ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 721 ฉันมีเหตุผลของฉัน

บทที่ 721 ฉันมีเหตุผลของฉัน

บริษัทรักษาความปลอดภัยหวงจี๋จำกัดเป็นฐานทัพของแก๊งหวงจี๋ ซึ่งเป็นกองกำลังใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจิน แม้จะเป็นเวลากลางคืน ห้องประชุมก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนและเต็มไปด้วยความครื้นเครงราวกับตลาดสด
ชายหญิงกว่า 20 คน ทั้งแก่และเด็กต่างรวมตัวกันในห้องประชุม ผู้คนที่อยู่ทางครึ่งด้านซ้ายของโต๊ะกลมมีผู้นำเป็นชายหน้าบาก แต่ละคนล้วนมีสีหน้าโกรธเคือง
สิ่งที่เกิดขึ้นในบาร์แพร่กระจายกลับไปถึงภายใน แก๊งหวงจี๋ของพวกเขาอย่างรวดเร็วและกระตุ้นความโกรธของพวกเขาขึ้นมา ในทันที
ต้องรู้ก่อนว่า ถึงแม้ว่าปืนใหญ่จะเป็นเพียงผู้นำกลุ่มย่อยเล็กๆ แต่ก็เป็นผู้นำย่อยที่ได้รับความนิยมมากที่สุดใน แก๊งหวงจี๋และเป็นคนที่ชายหน้าบากชุบเลี้ยงมา ตอนนี้กลับถูกฮาชิโมโตะ มินาโตะฆ่าตายแล้วเขาจะไม่โกรธได้อย่างไร?
หนึ่งในสองรองหัวหน้าของแก๊งหวงจี๋ ซึ่งก็คือชายหน้าบาก กู่เจิ้นเจียงลุกขึ้นอย่างไร้ประโยชน์และตะโกนอย่างโกรธเคือง: “ลูกพี่ ฮาชิโมโตะ มินาโตะนังหน้าเหม็นนั่นฆ่าปืนหนัก นี่เห็นได้อย่างชัดเจนว่ากำลังยั่วยุพวกเรา ผมขอเสนอให้ฆ่ามันกลับ ให้มันรู้ว่าพวกเราไม่ใช่คนที่จะมาหาเรื่องได้ง่ายๆ!”
กู่เจิ้นเจียงมีรูปร่างกำยำล่ำสัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อปูดโปน บวกกับยังมีแผลเป็นรอยตะขาบอย่างน้อยๆอีกห้าเซนติเมตร เกรงว่าแค่เด็กเห็นคงต้องร้องไห้ในทันที
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ที่เขากำลังโกรธ ดวงตาเสือของเขาจ้องเขม็ง ราวกับว่ากำลังต้องการเลือกใครสักคนมากิน!
แม้ว่าเขาจะดูหยาบกระด้าง แต่ทุกคนที่รู้จักเขาล้วนรู้ดีว่า ผู้ชายที่มองดูแล้วหยาบกระด้างคนนี้ จริงๆกลับเป็นคนเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง!
นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก เนื่องจากกู่เจิ้นเจียงสามารถดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าแก๊งได้ แล้วเขาจะเป็นพวกโตแต่ตัวไม่มีสมองได้ยังไงกัน?
อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันชายที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานจะได้เอ่ยพูด ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมแว่นขาทองตรงข้ามกับกู่เจิ้นเจียงก็กลับเอ่ยปากขึ้นเสียก่อน และเย้ยหยันเขาว่า “เหล่ากู่ นี่นายจะทำอะไรกันแน่? คนที่ตายไม่ใช่ปืนใหญ่หรือไง ทำไมนายถึงอย่างกับลูกชายตายซะงั้น?”
“มันไม่ใช่แค่ปืนใหญ่ตายแล้ว?? อูชิงเจ๋อนายพูดง่ายนี่ ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าคนที่ฉันให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือปืนใหญ่?”
กู่เจิ้นเจียงจ้องไปที่ชายสวมแว่นด้วยความโมโหทันที “ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นนายที่ติดต่อกับฮาชิโมโตะ มินาโตะ ครึ่งเดือนมานี้ถึงค่อยให้ปืนใหญ่ไป ฉันสงสัยว่านายคงไม่พอใจ แล้วสัญญาว่าจะให้ผลประโยชน์อะไรสักอย่างกับฮาชิโมโตะ มินาโตะ เธอถึงได้ฆ่าหนักปืนใหญ่!”
“กู่เจิ้นเจียงนายอย่าได้มาใส่ร้ายคนอื่น!”
คนใส่แว่นที่ชื่ออูชิงเจ๋อเองก็ยืนขึ้นและด่าอย่างโกรธเคือง “อย่าคิดว่าฉันรังแกง่ายๆ
ถ้ามีหลักฐานนายก็เอาออกมา ถ้าไม่มีก็ให้มันน้อยๆหน่อย!
”
เมื่อมองไปที่คนสองคนที่ตะโกนแบบนี้ ชายชราในชุดสูทจงซานซึ่งนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่ายหัว
แม้ว่าเขาจะเป็นชายชราผมขาวที่ขาก้าวเข้าไปในโลงแล้วครึ่งเท้า แต่เขาก็เป็นหัวหน้าแก๊งหวงจี๋ที่ยิ่งใหญ่ –
สวีพาน!
สวีพานปีนี้อยู่ในวัยเจ็ดสิบ
หลังจากตรวจพบมะเร็งเมื่อสองสามปีก่อน สภาพร่างกายของเขาก็แย่ลงเรื่อยๆ ตอนนี้รองหัวหน้าทั้งสองคนของแก๊งหวงจี๋ขัดแย้งกันเอง
และภายในแก๊งก็เต็มไปด้วยการต่อภายใน และสาเหตุที่แท้จริงสุดท้ายแล้วก็เกิดจากตำแหน่งของเขา
เขานั่งอยู่ที่นั่นอย่างไร้ความรู้สึก แต่ในใจกลับมีแผนการอยู่แล้ว เขาทำราวกับไม่ได้ยินอะไรเสมือนตนเองเป็นคนนอกไปแล้ว
“ตอนนี้ฉันไม่มีหลักฐาน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านายจะไม่น่าสงสัย!”
กู่เจิ้นเจียงสีหน้าเย็นชาและถามว่า “ลูกพี่ ฉันเสนอให้ยกเลิกฐานะรองหัวหน้าของอูชิงเจ๋อ และสืบหาเรื่องนี้ให้ชัดก่อน!”
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยน้ำเสียงสั่งการ ไม่ต้องพูดถึงอูชิงเจ๋อ แม้แต่สวีพานก็ไม่อยู่ในสายตาของเขา
นี่ก็เป็นสิ่งที่เข้าใจได้เช่นกัน
ตอนนี้ภายใน แก๊งหวงจี๋มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่า สวีพานมีชีวิตเหลืออยู่อีกเพียงไม่กี่ปี่เท่านั้น? จากหัวหน้าใหญ่ทั้งเจ็ดคน มีสี่คนที่แสดงออกให้เห็นว่าเลือกเขาเป็นผู้นำต่อ
ดังนั้นเขาจึงได้มั่นใจในตัวเองอย่างมาก
ตราบใดที่สวีพานยอมถอยไป ตำแหน่งพี่ใหญ่สุดของแก๊งหวงจี๋ก็จะตกเป็นของเขา!
“กู่เจิ้นเจียง ฉันแค่บอกว่าทำไมนายถึงได้ทำราวกับเป็นลูกชายตัวเองที่ตาย เหมือนนายกำลังพยายามใช้ประโยชน์จากหัวข้อนี้เลยนะ!”
อูชิงเจ๋อตะลึงไปและเยาะเย้ยทันที
“แถมนายยังต้องการยกเลิกฐานะรองหัวหน้าแก๊งของฉันด้วย? อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้ความคิดเจ้าเล่ห์ของนาย
วันนี้ถ้าฉันยอมถอยไป เกรงว่าพรุ่งนี้นายคงไปขอให้ลูกพี่ยอมถอยด้วยเหมือนกันสินะ?”
“นายกำลังพูดบ้าอะไร? ฉันซื่อสัตย์ต่อลูกพี่ ฉันจะไปทำเรื่องเนรคุณแบบนั้นได้ยังไง!”
เมื่อประโยคนั้นดังขึ้น
ใบหน้าของกู่เจิ้นเจียงก็เปลี่ยนไปทันที แม้ว่าเขาจะมีความคิดนี้จริงๆ แต่หากเขาทำอย่างนั้นจริง ๆ
คนด้านล่างก็เกิดความเห็นต่างขึ้น ไม่อย่างนั้นเขาจะปล่อยให้คนแก่อย่างสวีพานนั่งในตำแหน่งลูกพี่มาถึงตอนนี้ได้ยังไงกัน?
อูชิงเจ๋อเยาะเย้ย “ในใจของนายคิดอะไร ทุกคนล้วนรู้ชัดเจนดี!”
หัวหน้าใหญ่หลายคนที่อยู่เบื้องหลังเขาก็มีสีหน้าประชดประชัน จนทำให้บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมา
“นายอย่าได้มาใส่ร้ายฉัน!”
กู่เจิ้นเจียงด่าลั่น เขาไม่ต้องการที่จะเข้าไปพัวพันกับอูชิงเจ๋อในเรื่องนี้อีก ดังนั้นจึงเบือนหน้าและหันความสนใจไปที่สวีพานอีกครั้ง
เรื่องในคืนนี้คุณคิดเห็นว่ายังไงช่วยแนะนำพวกเราหน่อยเถอะ? ฮาชิโมโตะ มินาโตะอยู่ดีๆก็ฆ่าปืนใหญ่ไป ในนั้นจะต้องมีปัญหาอะไรอยู่แน่!”
“ลูกพี่
“หา? นายกำลังพูดเรื่องอะไร? ฉันได้ยินไม่ค่อยชัด”
สวีพานท่าทางราบกับเพิ่งตกใจตื่นขึ้นมา เขาหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันแก่แล้ว พออดนอนสักหน่อยก็ง่วงจะแย่!”
กู่เจิ้นเจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในใจไม่พอใจสวีพานอย่างมาก แต่ตอนนี้ก็ได้แต่ต้องเก็บอารมณ์เอ่ย “ผมบอกว่า นังผู้หญิงหน้าเหม็นฮาชิโมโตะ มินาโตะนั่นอยู่ดีๆก็ฆ่าปืนใหญ่ หากไม่ทวงความยุติธรรมให้ปืนใหญ่
แล้วจากนี้ไปใครกันที่จะกล้ามาติดตามพวกเรา?”
สวีพานขมวดคิ้วจนเป็นเส้นและมองอูชิงเจ๋อด้วยดวงตาที่ขุ่นมัว “ชิงเจ๋อ ทำไมนายไม่โทรไปถามฮาชิโมโตะ มินาโตะก่อนล่ะ”
อูชิงเจ๋อ
และตอนนี้กำลังเดินทางมา”
ตอบกลับอย่างรวดเร็ว: “ลูกพี่ ผมถามเธอแล้ว เธอบอกแค่ว่าต้องการอธิบายต่อหน้า
“กำลังเดินทางมา?”
กู่เจิ้นเจียงมีสีหน้าเย็นเฉียบ “อูชิงเจ๋อ แกมันไอ้คนทรยศ นังฮาชิโมโตะ มินาโตะฆ่าปืนใหญ่ แต่นายกลับยังบอกตำแหน่งของพวกเรากับเธอ ดูท่านายคงจะเจรจากับผู้หญิงคนนั้นเรียบร้อยแล้ว และคิดจะจับพวกเราทั้งหมดใช่ไหม?”
“ถ้าฉันคิดจะฆ่านาย ฉันรับรองได้เลยว่านายต้องตายก่อนหน้าปืนหนัก!”
ในเวลานี้ ประตูห้องประชุมใหญ่ถูกคนผลักเปิดออก จากนั้นก็มีน้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นมา
เมื่อทุกคนได้ยิน พวกเขาก็รีบมองไปที่ประตู และผู้ที่มาเยือนก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฮาชิโมโตะ มินาโตะ
ฮาชิโมโตะ มินาโตะไม่มองใครอื่นเลยสักนิดจนถึงขั้นเพิกเฉยต่อใบหน้าโมโหของกู่เจิ้นเจียง เธอเดินมาที่โต๊ะประชุมจากนั้นก็ทักทายสวีพานว่า “ลูกพี่สวี”
“หัวหน้าฮาชิโมโตะมาแล้ว? นั่งลงแล้วค่อยพูดเถอะ!”
สวีพานยิ้มให้เธอราวกับว่าไม่ได้โกรธเลยสักนิด
กู่เจิ้นเจียงขมวดคิ้วและพูดอย่างไม่พอใจ “ลูกพี่! ฮาชิโมโตะ มินาโตะฆ่าคนของเรา เธอก็คือศัตรู ทำไมถึงยังปล่อยให้เธอนั่งลง!”
เมื่อเขาเอ่ยออกไป ผู้คนที่สนับสนุนกู่เจิ้นเจียงก็ตะโกนขึ้นเช่นกัน
“ใช่ ควรฆ่าผู้หญิงคนนี้ซะ ชดใช้ชีวิตให้ปืนใหญ่!”
“ลูกพี่ ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ตาย ปืนใหญ่คงตายตาไม่หลับ!”
ยังไม่รอให้ฮาชิโมโตะ มินาโตะเอ่ยปากสวีพานก็พูดขึ้นก่อน “ทุกคนหุบปาก! ไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ เอาซะเลย ฉันยังไม่ตายนะ!”
สุดท้ายแล้วสวีพานก็เป็นหัวหน้าแก๊งหวงจี๋ แม้ว่าเขาใกล้จะตาย แต่อูฐผอมแห้งก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าขัดขืนซึ่งหน้าและหุบปากลงทีละคน
เมื่อเห็นว่ากู่เจิ้นเจียงเงียบลงแล้วสวีพานก็ค่อยหันความสนใจไปที่ฮาชิโมโตะ มินาโตะอีกครั้ง “หัวหน้าฮาชิโมโตะ บอกมาเถอะ ทำไมคุณถึงฆ่าปืนใหญ่ไปอย่างไม่มีเหตุผลได้?”
รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของฮาชิโมโตะ มินาโตะ “ฉันมีเหตุผลของฉัน ยังไงเสียเขาต้องตายอยู่ดี!”