รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 544 คุยกับลาเต้

“เธอ……”

แค่พูดออกไป เตชิตและพวกรุ่นราวคราวเดียวกันก็โมโหจนหน้าแดง แต่กลับทำอะไรไม่ได้

ถึงยังไงที่เธอพูดมันก็ถูก เธอเป็นหุ้นส่วนที่ใหญ่ที่สุด แม้ตอนนี้จะอยู่ในตำแหน่งของรองประธาน แต่สิทธิพิเศษก็ยังเยอะกว่าพวกเขาอยู่ดี

ต่อให้พวกเขาจะไม่พอใจ ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้

มายมิ้นท์เห็นสีหน้าแย่ๆของเตชิต จึงหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

นี่ยังคิดจะหาเรื่องเธออีก ไร้สาระจริงๆ

มายมิ้นท์เคลื่อนสายตากลับมาอย่างเย็นชา แล้วมองไปทางลาเต้ที่นั่งอยู่ไม่ไกล

ลาเต้กำลังก้มหน้า มองเห็นความรู้สึกบนใบหน้าเขาได้ไม่ชัดเจน

แต่มายมิ้นท์พอที่จะรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับการประชุมเลย จึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงไป “เอาล่ะ เริ่มประชุมกันเถอะค่ะ”

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนขานรับ เปิดเอกสารที่อยู่ด้านหน้า

การประชุมครั้งนี้ติดต่อกันถึงสองชั่วโมง ถึงได้ปิดการประชุมลง

เตชิตพาคนของตนเองออกไปก่อน

แต่มายมิ้นท์กลับนั่งอยู่บนที่นั่งของตนเองไม่เคลื่อนไหว ไม่มีความคิดที่จะเก็บของลุกขึ้นเดินออกไปเลย

เธอเอนหลังพิงลงไป พิงอยู่บนพนักเก้าอี้ สายตาเอาแต่มองไปที่ร่างของลาเต้

ตอนนี้ลาเต้กำลังเก็บของของตนเองอยู่ หลังจากเก็บของเสร็จ ก็ยืนขึ้นจะเดินออกไป

มายมิ้นท์จึงรีบเรียกเขาเอาไว้ “เดี๋ยวก่อนเต้”

ลาเต้หยุดฝีเท้าลง หันไปมองเธอ บนใบหน้าไม่มีท่าทีร่าเริงแจ่มใสตามปกติ ที่เผชิญหน้ากับเธอ มีเพียงความนิ่งเฉยเท่านั้น “เธอมีเรื่องอะไรเหรอ?”

เขาทำตามที่ตกลงกันไว้จริงๆ ไม่เรียกเธอว่าที่รักอีก

ถ้าเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน เขาต้องเพิ่มคำว่าที่รัก ก่อนถามประโยคนี้ขึ้นมาแน่นอน

มายมิ้นท์ก็ลุกขึ้นมา “เราคุยกันหน่อยเป็นไง?”

“เธออยากคุยอะไร?” ลาเต้มองเธอเอ่ยปากถามขึ้น

มายมิ้นท์ไม่ได้ตอบในทันที แต่มองไปทางคนอื่นๆที่ยังไม่ได้ออกไปจากห้องประชุม ซึ่งกำลังหูตั้งเตรียมแอบฟังเอาไปนินทา

คนพวกนั้นรู้สึกได้ถึงสายตาของมายมิ้นท์ จึงก้มหน้าด้วยความหวาดหวั่นทันที แล้วรีบเดินออกไป

อย่างรวดเร็ว ภายในห้องประชุมที่กว้างขวาง ก็เหลือแค่มายมิ้นท์กับลาเต้สองคนเท่านั้น

มายมิ้นท์กำลังมองเขา “เต้ นายยังไม่เห็นด้วยกับเรื่องเมื่อคืนอยู่ใช่ไหม?”

“……” ลาเต้ขยับปาก แต่ไม่มีเสียงเปล่งออกมา

เพราะเขายังไม่เห็นด้วยกับเรื่องเมื่อคืนอยู่จริงๆ

ความไม่เห็นด้วยนี้ ไม่เพียงแต่เพราะเขารู้ว่า เธอจะไม่เลือกเขา

ในเวลาเดียวกันก็โกรธวิธีการของเธอด้วย

แม้พวกเขาจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งยี่สิบกว่าปีนะ

แต่เพราะแค่ประโยคเดียวของเปปเปอร์ เธอก็คัดค้านคำเรียกที่เขาเรียกเธอมายี่สิบกว่าปี

นี่จะทำให้ในใจของเขาไม่ใส่ใจได้ยังไง

มายมิ้นท์เห็นความหม่นหมองบนใบหน้าของลาเต้ จึงอดไม่ได้ที่จะถอนใจ “ขอโทษนะเต้ ฉันก็รู้ว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นฉันเองที่คิดไม่รอบคอบ ไม่คิดให้ดีก็ไปพูดกับนายอย่างนั้น แต่ฉันไม่คิดว่าที่ฉันทำอย่างนั้นมันผิดนะ เต้ นายชอบฉันใช่ไหม?”

ลาเต้เบิกตาโพลง มองเธออย่างเหลือเชื่อ “เธอ……รู้ได้ไง?”

เขาชอบเธอมาสิบกว่าปีแล้ว ตั้งแต่วินาทีนั้นที่รู้ เธอก็อยู่ในใจเขาแล้ว

เขาคิดจะสารภาพกับเธอนับครั้งไม่ถ้วน แต่เพราะขาดแคลนความกล้าหาญ ในแต่ละครั้งจึงไม่ได้พูดความรู้สึกของตนเองออกไป

แต่คิดไม่ถึง ไม่นึกว่าเธอจะรู้ได้ด้วยตนเอง

มายมิ้นท์หลบตาลงมา “จริงๆฉันไม่รู้ แต่หลังจากที่เมื่อคืนนายพูดอย่างนั้นกับฉัน ฉันก็รู้แล้ว ไม่งั้นนายคงไม่มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ ฉันถึงได้บอกว่า ฉันไม่ได้ทำผิด เพราะฉันไม่ชอบนาย ฉันจนปัญญาที่จะตอบรับความรู้สึกของนาย ดังนั้นสิ่งที่ฉันทำได้ ก็คือหยุดยั้งความรู้สึกของนายที่มีต่อฉัน เพื่อให้นายไม่ถลำลงไปอีก ไม่เช่นนั้นมันจะยิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ ในวันข้างหน้า คนที่บาดเจ็บจะเป็นนาย ส่วนคนที่รู้สึกผิดจะเป็นฉัน”

“ไม่เป็น……”

“เป็น!” มายมิ้นท์ตัดบทคำพูดของเขา “ฉันไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นายชอบฉัน แต่ที่ฉันพอจะแน่ใจได้คงนานมากแล้วสินะ ในเมื่อนานขนาดนี้แล้วนายก็ยังปล่อยวางความรู้สึกนี้ไปไม่ได้ นั่นเพียงพอที่จะบอกว่า นายให้ความสำคัญกับความรู้สึกนี้มาก ปล่อยให้นานต่อไป นายมีแต่จะยิ่งปล่อยวางไม่ได้ ท้ายที่สุดก็จะตกอยู่ในสภาพที่บาดเจ็บไปทั่วร่างกาย เต้ ฉันไม่อยากเห็นนายเป็นอย่างนั้น นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน คนๆเดียวที่ฉันไม่อยากทำร้ายก็คือนาย ดังนั้นฉันหวังจริงๆว่านายจะปล่อยวางความรู้สึกที่มีต่อฉัน โดยเริ่มตั้งแต่คำเรียก”

เธอไม่ให้เขาเรียกเธอว่าที่รัก ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เขาเห็นการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยวของเธอแล้ว นั่นก็คือเธอกับเขามันเป็นไปไม่ได้

ดังนั้น เธอหวังว่าจะสามารถเข้าใจในจุดนี้ได้ แล้วปล่อยมือซะ รีบๆยับยั้งความรู้สึกที่ถูกกำหนดให้เป็นไปไม่ได้นี้

แน่นอนว่าลาเต้เข้าใจความหมายที่มายมิ้นท์อยากจะพูดออกมาอย่างชัดเจนอยู่แล้ว

เขากำหมัดแน่น ดวงตาแดงๆมองเธอ “ดังนั้นเธอจึงเตือนฉัน นอกจากจะไม่ให้ฉันเรียกเธออย่างคลุมเครือแบบนั้นอีก ยังไม่ต้องการให้ฉันทำอะไรที่สนิทกับเธออีกด้วย ยิ่งไม่ต้องการให้เพ้อฝันถึงเธอด้วยใช่ไหมล่ะ?”

มายมิ้นท์ส่ายหัว “นี่ไม่ใช่คำเตือน ฉันไม่ตักเตือนเพื่อนตัวเองอยู่แล้ว ฉันแค่แนะนำนาย เพราะฉันไม่ได้รักนาย ฉันเห็นนายเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น ดังนั้นนายถูกกำหนดมาแล้วว่าจะไม่ได้รับการตอบสนองจากฉัน ฉันถึงต้องพูดกับนายให้ชัดเจน ให้นายได้เข้าใจว่าระหว่างพวกเรามันเป็นไปไม่ได้ นายจะได้ไม่ต้องถลำลึกลงไป”

แม้คำพูดของเธอจะทำให้เขาเสียใจ

แต่เพื่อทำให้เขารีบรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาไวๆ แล้วปล่อยวางความรู้สึกนี้

เธอก็ทำได้เพียงเท่านี้ และต้องตรงไปตรงมาอย่างนี้หน่อย

ลาเต้ได้ฟังคำพูดที่เย็นชาเฉียบขาดนี้ของมายมิ้นท์แล้ว หัวใจก็ราวกับโดนมีดเฉือนเข้ามา เจ็บจนหมดหนทางจะหายใจ “ดังนั้น เธออยากจะตัดขาดความสัมพันธ์กับฉันใช่ไหม?”

“ฉันไม่เคยมีความคิดนี้เลย ฉันแค่ชอบ ความเป็นเพื่อนแท้ระหว่างพวกเรา ที่ไม่มีความรู้สึกอื่นมาปะปนด้วย” มายมิ้นท์ตอบ

ลาเต้ก้มหน้ายิ้มอย่างเจ็บปวด “ฉันเข้าใจความหมายของเธอแล้ว เธอหวังว่าเราจะเป็นแค่เพื่อนกัน และไม่ต้องการให้ฉันรักเธอแบบชายหญิง”

“ใช่” มายมิ้นท์พยักหน้า

ลาเต้บีบฝ่ามือ “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะจัดการความรู้สึกนี้ จะไม่เรียกร้องอย่างอื่นเกินไปอีกแล้ว ส่วนที่เป็นเพื่อนกัน……โทษทีนะ ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอไปได้จนหมดใจ ฉันคงหมดหนทางที่จะเป็นเพื่อนกับเธอจริงๆ”

พูดจบ เขาก็หัวเราะเยาะตนเองแล้วหมุนตัวเดินออกไป

ผู้หญิงที่เขารักมาสิบกว่าปี ภายใต้สถานการณ์ที่เขาไม่เคยสารภาพรักแม้แต่ครั้งเดียว กลับทำให้เขาต้องละทิ้งความปรารถนาที่มีต่อเธอ

ทำให้ความรักของเขา ยังไม่ทันได้เริ่มต้น ก็ต้องตายจากไปซะแล้ว

มายมิ้นท์มองด้านหลังของลาเต้ อ้าๆปาก ราวกับอยากจะเรียกเขา แต่ท้ายที่สุด เธอยังคงอดกลั้นเอาไว้

จะเรียกเขาทำอะไรล่ะ?

จะทำให้เขารู้สึกว่า เธออาลัยอาวรณ์เขา แล้วทำให้เขามีความหวังอีกยังงั้นเหรอ?

ไม่ ทำอย่างนั้นไม่ได้

เธอกำหนดไว้แล้วว่าไม่มีทางตอบรับเขา ดังนั้นช่วงเวลาที่เจ็บปวด ก็เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่มันจะดีที่สุดต่อเขาและต่อตัวเธอเอง

ถ้าเพราะเธอกลัวจะทำร้ายเขา จึงแขวนเขาเอาไว้บนความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน นั่นสิถึงเป็นการทำร้ายเขาอย่างแท้จริง

อีกอย่างประโยคสุดท้ายที่เต้พูดเอาไว้ก็ถูก ก่อนที่เขาจะปล่อยเธอไปได้จนหมดใจ พวกเขาคงเป็นเพื่อนกันไม่ได้อยู่แล้ว

ยังไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกที่จะไม่สนิทสนมกันเหมือนเมื่อก่อน แค่ต่อไปจะเจอหน้ากัน ก็คงทำตัวไม่ถูกแล้ว

ดังนั้นคงต้องรอให้เขาปล่อยเธอไปได้อย่างสมบูรณ์ รอให้ในใจของเขาได้ทุเลาลง พวกเขาถึงจะสามารถกลับมาอยู่ด้วยกันโดยที่ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว

นึกถึงตรงนี้ มายมิ้นท์จึงหลับตาลง เป่าลมหายใจออกมายาวๆ

ในตอนนี้ เลขาซินดี้ก็รีบร้อนเข้ามา ไม่ปกปิดความกังวลในน้ำเสียงเลยสักนิด “ประธานมายมิ้นท์คะ ประธานลาเต้เขาเป็นอะไรไป? เมื่อกี้ฉันเห็นประธานลาเต้ออกไป ตาแดงๆ เหมือนคนร้องไห้มาเลยค่ะ เขา……”

“เธอไปหาเขาเถอะ” มายมิ้นท์ฝืนยิ้มออกพูดขึ้น

เลขาซินดี้ตะลึงเล็กน้อย “หาเขา?”

“ใช่ เมื่อกี้ฉันพูดกับเต้ไปตั้งเยอะแยะ ตอนนี้ในใจของเขาคงรู้สึกไม่ค่อยดี ดังนั้นท่าทางเขาเป็นอย่างนี้ฉันไม่สบายใจเลย เธอช่วยฉันไปดูเขาหน่อย อย่าให้เขาทำเรื่องโง่ๆ แล้วถือโอกาสอบรมเขาด้วยนะ” มายมิ้นท์นวดๆหว่างคิ้วตอบกลับ

“แต่ว่า……”

“ไม่ต้องแต่แล้ว รีบไปเถอะ อีกเดี๋ยวจะตามไม่ทันแล้วนะ ถ้าหากเขารู้สึกไม่ดี ขับรถออกไปจนเกิดเรื่องอะไรขึ้น คงแย่น่าดู” มายมิ้นท์ตัดบทเธอ โบกๆมือพูดเร่งรัด