ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ - บทที่ 692 ฉันกลัวปัญหาน้อยที่สุด

บทที่ 692 ฉันกลัวปัญหาน้อยที่สุด

“นายคือเย่เทียนใช่ไหม อย่าให้มันเกินไปนัก!”
เมื่อเห็นเย่เทียนที่ยืนอยู่ข้างๆเซวฟู่ยี่ สีหน้าเติ้งเหวินประหลาดขึ้นมา
เธอคิดไม่ตกเลยจริงๆ คนหน้าตาธรรมดาอย่างหมอนี่มีอะไรให้เซ่เจียชอบ? ให้หลู่ซีซานปลื้ม?
“ทำไม? เธอรู้จักฉันเหรอ?”
เย่เทียนผงะ คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้รู้จักตัวเอง
“ถือว่ารู้จัก”
เติ้งเหวินส่ายหัวเล็กน้อย เห็นท่าทีที่เซวฟู่ยี่มีต่อเย่เทียนแล้ว จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเย่เทียนนั่นแหละคือตัวการของเรื่องทั้งหมด เธอพูดเสียงนุ่มนวล “เห็นแก่ฉัน ให้เรื่องนี้จบเถอะ”
“น่าเสียดาย เหมือนฉันจะไม่รู้จักเธอนะ”
เย่เทียนยักไหล่ มุมปากคลี่ยิ้มมีเลศนัย เล่นหูเล่นตา “ฟู่ยี่ นายยังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอ ฉันว่าเอาอย่างนี้ไหม ให้สาวงามคนนี้อยู่เป็นเพื่อนนายสักวัน กินดื่มาอาบน้ำนอนเหมาบริการทุกอย่างไปเลย แล้วเราปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ”
เมื่อเขาพูดเช่นนี้ อย่าว่าแต่เซวฟู่ยี่เลย กระทั่งทุกคนในที่นี้ยังอดผงะไม่ได้ ก่นด่าในใจว่าเย่เทียนจะต่ำช้าเกินไปแล้ว? อยู่เป็นเพื่อนายหนึ่งวัน? เห็นเติ้งเหวินเห็นคนแบบไหนกัน?”
เติ้งเจี้ยนข่ายโมโหถึงขีดสุด ไม่ว่ายังไงตระกูลเติ้งก็เป็นตระกูลใหญ่ที่มีหน้ามีตา จะตกลงรับคำขอไร้เหตุผลเช่นนี้ได้ยังไง เขาด่ากราดออกไป “นายเลิกเพ้อได้แล้ว ฉันจะบอกนายให้นะ ถ้านายบังอาจแตะพี่สาวฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันไม่จบไม่สิ้นกับพวกนายแน่”
“อย่างนาย? นายคิดว่านายมีปัญญาเหรอ?”
นัยน์ตาสีนิลของเย่เทียนหรี่ลงเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาขยับเท้า พุ่งมาอยู่ข้างกายเติ้งเจี้ยนข่ายประหนึ่งวิญญาณ และจิ้มนิ้วออกไปเบาๆ
ปึง!
เติ้งเจี้ยนข่ายสูญเสียการควบคุมร่างกายอีกครั้ง ยืนค้างอยู่ที่เดิมด้วยท่าทางแข็งทื่อ หลังจากโดนเย่เทียนผลักเบาๆ แล้วจึงล้มลงไปทั้งที่ตาเบิกกว้าง ในใจผวาถึงขีดสุด
เติ้งเหวินตะลึงในใจ
และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
นัยน์ตาเป็นประกายคู่นั้นฉายแววที่แตกต่างออกไป แต่ยังไงซะเธอก็เคยเห็นอะไรมามาก จึงกลับมามีท่าทีปกติได้ไม่นาน
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงยุยงเต็มที่ของเย่เทียนดังขึ้นข้างหูเธอ
“เธอวางใจเถอะ ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่ตระกูลเซวจะจัดงานเลี้ยง เธอช่วยไปเป็นคู่ควงสาวให้ฟู่ยี่เท่านั้น
เธอเก็บไปคิดดูแล้วกัน!”
กลิ่นอายบุรุษของเย่เทียนโชยมาแตะปลายจมูก เติ้งเหวินอดใจสั่นหวั่นไหวไม่ได้ ถ้าเป็นคนอื่นมาแบบนี้เธอคงตบหน้าไปอย่างแรงแล้ว
แต่เนื่องจากเมื่อกี้เย่เทียนเร็วถึงขีดสุด เธออดระแวงไม่ได้ รู้ดีว่าหากเย่เทียนปองร้ายเธอ เธอคงหนีไม่พ้นโชคชะตาอันเลวร้าย!
คิดมาถึงตรงนี้ เติ้งเหวินจำต้องข่มความโมโหในใจลงไป
เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “นายรู้ไหมว่านายทำแบบนี้จะนำพาปัญหาอะไรไปหาตัวเอง”
ตาคู่สวยมองตรงไปที่เย่เทียน
“ปัญหา?”
เย่เทียนกลับยักไหล่ พูดด้วยท่าทีตามใจอารมณ์ “ฉันคนนี้กลัวปัญหาน้อยที่สุดแล้ว”
เติ้งเหวินพูดอะไรไม่ออกในบัดดล เธอสูดหายใจลึกเพื่อข่มความคุกรุ่นในใจ ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าเพื่อนสนิทตัวเองอย่างเซ่เจียจะชอบคนสภาพนี้
โดยเฉพาะการพบหน้าเย่เทียนครั้งแรกเป็นไปในสถานการณ์แบบนี้ด้วย ส่งผลให้ภาพจำที่เติ้งเหวินมีต่อเย่เทียนนั้นย่ำแย่ถึงขีดสุด
เจ้าคนตรงหน้าเป็นคนต่ำช้าโดยแท้เลยล่ะ!
“เอายังไง เธอตัดสินใจได้หรือยัง เวลาของเรามีค่ามากนะ”
“ไม่อย่างนั้นฉันจะลงมือแล้วนะ”
ถึงขั้นกล้าบีบบังคับหนึ่งในสามสาวงามแห่งเมืองจินอย่างเติ้งเหวิน ทำแบบนี้ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย?
สีหน้าเติ้งเหวินไม่บ่งบอกอารมณ์ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ลงท้ายก็ไม่ทำอะไรผลีผลาม เธอเอ่ยด้วยสีหน้าอึมครึม “ถ้าฉันยอมรับข้อเสนอของนาย เป็นคู่ควงงานเต้นรำให้กับคุณชายรองเซว
นายก็จะปล่อยน้องชายฉันไปใช่ไหม?”
คำพูดนี้ เธอไม่ได้นับรวมเซวฟู่ยี่เข้าไปด้วย เพราะเธอดูออกแล้วว่าเย่เทียนตรงหน้านี้ต่างหากคือคนที่ตัดสินใจได้จริงๆ
“แน่นอน พวกเราไม่เหมือนคนบางคนหรอก พูดอะไรไปแล้วรักษาคำพูดแน่นอน!”
เย่เทียนพูดด้วยท่าทางจริงจัง “ขอแค่เธอตกลงเข้าร่วมงานเลี้ยงตระกูลเซวในค่ำคืนนี้ และเป็นคู่เต้นรำให้ฟู่ยี่ ฉันรับประกันว่าเจ้าปอดแหกนี่ไม่โดนทำร้ายแม้แต่ปลายเล็บ”
“ถ้าฉันไม่ยอมตกลงล่ะ เธอคิดจะลงมือกับฉันจริงๆหรือไง”
นัยน์ตาเปล่งประกายของเติ้งเหวินหรี่ลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่
“ไม่ๆๆ ฉันจะลงมือกับเธอได้ยังไง”
เย่เทียนส่ายหัว หัวเราะเย็นๆพลางกล่าว “แต่เจ้าปอดแหกนี่ฉันไม่กล้ารับประกันหรอกนะ”
คิ้วเรียวของเติ้งเหวินขมวดเป็นปมในบัดดล คำนวณในใจอยู่พักหนึ่ง
ลงท้ายก็เลือกที่จะไม่ท้าทายเย่เทียน เธอพยักหน้าพลางเอ่ย “ได้! ฉันรับปากนาย แต่ฉันขอพูดให้ชัดเจนก่อนนะ
ถ้าฉันรู้ว่านายคิดไม่ซื่อ ฉันรับประกันว่านายจะตายอย่างอนาถแน่นอน”
“วิญญูชนพูดแล้วไม่กลับคำ!”
เมื่อได้คำตอบยืนยันแล้ว เย่เทียนหัวเราะลั่น คิดไม่ถึงว่ามาจัดการพวกลูกคนรวยที่นี่แล้วยังได้เจอผู้หญิงสวยๆแบบนี้ด้วย
บัดนี้บรรลุเป้าหมายแล้ว เย่เทียนหันหลังกลับโดยไม่อิดออด มือของเขาดีดก้อนพลังชี่ทิพย์เข้าไปที่ตัวของเติ้งเจี้ยนข่ายโดยไม่ให้ใครรู้ตัว
เติ้งเจี้ยนข่ายกลับมาขยับตัวได้ทันที รีบคลานขึ้นจากพื้น สายตาจ้องแผ่นหลังของเย่เทียนราวกับพ่นไฟได้ แค้นจนอยากจับเย่เทียนสับแล้วเอาไปให้หมากิน
แต่ จากเรื่องพิศวงที่เขาเพิ่งประสบเมื่อกี้ เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าตัวเองไม่มีทางเป็นคู่มือของเย่เทียน จึงได้แต่จ้องเย่เทียนเขม็ง
“พี่เสี่ยวเหวิน ทำไมพี่ต้องตกลง….”
“หุบปาก!”
เติ้งเหวินโกรธจนแทบบ้าอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเติ้งเจี้ยนข่าย เธอจะอยู่ในจุดที่ลำบากขนาดนี้ได้ยังไง
เติ้งเจี้ยนข่ายกล้าพูดมากต่อซะที่ไหน รีบหุบปากก้มหน้าไปยืนอยู่ด้านข้าง แอบสาบานในใจว่าสักวันต้องกู้หน้าคืนจากเย่เทียนให้ได้
ไม่ว่ายังไงหลังเย่เทียนเดินกลับไปในไม่กี่ก้าวก็โอบเซวฟู่ยี่และเดินออกไปข้างนอก “ไปกันได้แล้ว ขืนอยู่ต่อไม่แน่อีกฝ่ายอาจจะเรียกคนมาอัดเราก็ได้”
เซวฟู่ยี่ยิ้มเฝื่อนๆอย่างจนใจ ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะใหญ่ถึงเพียงนี้
แม้เขาจะดีใจมากที่เติ้งเหวินยอมเป็นคู่เต้นรำของเขา แต่วิธีบีบบังคับแบบนี้เขาจะยินดีได้ยังไง?
ชั่วขณะนั้น เขาตัดสินใจกับตัวเองว่าคืนนี้จะอยู่ให้ห่างจากเติ้งเหวิน เผื่อตายแล้วยังไม่รู้เลยว่าจบชีวิตลงได้ยังไง ของร้อนมือแบบนี้ให้เย่เทียนไปจัดการเถอะ
ทุกคนอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ แบบไหนที่เรียกว่าเจ๋ง? แบบนี้แหละเรียกว่าเจ๋ง!
สั่งสอนเติ้งเจี้ยนข่ายก่อน แล้วบังคับให้เติ้งเหวินเป็นคู่เต้นรำ เรื่องแบบนี้ทั้งเมืองจินคงมีแต่เย่เทียนนี่แหละที่กล้าทำ