ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 693 ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเชียว

บทที่ 693 ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเชียว

ยืนมองพวกเย่เทียนสองคนจากไป ชิวอวี้ที่ยืนอยู่ด้านข้างหลู่ซีซานอดพูดขึ้นด้วยความเจ็บใจไม่ได้ “คุณหนู เจ้านั่นเป็นยอดฝีมือจากไหนกันคะ ถึงกล้าขู่คุณหนูเติ้งแบบนี้ ฉันว่าเขาเป็นคนเลวทรามชัดๆ”
“ก็อาจจะ”
หลู่ซีซานกลับส่ายหัว ตาคู่สวยเป็นประกายเจิดจ้า เธอสาวเท้ามาอยู่ข้างกายเติ้งเหวิน
ยังไงซะเติ้งเหวินก็เป็นคนเจอเรื่องใหญ่ๆมาเยอะ เวลานี้กลับมาสุขุมตามเดิมแล้ว
แม้เธอไม่แน่ใจนักว่าเย่เทียนต้องการอะไร แต่สัญชาตญาณของเธอบอกเธอว่าเย่เทียนไม่ได้คิดร้าย
“น้องเติ้งเหวิน ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสียงของหลู่ซีซานดึงเติ้งเหวินที่ความคิดล่องลอยไปไกลกลับมา เธอหันกลับไปมองหลู่ซีซาน หัวเราะเฝื่อนๆพลางส่ายหัว “ฉันไม่เป็นไร”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
หลู่ซีซานพยักหน้าเล็กน้อย มุมปากคลี่ยิ้มอย่างมีนัย “น้องเติ้งเหวิน ถ้าเธอไม่ว่าอะไร งานเลี้ยงคืนนี้ฉันขอไปด้วยนะ”
“ไปด้วย?”
เติ้งเหวินผงะ มองหลู่ซีซานด้วยสีหน้าประหลาด แต่ก็ไม่ได้คิดมาก เธอพยักหน้าพลางเอ่ย “ได้สิ! ฉันล่ะอยากเห็นจริงๆว่าเย่เทียนคนนี้จะมาไม้ไหน”
หลู่ซีซานขำ ในใจแอบคาดหวังเหมือนกัน ไม่รู้ว่าการได้พบเย่เทียนอีกครั้งในคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้นอีกหรือไม่?
หลังจากคุยกันคร่าวๆเสร็จแล้ว เติ้งเหวินถึงหันกลับไปมองเติ้งเจี้ยนข่าย
“เติ้งเจี้ยนข่าย ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้ว ขอโทษครับ”
เติ้งเจี้ยนข่ายเห็นท่า แม้ตั้งมั่นในใจแล้วว่าจะคิดบัญชีกับเย่เทียน ทว่าไม่มีทางที่เขาจะแสดงออกทางสีหน้า จีงรีบเอ่ยขึ้น “ให้ผมว่าพี่อย่าไปร่วมงานเลี้ยงอะไรนั่นเลย เจ้านั่นดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี ปล่อยพวกเขารอเก้อไปซะก็….”
“หุบปากซะ! เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่ง!”
ไม่รอให้เขาพูดจบ เติ้งเหวินโบกมือขัดเขาและพูดด้วยท่าทีจริงจัง
“ถ้านายไม่อยากให้ฉันบอกเรื่องนี้กับอาสาวกับอาเขย หนึ่งเดือนหลังจากนี้นายจงอยู่สำนึกที่บ้าน ถ้าฉันรู้ว่านายออกมาข้างนอก
อย่าหาว่าฉันไม่คำนึงถึงสายใยพี่น้องแล้วกัน!”
เติ้งเจี้ยนข่ายอ้าปาก อยากจะปฏิเสธ
จึงพยักหน้าด้วยความขมขื่น และไปยืนหงอยๆอยู่ด้านข้าง ไม่กล้าพูดขัดอะไรสักคำ
แต่เมื่อเห็นท่าทางเอาจริงของเติ้งเหวินแล้ว กล้าไม่เชื่อฟังเธอที่ไหน
“เอาล่ะ น้องเติ้งเหวิน ในเมื่อจะไปร่วมงานเลี้ยง พวกเราไปเลือกชุดราตรีกันก่อนเถอะ”
หลู่ซีซานยิ้มซุกซน ยื่นมือไปคล้องแขนเติ้งเหวินราวกับไม่มีผู้คนรอบข้าง
เอาให้เขาหลงใหลได้ปลื้ม ถึงเวลานั้นนายอยากเล่นงานเขาคงง่ายแค่ประโยคเดียว”
“ในเมื่อจะไปคิดบัญชีกับเย่เทียน เธอยิ่งต้องแต่งตัวสวยๆ
ภาพนี้ส่งผลให้ผู้ชายทุกคนในที่นี้ตาโต พวกนี้หักห้ามใจไม่เก่งต้องพยายามกลืนน้ำลาย แทบอยากพุ่งเข้าไปจัดการหลู่ซีซานซะเดี๋ยวนี้เดี๋ยวนั้น
นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่ไหนแต่ไรหลู่ซีซานก็เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มากอยู่แล้ว บัดนี้แสดงท่าทีเหมือนเด็กสาวเช่นนี้ยิ่งชวนใจเต้นไปใหญ่!
จนกระทั่งร่างของหลู่ซีซานและเติ้งเหวินสองสาวหายลับไปแล้ว ฝูงชนถึงค่อยๆได้สติกลับมา
สำหรับพวกเขา วันนี้ไม่เสียเที่ยวจริงๆ นอกจากจะได้ดูงานแข่งม้าแล้ว
ยังได้ดูละครชั้นดีซะด้วย กระทั่งได้เจอหนึ่งในสามสาวสวยอย่างเติ้งเหวิน
สาวงามอันดับหนึ่งคนก่อนอย่างหลู่ซีซาน กำไรงามเลยล่ะ
เวลานั้น เย่เทียนและเซวฟู่ยี่ออกจากคลับการแข่งม้าแล้ว ทั้งคู่นั่งอยู่บนรถ เดินทางกลับคฤหาสน์ตระกูลเซว
“พี่เย่ เรื่องเมื่อกี้พวกเราทำเกินไปหรือเปล่า”
เงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดเซวฟู่ยี่ก็ระงับความกังวลในใจไว้ไม่ไหว หันมองเย่เทียนที่นั่งข้างคนขับด้วยความขมขื่น
“วางใจเถอะ!”
เย่เทียนส่ายหัว คลี่ยิ้มนุ่มลึกที่มุมปาก ขดตัวอยู่บนที่นั่งข้างคนขับด้วยท่าทางเกียจคร้าน
เซวฟู่ยี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังคงเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล “พี่เย่ ยังไงซะเติ้งเหวินก็เป็น….”
ไม่รอให้เขาพูดจบ เย่เทียนก็ส่ายหัวขัดขึ้นอย่างไม่แยแส “เชื่อฉันเถอะ ไม่เป็นไรหรอก”
เซวฟู่ยี่เห็นดังนั้นจึงจนปัญญา ได้แต่ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มเฝื่อนๆ และตั้งใจขับรถ
แต่ เขาตั้งมั่นในใจแล้วว่าหลังจากกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลเซว สิ่งแรกที่เขาจะทำคือรายงานทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้อารองเซวฟัง!
ยังไงซะ เขาล่วงเกินเติ้งเหวินซึ่งเป็นคนรุ่นเยาว์ตระกูลเติ้งที่มีบารมีที่สุด เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ
ด้วยความคิดนี้ เซวฟู่ยี่ไม่ได้พูดอะไรอีกตลอดทั้งทาง หลังจากกลับถึงคฤหาสน์ เขาทักทายลวกๆกับเย่เทียนและรีบร้อนไปหาอารองเซว
“ต่อให้รีบไปเข้าห้องน้ำก็ไม่น่าจะวิ่งไวขนาดนั้นนะ ยังไงซะฉันก็คว้าโอกาสให้ได้ใกล้ชิดสาวในฝัน ไม่ขอบคุณกันสักคำ”
เย่เทียนเบ้ปากเซ็งๆ ไม่คิดเลยว่าเซวฟู่ยี่กลับมาปุ๊บก็วิ่งประหนึ่งลูกหมาที่หลุดจากเชือกล่าม
แต่เขาไม่ได้คิดมากในด้านนี้ เขาเตรียมกลับห้องไปพักผ่อน แต่บังเอิญเจอกับพ่อบ้านข่งระหว่างทาง
เมื่อเห็นพ่อบ้านข่งที่เดินอยู่ด้านหน้า เย่เทียนนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้
“พ่อบ้านข่ง นายจะไปไหนเหรอ?”
นึกอยากแกล้งอำอย่างอดไม่ได้ เขารีบสาวเท้าเข้าไปหา
พ่อบ้านข่งซึ่งเดินอยู่ด้านหน้าได้ยินเสียง อดตัวสั่นไม่ได้
เขาหันกลับมาด้วยตัวแข็งทื่อ “คุณ คุณเย่
กลับมาแล้วเหรอครับ”
ถ้าจะถามว่าตอนนี้เขาไม่อยากเห็นใครมากที่สุด คนนั้นต้องเป็นเย่เทียนอย่างไม่ต้องสงสัย!
ก่อนหน้านี้ลูกเตะสิ้นทายาทของเย่เทียนทิ้งภาพจำอันลึกซึ้งให้แก่เขา ต้องใช้เวลาเป็นเดือนกว่าเขาจะลืมความเจ็บปวดที่ลึกเข้าวิญญาณนั้น
พ่อบ้านข่งยิ้มแห้งๆอย่างกระอักกระอ่วน ไม่อยากอยู่กับเย่เทียนนานไปกว่านี้ เขาแทบอยากจะหายตัวได้ด้วยซ้ำ!
เย่เทียนไม่รู้หรอกว่าพ่อบ้านข่งคิดอะไรอยู่ เขาลูกคางและเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้าง “พ่อบ้านข่ง ไม่ทราบว่าตอนนี้นายว่างไหม?”
“วางใจเถอะ!”
“ทำไมหรือครับ?”
เย่เทียนส่ายหัว คลี่ยิ้มนุ่มลึกที่มุมปาก ขดตัวอยู่บนที่นั่งข้างคนขับด้วยท่าทางเกียจคร้าน
พ่อบ้านข่งโดนเย่เทียนจ้องซะขนลุกในใจ และพูดด้วยความระแวง “คุณเย่มีอะไรจะสั่งผมหรือเปล่าครับ”
เย่เทียนยิ้มอย่างไม่หวังดี “พ่อบ้านข่งเกรงใจกันเกินไปแล้ว แค่มีอะไรให้นายช่วยเท่านั้น”
“คุณพูดมาตรงๆเถอะครับ”
แม้ว่าเย่เทียนจะเป็นเพียงแขกของตระกูลเซว แต่เนื่องจากอารองเซวเคยกำชับไว้แล้วว่าต้องปฏิบัติต่อเย่เทียนเสมือนพี่น้องในตระกูลเซว พ่อบ้านข่งในฐานะคนรับใช้ จึงไม่อาจขัดคำสั่งของอารองเซวได้
“พ่อบ้านข่ง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”
เย่เทียนหัวเราะเฮ่ะๆ “เมื่อกี้ตอนฉันออกไปกับฟู่ยี่จัดการพวกกะเลวกะลาดมีตาหามีแววไม่ไปสี่ห้าคนด้วย เล่นเอาตอนนี้ฉันยังคันไม้คันมืออยู่เลย”
“พ่อบ้านข่งมีฝีมือไม่ธรรมดา เอาเป็นว่าเรามาประลองฝีมือกันแบบจริงจังดีไหม?”
“หืม?!”
พ่อบ้านข่งชะงัก นึกถึงการประลองกับเย่เทียนก่อนหน้านี้ ยังรู้สึกเจ็บส่วนล่างอยู่นิดหน่อย กล้าประลองกับเย่เทียนอีกซะที่ไหน
“คุณเย่ ผมต้องไปเตรียมงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ก่อนครับ ผมว่าครั้งหน้าเถอะ”
คิดมาถึงนี่ เขาส่ายหัวรัว “ไม่อย่างนั้น นายท่านรองลงโทษขึ้นมาผมคงรับไม่ไหวครับ”
พูดจบ
หากช้าไปเพียงก้าวเดียวอาจโดนฉีกเป็นชิ้นๆ
พ่อบ้านข่งไม่กล้าอยู่กับเย่เทียนต่อไป เขาหันหลังกลับอย่างกับมีลมหอบ ประหนึ่งว่าเย่เทียนเป็นสัตว์ประหลาด
เย่เทียนเห็นดังนั้น ลูบจมูกด้วยสัญชาตญาณ พึมพำอย่างอ่อนใจ “ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเชียว?