ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 766 มีลงก็ต้องมีขึ้น

บทที่ 766 มีลงก็ต้องมีขึ้น
“ปล่อยฉัน! แม่งเอ๊ยถ้าแกกล้าก็มาสู้ตัวต่อตัวกับฉัน!”
ทางฝั่งโกดังร้าง ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบหลังจากที่ต่อสู้กันอย่างดุเดือดชุยเต๋อไฉบังคับให้ลูกน้อง 2 คนคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความอับอาย
หลังจากที่ฝ่ายของอูชิงเจ๋อเข้าร่วมกลุ่มต่อสู้ เดิมทีจำนวนคนก็ไม่ได้เหนือกว่าอยู่ บวกกับภายใต้สถานการณ์ของการโจมตีขนาบทางฝั่งเขาไม่สามารถต่อต้านได้เลย
ชุยเต๋อไฉจ้องไปที่อูชิงเจ๋อด้วยความโกรธ เรื่องราวบานปลายมาถึงจุดนี้ ถ้าเขายังไม่รู้ว่าทั้งหมดมันเป็นกับดักงั้นหลายปีมานี้เขาก็อยู่อย่างไร้ประโยชน์แล้วล่ะ!
“สมองของแกเคยโดนประตูหนีบมาก่อนเหรอ?”
การเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอูชิงเจ๋อซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าชุยเต๋อไฉพูดอย่างดูถูกว่า: “ไม่รู้สึกเหรอว่าคำพูดของคุณในตอนนี้มันโง่มากๆ?”
“อูชิงเจ๋อ แกมันไอ้คนชั่ว! แกกล้าวางแผนเล่นงานฉัน!”
ชุยเต๋อไฉโกรธจัด ตอนนี้คนของเขาทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของอูชิงเจ๋อ เขาในตอนนี้สามารถพูดได้ว่าเป็นเนื้อที่อยู่บนเขียง ปล่อยให้อีกฝ่ายหนึ่งฆ่าแกงได้เลย!
แม้แต่เขาก็เป็นแบบนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกู่หงเลี่ยงที่อยู่ถูกควบคุมมานานตอนนี้ สำหรัเขาแล้วสถานการณ์นี้ก็เลวร้ายมากเช่นกัน!
เดิมทีก็มาเพื่อช่วยชุยเต๋อไฉที่ถูกควบคุมไว้ จุดจบของเขาเกรงว่าก็คงไม่ดีนักหรอก
“การทหารไม่เบื่อหน่ายกลอุบาย เหตุผลง่ายๆแบบนี้คุณก็ไม่เข้าใจเหรอ?”
อูชิงเจ๋อมุ่ยปาก ขี้เกียจที่จะไปสนใจชุยเต๋อไฉละสายตาไปที่เหลยเหลาหู่อีกด้านหนึ่ง
พูดตามตรง
อูชิงเจ๋อตั้งแต่ไหนแต่ไรก็ไม่ได้สนใจเหลยเหลาหู่และคนอื่นๆ สาเหตุที่ไปคบค้าสมาคมด้วย เป็นเพราะฮาชิโมโตะมินาโตะต่างหาก แต่เมื่อประสบเรื่องนี้แล้ว
เขาจะต้องปฏิบัติอย่างระมัดระวัง
เหลยเหลาหู่คนของพวกเขาแม้ว่ามีจำนวนไม่มาก แต่ว่าเห็นได้ชัดว่าแต่ละคนเป็นกองทัพที่กล้าหาญดุดัน ซึ่งดีกว่าไอ้กุ๊ยธรรมดาทั่วไป
ณ จุดนี้ จากการต่อสู้ระยะประชิดเมื่อสักครู่เขาเห็นได้ชัดเจน
“พี่ใหญ่อูไม่ทราบว่าหมอนี่คุณจะจัดการมันอย่างไรดี?”
เหลยเหลาหู่ไม่สนใจหรอกว่าอูชิงเจ๋อกำลังคิดอะไรอยู่ เดินเข้ามาสองสามก้าว และถามอูชิงเจ๋อด้วยรอยยิ้มตาหยี
มุมปากอูชิงเจ๋อยิ้มเยาะขึ้นมา
มีรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งออกมาจากนัยน์ตาที่สวยงาม “ยังไงเขาก็พอมีค่าอยู่บ้าง ถ้าพี่ใหญ่เหลยไม่ถือสา
ฉันอยากพาเขาไปด้วย”
เหลยเหลาหู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ทันใดนั้นก็เข้าใจความคิดของอูชิงเจ๋อ แต่เขาก็ไม่ได้ขัดขวางเย่เทียนเคยกำชับเขาไว้นานแล้ว ฮาชิโมโตะมินาโตะที่อยู่เบื้องหลังอูชิงเจ๋อเป็นคนที่โหดเหี้ยมไม่ว่าเธอต้องการจะทำอะไร
ก็ให้ความร่วมมืออย่างเชื่อฟังก็พอแล้ว
คิดถึงตรงนี้ เหลยเหลาหู่พยักหน้า สายตาของเขามองไปที่กู่หงเลี่ยง
“คุณชายกู่บอกได้แค่ว่าพ่อของคุณก็ยังขี้เหนียวอยู่บ้างก็แค่เงินอีก 3
เงินแค่นี้ก็ไม่ยินยอม ดูเหมือนว่าต้องทำให้คุณได้รับความไม่เป็นธรรมไปสักพักแล้ว!”
ล้านไม่ใช่เหรอ
พูดจบ เหลยเหลาหู่กวักมือ ให้ลูกน้องพากู่หงเลี่ยงไปด้วย
ฉากนี้ทำให้อูชิงเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างรีบร้อนว่า:
คุยกันดีแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะยกเขาให้ฉันจัดการ?”
“พี่ใหญ่เหลย เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?
“พี่ใหญ่อูคนที่คุณต้องการคือชุยเต๋อไฉไม่ใช่เหรอ?”
เหลยเหลาหูทำท่าทางตกใจ กล่าวอย่างลำบากใจ: “คุณชายเย่ไม่ได้อธิบายเรื่องนี้กับฉัน ไม่อย่างนั้นคุณไปถามคุณชายเย่ดูก่อนไหม?”
อูชิงเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อยในทันใด แต่กลับไม่ค่อยใส่ใจมากนัก
ก็สามารถจัดการชุยเต๋อไฉได้แล้ว นี่ก็มากพอที่จะทำให้เขาตื่นเต้นแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นกู่หงเลี่ยงก็เหลือไว้ให้เหลยเหลาหู่ ก็สามารถแบ่งเบาความกดดันที่มาจากกู่เจิ้นเจียงได้ไม่มากก็น้อย
สำหรับเขาแล้วมันก็เป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน!
“ช่างเถอะ กู่หงเลี่ยงก็ให้พวกคุณแล้วกัน!”
คิดถึงตรงนี้ อูชิงเจ๋อก็ไม่ได้ยืนกรานต่อ โบกไม้โบกมือ ให้ลูกน้องที่อยู่ข้างๆไปจับตัวชุยเต๋อไฉขึ้นมา
ชุยเต๋อไฉถูกทุบตีจนร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้สึกตัว ตอนนี้จะเอาแรงที่ไหนไปสู้ ทำได้เพียงพูดเสียงคำรามอย่างหมดเรี่ยวแรงว่า:
ไม่คิดว่าจะกล้าต่อสู้กันเอง ฉันขอเตือนแกนะ ทางที่ดีปล่อยพวกเราไปดีกว่า ไม่เช่นนั้นพี่ใหญ่กู่ไม่มีทางปล่อยแกไปแน่!”
“อูชิงเจ๋อแกมันไอ้ชั่วกอบโกยผลประโยชน์เข้าตัวเอง!
เปรี๊ยะ!
อูชิงเจ๋อเดินไปไม่กี่ก้าว
ตบเข้าไปที่บ้องหูอย่างไม่ลังเล พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “แกนี่แม่งยังเล่นงานลับหลังฉันน้อยไปอีกเหรอ?ถ้าพูดว่าเป็นการต่อสู้กันเอง
งั้นพวกแกนั่นแหละที่เป็นคนหาเรื่องก่อน ฉันเพียงแค่ใช้วิธีเดียวกันกับที่ถูกกระทำ!”
ชุยเต๋อไฉสาดส่องสีหน้าที่เศร้าสลดบนใบหน้าแวบหนึ่งเรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว เขาจำเป็นต้องเลือกยอมรับความจริงในข้อนี้ อดไม่ได้ที่เงียบต่อไป
“พาตัวไปเถอะ! มีอะไรจะพูดรอกลับไปแล้วแกก็มีเวลาก็คุยกับเขา!”
อูชิงเจ๋อทำเสียงเร่งเร้า ลูกน้องก็ผลักชุยเต๋อไฉขึ้นรถอย่างรวดเร็ว
จัดการชุยเต๋อไฉเรียบร้อย
อูชิงเจ๋อเหลือบมองไปรอบๆที่ชุยเต๋อไฉที่ถูกกลุ่มลูกน้องคุมตัวอยู่ พูดเสียงดังว่า: “พวกแกก็น่าจะรู้ดีแล้ว ระหว่างฉันกับกู่เจิ้นเจียง
สักวันหนึ่งก็จะมีการต่อสู้กัน!”
“ตอนนี้ ฉันให้โอกาสพวกแกได้เลือกหนึ่งครั้ง ยินยอมอยู่กับฉันต่อไปแต่ถ้าไม่ยินยอมฉันก็ไม่ฝืนใจพวกแกแต่ฉันหวังว่าหลังจากนี้พวกแกอย่าทำวงการนี้อีกเลยไม่งั้นถ้าเจอฉันอีก งั้นก็อย่าโทษว่าฉันลงมืออย่างไร้ความปราณีเลย!”
คนกลุ่มนี้แม้ว่าจะเป็นนักเลงที่ต่ำตมที่สุดในสังคมแต่ก็พอเข้าใจเรื่องภายในของแก๊งหวงจี๋อยู่บ้าง ซึ่งรู้อย่างลึกซึ้งว่าสิ่งที่อูชิงเจ๋อพูดนั้นไม่ผิดเพื่อตำแหน่งของหัวหน้าแก๊ง รองหัวหน้าแก๊งสองคนคงมีศึกกันแน่ๆ！
ทันใดนั้น ลูกน้องคนหนึ่งพูดจาเสียงดังอย่างไม่มีศักดิ์ศรี: “ฉัน ฉันยอมอยู่กับพี่ใหญ่อู!”
“ฉันไม่ค่อยชอบไอ้เวรกู่เจิ้นเจียงมาตั้งนานแล้ว ฉันก็ยินดีที่จะไปอยู่กับพี่ใหญ่อูเช่นกัน!”
“พี่ใหญ่อูฉันรู้ตู้นิรภัยลับของชุยเต๋อไฉฉันสามารถพาคุณไปได้……”
ในเมื่อมีคนเป็นผู้นำแล้ว ตอนนี้มีคนไม่น้อยพากันตอบสนองกันทีละคนๆ จนกระทั่งยอมทรยศต่อชุยเต๋อไฉทันทีอย่างไม่เสียดายเพื่อแลกกับผลประโยชน์ที่มากขึ้น
ชุยเต๋อไฉที่ถูกกุมตัวขึ้นรถโมโหจนคอเป็นเอ็น คิดไม่ถึงว่าลูกน้องกลุ่มนี้จะหักหลังกันได้ไวขนาดนี้ แต่เขาก็เข้าใจอูชิงเจ๋อไม่ใช่ธรรมดาอย่างที่คิด ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
“ดี! ขอเพียงแค่พวกแกยินดียอมจำนน
ไม่ว่ายังไง เดิมทีทุกคนต่างก็เป็นคนของแก๊งหวงจี๋กันทั้งนั้น!”
งั้นก็เป็นเพื่อนพ้องของฉันอูชิงเจ๋อ
อูชิงเจ๋อมีความสุขมากจนแทบจะหุบปากไม่ได้มองลูกน้องคนที่พูดเป็นคนแรกด้วยความชื่นชมยินดี ลูกน้องคนนั้นเดิมทีเป็นคนของเขา ซึ่งจงใจเล่นงานแบบนี้
คนกลุ่มนี้เป็นคนของแก๊งหวงจี๋มาโดยตลอดเขาก็ไม่ได้อยากทำเกินไป การยอมรับข้อเสนอพวกเขาไม่เพียงแค่จะสามารถพัฒนาตัวเองได้และยิ่งสามารถทำให้กู่เจิ้นเจียงอ่อนแอลงได้ นี่เป็นเรื่องที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเชียวนะ!
เรื่องถัดไปก็ง่ายขึ้นมากอย่างไม่ต้องสงสัย
อูชิงเจ๋อออกคำสั่งอย่างเป็นระเบียบให้ลูกน้องฉวยโอกาสจากการต่อสู้ช่วงชิงเอาอาณาเขตของชุยเต๋อไฉและตัวเขาเองก็มาอยู่เคียงข้างเหลยเหลาหู่ ยิ้มอย่างสดใสและพูดว่า: “พี่ใหญ่เหลย
ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณมากๆ”
เหลยเหลาหู่กล่าวและยิ้มเยาะเย้ยว่า: “พี่ใหญ่อูไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้น ยังไงพวกเราก็ร่วมมือกันแล้วไหมล่ะ!”
อูชิงเจ๋อพยักหน้า ถ้าหากพูดว่าก่อนหน้านี้เขามีความกังวลที่จะทำงานร่วมกันกับเย่เทียนล่ะก็ งั้นครั้งนี้ก็สามารถเชื่อใจเย่เทียนได้ทุกอย่างแล้ว
เมื่อนึกถึงว่าเอาชนะชุยเต๋อไฉได้ ทางฝั่งกู่เจิ้นเจียงจะต้องลงมืออย่างแน่นอน อูชิงเจ๋อก็ไม่ได้อยู่ต่อนาน พูดจาเรื่อยเปื่อยไม่กี่คำก็ขอลาไปก่อนแล้ว
เหลยเหลาหู่ก็ไม่เก็บเขาไว้ มองตามหลังกลุ่มแก๊งใหญ่ของอูชิงเจ๋อจากไปอย่างเกรียงไกร จากนั้นถึงจะโทรศัพท์ไปหาเย่เทียน…