ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 722 เฉินหวั่นชิงมาเยือนเมืองจิน

บทที่ 722 เฉินหวั่นชิงมาเยือนเมืองจิน

“ฉันมีเหตุผลของฉัน ยังไงเสียปืนใหญ่ก็ต้องตายอยู่ดี!”
กู่เจิ้นเจียงรู้สึกรำคาญอย่างยิ่งกับคำตอบที่ไม่ใช่คำตอบของฮาชิโมโตะ มินาโตะ เขาตบลงเขาบนโต๊ะและคำราม “ฮาชิโมโตะ มินาโตะ เธอหมายความว่ายังไง? นั่นคือชีวิตคนคนหนึ่ง แค่คำตอบประโยคเดียวของเธอก็ถือว่าเรื่องนี้จบแล้วหรือไง?”
“เจิ้งเจียง!”
เห็นได้ชัดว่า สวีพานไม่พอใจกับคำตอบนี้ ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขากวาดมองไปที่ กู่เจิ้นเจียง ก่อนจะตกลงที่ตัวของฮาชิโมโตะ มินาโตะในทันที “หัวหน้าฮาชิโมโตะ คุณเองก็เห็นแล้ว รบกวนช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่าเหตุผลคืออะไร?”
มุมปากของฮาชิโมโตะ มินาโตะเผยรอยยิ้มขี้เล่น จากนั้นก็เอ่ยอย่างสบายๆว่า “ลูกพี่สวี ปืนใหญ่วางยาฉันคิดจะหมิ่นเกียรติฉัน คุณคิดว่าเหตุผลนี้เพียงพอหรือไม่?”
“นี้…”
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นก็พูดไม่ออกในทันที และแต่ละคนก็มีสีหน้าแปลกๆขึ้นมา
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฮาชิโมโตะในวัยแรกแย้มนั้นสร้างความเย้ายวนใจอย่างมากต่อผู้ชาย หากปืนใหญ่คิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมคิดไม่ซื่อกับฮาชิโมโตะจริงๆ อย่างนั้นก็สมควรตาย!
ปัญหาสำคัญคือ นี่เป็นเพียงคำพูดฝ่ายเดียวของฮาชิโมโตะ ใครกันที่จะรู้บ้างว่าเรื่องนี้เป็นจริงหรือเท็จ?
ในเวลานี้ ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่สวีพานท่าทีของเขาที่เป็นหัวหน้าแก๊งนั้นถือว่าสำคัญที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
หากเขาเชื่อคำพูดของฮาชิโมโตะ ทั้งสองฝ่ายก็ไม่จำเป็นต้องทำสงครามกัน ไม่อย่างนั้น ก็จำเป็นต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งล้มลงก่อนสงครามถึงจะจบ!
อย่างไรก็ตาม ในใจของทุกคนล้วนเป็นเหมือนกระจกเงา ปืนใหญ่ก็เป็นแค่คนตัวเล็กคนหนึ่งที่เป็นเพียงชนวนของเรื่องเท่านั้น ตอนนี้ แก๊งหวงจี๋ถึงฉากหน้าจะดูสงบ แต่ในที่ลับพวกเขากลับต่อสู้กันอย่างไม่รู้ว่าโหดขนาดไหน!
เรื่องครั้งนี้มองดูแล้วเหมือนว่ามันจะเป็นปัญหาระหว่างฮาชิโมโตะ มินาโตะ และแก๊งหวงจี๋แต่อันที่จริงกลับเป็นการเผชิญหน้าระหว่างฝ่ายของกู่เจิ้นเจียงที่สนับสนุนสงครามกับฝ่ายของอูชิงเจ๋อที่สนับสนุนสันติภาพเป็นหลักไม่ใช่หรือไง?
“เธอมีหลักฐานอะไร? คงไม่ได้จะให้พวกเราฟังเธอข้างเดียวหรอกนะ?”
หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง กู่เจิ้นเจียง ก็เอ่ยถามขึ้น แต่ท่าทีของเขาไม่ได้อารมณ์ร้อนเหมือนก่อนหน้า
“ไม่มีหลักฐาน”
ฮาชิโมโตะ
“ฉันทำได้แค่ใช้นิสัยของฉันมายืนยัน สิ่งที่ฉันพูดคือความจริง!”
มินาโตะเหลือบมองเขาอย่างเกียจคร้าน จากนั้นก็ส่ายหัวแล้วพูด
“ยิ่งไปกว่านั้น
ถ้าฉันต้องการสร้างเรื่องจริงๆ ทำไมฉันต้องลงมือกับคนตัวเล็กๆอย่างปืนใหญ่ด้วย ฉันไม่โอ้อวด แต่ฉันเชื่อว่าทุกคนที่นี่หากไม่ได้เตรียมตัวเอาไว้ก่อน
หากฉันอยากจะฆ่าใคร คนนั้นก็ต้องตาย!”
ระหว่างพูด ฮาชิโมโตะ มินาโตะก็กวาดตามองไปยังฝูงชน ใบหน้าของเธอเผยให้เห็นความมั่นใจในตนเองอย่างแรงกล้า
แม้ว่าคำพูดของฮาชิโมโตะ มินาโตะจะฟังแล้วเย่อหยิ่งอย่างมาก แต่ผู้บริหารระดับกลางสูงของแก๊งหวงจี๋ก็ไม่มีข้อโต้แย้งเลย
นี่เองก็เป็นที่รู้กันดีเช่นกัน ใครใช้ให้ฮาชิโมโตะ
หากไม่มีการป้องกันตัวเอาไว้ล่วงหน้า พวกเขาไม่สามารถหลีกหนีการลอบสังหารได้จริงๆ!
มินาโตะเป็นประธานกิลด์แห่งความลับสาขาเมืองจินกัน?
“คุณฮาชิโมโตะ เป็นฉันที่หละหลวมเอง
ตอนนี้ในเมื่อปืนใหญ่ตายแล้ว เรื่องนี้ก็ให้ถือว่าจบลงเถอะ ไม่จำเป็นต้องทำร้ายความสามัคคีของกันและกันเลย!”
ถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
หลังเงียบอยู่นานในที่สุดสวีพานก็ลุกขึ้นยืน เห็นได้ชัดว่าเขาเชื่อในสิ่งที่ฮาชิโมโตะ มินาโตะพูด และต้องการปกปิดเรื่องนี้ลงไป
กู่เจิ้นเจียงพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “ลูกพี่ แต่…”
ก่อนที่กู่เจิ้นเจียงจะพูดอะไรออกมา
หากเป็นตอนปกติฉันคงนอนหลับไปนานแล้ว เรื่องนี้ให้พอเท่านี้เถอะ!”
สวีพานกลับโบกมือขัดจังหวะก่อน “พอแล้ว ตอนนี้มันกี่โมงแล้ว?
กู่เจิ้นเจียงในใจรู้สึกอึดอัดอย่างมาก แต่ในเมื่อสวีพานตัดสินใจไปแล้ว ต่อให้เขาไม่เต็มใจก็ได้แต่ต้องฝืนยอมรับ เพราะท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้ก็ยังไม่ร้ายแรงพอที่จะฉีกหน้าได้
“ลูกพี่ ผมง่วงแล้ว ขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อน!”
เมื่อคิดถึงตรงนี้
เขาเอ่ยบอกสวีพานด้วยท่าทีแข็งกร้าว จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างโกรธเคืองและสาวเท้าเดินจากไปยังด้านนอก
กู่เจิ้นเจียง ก็รู้ดีว่าไม่มีประโยชน์ที่ตนจะรั้งอยู่อีกต่อไป
กลุ่มคนที่สนับสนุน กู่เจิ้นเจียง เมื่อเห็นดังนั้นแล้วก็รีบเอ่ยบอกกล่าว สวีพานและไล่ตามเขาออกไปเช่นกัน
จากนั้น
ฮาชิโมโตะ มินาโตะ อูชิงเจ๋อ และคนอื่นๆ ก็ทยอยจากไป ไม่นานนักก็เหลือแค่เพียง
สวีพานที่อยู่ในห้องประชุม
คลิก!
ทันใดนั้น ประตูลับของห้องประชุมก็ถูกเปิดออก
หญิงสาวคนหนึ่งในชุดOLก็ออกมาจากด้านในและเอ่ยกับสวีพานด้วยความเคารพ
“คุณลุง คุณยังโอเคไหม?”
“ฉันไม่เป็นไร แค่แก่แล้ว ร่างกายทนไม่ค่อยไหวอยู่บ้าง”
มุมปากของ สวีพานเผยรอยยิ้มอย่างจริงใจ “เสี่ยวหยุน เรื่องเมื่อกี้นี้นายคิดอย่างไร?”
หากเย่เทียนอยู่ในสถานการณ์ด้วยล่ะก็ เขาจะต้องร้องออกมาด้วยความตะลึงอย่างอดไม่ได้แน่ ผู้หญิงคนนี้ก็คือกู้หยุนที่ทำให้เขาต้องอับอายไปเมื่อตอนกลางวัน!
กู้หยุนก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวและพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม
จะหาข้ออ้างก็ยังหาที่สมจริงหน่อยไม่ได้ เกรงว่าแผนการของฮาชิโมโตะ มินาโตะจะไม่เล็กน้อยแน่!”
“คุณลุง ปืนใหญ่จะไปหมื่นเกียรติอะไรเธอกัน
“แม้ว่ามันจะเป็นเหตุผลที่ไร้สาระอย่างมาก แต่ก็ต้องบอกว่ามันเป็นข้อแก้ตัวที่ดี!”
สวีพานยิ้มอย่างใจดี จากนั้นท่าทีของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา
“ฮาชิโมโตะ มินาโตะอยู่ดีๆก็ฆ่าปืนใหญ่ จะต้องมีแผนการอะไรแน่
เสี่ยวหยุน เรื่องนี้เธอไปหาคำตอบมาให้แน่ชัด!”
“ได้ค่ะ คุณลุง!”
กู้หยุนพยักหน้าอย่างหนักแน่น ดวงตาอันงดงามของเธอฉายประกายเฉียบคม ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
……
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เย่เทียนกำลังรอการมาถึงของลมพายุอย่างใจจดใจจ่อที่ทางออกสนามบิน
ไม่มีเรื่องใดอื่น แต่เป็นเพราะก่อนหน้านั้นเขาได้รับโทรศัพท์จากกู้กวนชี ว่าเฉินหวั่นชิงมาที่เมืองจินแล้ว!
ภรรยามาถึงหน้าประตู เย่เทียนไหนเลยจะกล้ารอช้า ตลอดทางเขาไม่รู้ว่าฝ่าไฟแดงไปมากน้อยเท่าไหร่ และในที่สุดเขาก็มาทัน
ในระยะนี้ทั้งสามดินแดนเกิดการเปลี่ยนแปลงติดต่อกัน เขาไม่ได้คุยกับเฉินหวั่นชิงทางโทรศัพท์เลย มาตอนนี้เฉินหวั่นชิงมาถึงที่เมืองจินอย่างเงียบๆ เขาจึงอดคิดไม่ได้ว่าเฉินหวั่นชิงกำลังโกรธ
เกือบสิบนาทีต่อมา ในที่สุดเฉินหวั่นชิงก็ปรากฏตัวที่ทางออก และเย่เทียนที่รอมาเป็นเวลานานก็รีบวิ่งขึ้นไปต้อนรับเธออย่างเอาอกเอาใจ
แต่ยังไม่ต้องรอให้เย่เทียนเข้าใกล้ ผู้ชายที่ดูเหมือนเดินผ่านไปมาหลายคนหน้าหลังเฉินหวั่นชิงก็ได้เข้ามาปกป้องเธออย่างแน่นหนา พวกเขามองไปที่เย่เทียนอย่างระมัดระวัง ดวงตาของพวกเขาแสดงถึงความไม่เป็นมิตรอย่างมาก “นายต้องการอะไร!”
สีหน้าของเย่เทียนแปลกประหลาดขึ้นในทันที เมื่อดูจากปฏิกิริยาของคนพวกนี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นทหารที่ถูกฝึกมาอย่างเคร่งครัด!
เฉินหวั่นชิงก็ตกใจเช่นกัน หลังจากที่เห็นหน้าเย่เทียนแล้ว เธอก็รีบพูดว่า “ไม่เป็นไร เขาเป็นสามีของฉัน”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา คนเหล่านั้นก็ค่อยผ่อนคลายลง พวกเขามองหน้ากันจากนั้นก็กลับไปทำตัวแสร้งเป็นคนที่เดินผ่านไปมา
เย่เทียนมองเฉินหวั่นชิงด้วยสีหน้าแปลกๆ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นรอบๆและถามด้วยความสงสัย “ภรรยา นี่มันอะไรกัน?”
“พวกเขาถูกส่งมาจากกองทัพเพื่อปกป้องฉัน”
เฉินหวั่นชิงส่ายหัวเล็กน้อยแล้วถามกลับว่า “นายรู้ได้อย่างไรว่าฉันมาที่นี่?”
“ฉันกำลังจะถามเธอนี่แหละ! รู้ว่าฉันอยู่ในเมืองจิน เธอจะมาทำไมถึงไม่โทรหาฉันล่วงหน้า?”
เย่เทียนเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเดินทางในมือของเฉินหวั่นชิง และอธิบายว่า “ถ้าไม่ใช้เพราะผู้ช่วยกู้บอกฉัน ฉันคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังมา!”
“ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่าบอกนาย ทำไมเธอไม่ฟังเอาซะเลย? กลับไปฉันจะหักโบนัสเธอ!”
เฉินหวั่นชิงบ่นอย่างอารมณ์เสีย เมื่อสังเกตเห็นผู้คนที่สัญจรไปมารอบๆตัวเธอก็พูดอย่างระมัดระวังว่า “ช่างเถอะ ในเมื่อนายมาแล้วก็ไปกับฉันเถอะ มีอะไรพวกเราค่อยคุยกันในรถ!”
เย่เทียนย่อมไม่มีความคิดเห็นใดๆ เขาไม่สนใจรถที่ตนขับมา และตามเฉินหวั่นชิงเข้าไปในรถตู้อเนกประสงค์ที่มารับ