขาตัวสั่นฉันไม่กล้ามองไปที่กู่เจิ้นเจียงเลยด้วยซ้ำ
และลูกน้อง 2-3
“สวะ! ไม่ได้เรื่อง! แม้แต่คุณชายก็ช่วยไม่ได้! ไม่รู้จริงๆว่าพวกแกมีประโยชน์อะไรบ้าง!”
กู่เจิ้นเจียงโกรธสุดขีด ให้อูชิงเจ๋อแย่งซีนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขากลับไม่มีความสามารถในการตอบโต้กลับเลยด้วยซ้ำ
“พี่ใหญ่ นั่นพวกเขาดักซุ่มโจมตีเรา!”
ลูกน้องคนหนึ่งพูดด้วยใบหน้าเศร้าสลด: “อูชิงเจ๋อไอ้เลวนั่น ทำให้เราตกระกำลำบาก ตอนนี้แม้แต่พี่ใหญ่ชุยต่างก็ถูกพวกเขาพาตัวไปแล้ว!”
“แม้แต่เหล่าชุยต่างก็ถูกพวกเขาพาตัวไปงั้นเหรอ?”
กู่เจิ้นเจียงที่โมโหบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายความเย็นยะเยือก
ในตอนนี้ ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งมาจากข้างนอก
“พี่ พี่ใหญ่! คุณชายเขากลับมาแล้ว!”
ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และพูดกับกู่เจิ้นเจียงว่า:
“กลับมาแล้วเหรอ?”
กู่เจิ้นเจียงได้ยินดังนั้น ทันใดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง
แต่ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ ขมวดคิ้วและพูดว่า: “ไม่ใช่ว่าการช่วยชีวิตล้มเหลวหรอกเหรอ แม้แต่เหล่าชุยก็ถูกจับไปแล้ว?
แล้วทำไมจู่ๆลูกชายฉันกลับมาล่ะ?”
ลูกน้องคนนั้นสีหน้าสับสน พูดอย่างลังเลว่า: “พี่ใหญ่ เรื่องนี้ผมก็ไม่แน่ชัด!”
แต่
ไม่ว่ายังไง กู่หงเลี่ยงก็กลับมาแล้ว แต่เขากลับว่าไม่ได้มาคนเดียว
เหลยเหลาหู่และลูกน้องสองสามคนก็ตามมาด้วย!
เมื่อเห็นร่างของเหลยเหลาหู่ปรากฏตัว กู่เจิ้นเจียงขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นมิตรหรือศัตรูกันแน่ มาหาฉันมีเจตนาอะไรกันแน่
เวลาสำคัญ กู่หงเลี่ยงรีบวิ่งเข้ามาแล้วพูดว่า: “พ่อ พวกเขานั่นแหละที่เป็นคนจับตัวผมไป!”
กู่เจิ้นเจียงตกตะลึง ทันใดนั้นก็พูดอย่างเกรี้ยวโกรธว่า: “แม่งเอ๊ย!
ลักพาตัวลูกชายฉันไปยังกล้ามาหาฉันต่อหน้าอีกเหรอ?
เห็นว่าฉันรังแกได้ง่ายๆมากเลยสินะ? ใครก็ได้มานี่หน่อย! จัดการพวกเขาแล้วหั่นเป็นชิ้นๆให้หมากินซะ!”
เสียงคำสั่งดังขึ้น ลูกน้องที่เฝ้าประตูอยู่ข้างนอกก็วิ่งเข้ามาแต่ละคนมองไปที่พวกเหลยเหลาหู่ด้วยสีหน้าไม่ดีนัก
เหลยเหลาหูก็ไม่กลัว กล่าวด้วยรอยยิ้ม:
ฉันลักพาตัวลูกชายคุณ และก็มาหาคุณถึงที่นี่ คุณไม่อยากรู้สักนิดเลยจริงๆเหรอว่าทำไม?”
“พี่ใหญ่กู่
กู่เจิ้นเจียงกัดฟันแน่นและพูดว่า: “ทำไมฉันต้องสนใจแกด้วย แกกล้าแตะต้องลูกชายฉัน ก็เป็นความผิดใหญ่หลวง!”
แม้ว่าตอนนี้กู่หงเลี่ยงกลับมาแล้ว แต่ชุยเต๋อไฉยังอยู่ในมือของอูชิงเจ๋อสูญเสียผู้ช่วยคนสำคัญไปคนหนึ่ง เขาจะอารมณ์ดีได้ยังไง?
ในตอนนี้
กู่หงเลี่ยงลุกขึ้นยืนออกมา และพูดว่า: “พ่อ
พวกเขามาเป็นตัวแทนของเย่เทียน”
กู่เจิ้นเจียงตกตะลึง สีหน้าเดิมทีที่โกรธก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดขึ้นมาทันที
เขาจะไม่รู้ได้ยังไงกันล่ะ? แต่เขาไม่เข้าใจว่าลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลเย่คนนี้จะเข้าไปพัวพันได้อย่างไร?
ช่วงนี้เย่เทียนมาแรง
“พี่ใหญ่กู่ เชื่อว่าตอนนี้คุณก็ไม่อยากได้ชีวิตของพวกเราแล้วสินะ?”
กู่เจิ้นเจียงยังไม่ทันได้คิดเรื่องนี้อย่างละเอียด
เหลยเหลาหูที่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้วยืนขึ้นมา ยิ้มกริ่มและพูดว่า: “ที่ฉันมาครั้งนี้ หลักๆแล้วก็มาบอกคุณแทนหัวหน้าของเรา ขอเพียงแค่ต่อจากนี้คุณทำธุระแทนหัวหน้าฉัน
พี่ใหญ่ของฉันรับปากว่าจะให้คุณให้ขึ้นตำแหน่ง!”
ทันทีที่คำนี้พูดออกมา กู่เจิ้นเจียงเงียบสนิท แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างสวีพานและตระกูลกู้จะเป็นความลับแต่รองหัวหน้าแก๊งรู้ดีว่าตอนนี้เย่เทียนลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลเย่มีส่วนเกี่ยวข้อง หรือตระกูลเย่จะต้องการส่วนแบ่งงั้นเหรอ?!