รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 543 เขาเป็นคนซื้อแหวน

มาถึงห้องเก็บเสื้อผ้า เปปเปอร์ตรงไปที่หน้าตู้โชว์ที่เก็บพวกนาฬิกาข้อมือ กระดุมกลัดปลายแขนเสื้อ คลิปหนีบเนกไท ของหรูหราต่างๆ แล้ววางกล่องเข้าไปในที่ว่างของตู้โชว์

หลังจากวางเสร็จ เขาจึงดึงมือกลับมาเตรียมจะออกไป

แต่ในวินาทีต่อมา เหมือนเขาคิดถึงอะไรบางอย่าง จากนั้นก็ไปเปิดลิ้นชักอันหนึ่ง หยิบกล่องกำมะหยี่สีดำกล่องหนึ่งออกมาทันที

กล่องไม่ใหญ่ ขนาดประมาณฝ่ามือ

เปปเปอร์เปิดกล่องด้วยมือข้างเดียว เผยให้เห็นสิ่งของด้านนั้น เป็นแหวนสองวง

แหวนสองวงนั้นขนาดใหญ่หนึ่งวงขนาดเล็กหนึ่งวง วงหนึ่งเป็นแหวนผู้ชายวงหนึ่งเป็นแหวนผู้หญิง ชัดเจนว่าเป็นแหวนของเขากับมายมิ้นท์

เปปเปอร์มองแหวนสองวงนี้ แววตาเปล่งประกายความคลุมเครือออกมาเล็กน้อย แล้วหยิบแหวนวงหนึ่งในนั้นขึ้นมาพลิกดู มองสัญลักษณ์ของตระกูลนวบดินทร์ที่อยู่ด้านในวงแหวน ริมฝีปากบางๆโค้งขึ้นเล็กน้อย

มายมิ้นท์คิดมาโดยตลอดว่า แหวนแต่งงานของพวกเขา เธอเป็นคนซื้อ

แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ แหวนแต่งงานคู่นี้บอกได้เลยว่า เขาเป็นคนออกเงินซื้อเกือบทั้งหมด เพียงแต่เธอเองที่ไม่รู้

ดังนั้นด้านในแหวนสองวงนี้ ถึงได้มีสัญลักษณ์ของตระกูลนวบดินทร์อยู่

หกปีก่อน หลังจากที่เขาตกลงแต่งงานกับเธอ เธอมาที่ตระกูลนวบดินทร์ เพื่อปรึกษาเรื่องพิธีแต่งงานและแหวนแต่งงาน

แต่เขาในตอนนั้น กำลังตกอยู่ในสภาวะที่โดนสะกดจิตจากโอเว่น ในหัวจึงมีแต่ส้มเปรี้ยว ส่วนเธอแค่ ‘คนที่ใช้บุญคุณมาบีบบังคับให้เขาแต่งงานด้วย’ จึงไม่รู้สึกดีอะไรด้วยเลย ดังนั้นเรื่องที่เกี่ยวกับการจัดงานแต่งงานตามที่เธอต้องการ รวมไปถึงรูปแบบของแหวนแต่งงาน เขาไม่ได้สนใจตั้งแต่แรกแล้ว หลังจากพูดทิ้งไว้ว่าให้เธอจัดการเอาเอง ก็ออกไปจากบ้านทันที

เพราะเขาไม่อยากเจอเธออยู่แล้ว

แต่ที่คิดไม่ถึงก็คือ บ่ายวันนั้น เขาก็ได้เจอเธอที่ห้างอีกครั้ง

เธอในตอนนั้น กำลังยืนเลือกแหวนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ของร้านจิวเวลรี่แห่งหนึ่ง แหวนที่เธอเลือกตอนนั้น ก็คือแหวนคู่นี้ที่อยู่ในมือของเขาตอนนี้

แต่เธอในตอนนั้นคงจะตกอยู่ในภวังค์ของความปีติยินดีที่ใกล้จะได้แต่งงาน ดังนั้นยังไม่ได้ถามราคาแหวน ก็ให้พนักงานห่อแหวนเลย

ราคาของแหวนคู่นี้ในตอนนั้นอยู่ที่สองล้าน แต่ตอนนั้นตระกูลกิตติภัคโสภณใกล้จะล้มละลายแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่บนตัวของเธอจะมีเงินสองล้านอยู่

ดังนั้นด้วยราคานี้ เธอจึงแบกรับไม่ไหว

เขาถึงได้ปรากฏตัวออกไปในเวลานั้น ไปที่ห้องพักผ่อนด้านหลังของร้านจิวเวลรี่ จ่ายไปร้อยกว่าล้าน แล้วให้ร้านจิวเวลรี่เพิ่มสัญลักษณ์ของตระกูลนวบดินทร์เข้าไปข้างใน

จริงๆแล้วเขาในเวลานั้น ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไรกันแน่ เพราะอะไรถึงทำอย่างนั้น เขาต้องเกลียดเธอไม่ใช่เหรอ?

จนกระทั่งภายหลังที่ไม่ได้โดนสะกดจิตแล้ว หลังจากที่เขารักเธออีกครั้ง เขาถึงเข้าใจว่า แม้เขาจะโดนสะกดจิต แต่ในใจก็ยังคิดถึงเธอ แค่ไม่ชัดเจนเท่านั้นเอง

ดังนั้นท้ายที่สุดมายมิ้นท์จึงจ่ายเงินไปแค่หนึ่งในสาม และได้รับแหวนคู่นี้ไป

ด้วยเหตุนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเธอจึงไม่รู้เลยว่า เขาก็เป็นคนซื้อแหวนเช่นกัน

นึกถึงเรื่องพวกนี้ เปปเปอร์จึงเอาแหวนผู้ชายที่เป็นของตัวเองวงนั้น ค่อยๆสอดเข้ามาบนนิ้วนางข้างซ้าย

หลังจากสวมแล้ว เขามองแหวนผู้หญิงในกล่องที่เป็นของมายมิ้นท์วงนั้น พึมพำขึ้นมา: “ใกล้แล้ว แกรอหน่อยนะ เจ้าของของแกใกล้จะกลับมาแล้ว”

พูดจบ เขาก็ปิดกล่อง วางกล่องกลับเข้าไปในลิ้นชักอีกครั้ง แล้วเข็นรถเข็น หมุนตัวออกไป

……

วันรุ่งขึ้น

มายมิ้นท์มาถึงเทนเดอร์กรุ๊ป

เลขาซินดี้รอเธออยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานตามปกติ “ประธานมายมิ้นท์คะ”

“คนที่เข้าประชุมมาถึงกันหมดหรือยัง?” มายมิ้นท์พลางเปิดประตู พลางถามขึ้น

เลขาซินดี้พยักหน้า “มาถึงกันพอประมาณแล้วค่ะ”

“แล้วเต้มาหรือยัง?” มายมิ้นท์ผลักประตูเข้ามา

เลขาซินดี้ตอบกลับ: “ประธานลาเต้ก็มาแล้วค่ะ แต่……”

“แต่อะไร?”

เลขาซินดี้ดันแว่นเล็กน้อย ในดวงตาหลังเลนส์แว่น ปรากฏความกังวลออกมาเล็กน้อย “ท่าทีของประธานลาเต้แปลกๆไป เหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยค่ะ”

ได้ยินคำนี้ ฝีเท้าของมายมิ้นท์จึงหยุดลงเล็กน้อย

เลขาซินดี้สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงเอ่ยปากขึ้น: “ประธานมายมิ้นท์คะ คุณรู้ว่าทำไมประธานลาเต้ถึงอารมณ์ไม่ดีใช่ไหมคะ?”

มายมิ้นท์มองต่ำลง “อืม ก็ประมาณนั้น”

เธอคิดไม่ถึงว่า ผ่านไปคืนนึงแล้ว ไม่นึกว่าเต้จะยังปล่อยวางไม่ได้

ก็ใช่ ถ้ามันปล่อยวางได้ง่ายขนาดนั้นจริงๆ ความรู้สึกบนโลกใบนี้ ก็คงไม่มีค่าพอที่จะพูดถึง

“ประธานมายมิ้นท์ ประธานลาเต้เป็นอะไรกันแน่คะ?” เลขาซินดี้เห็นว่ามายมิ้นท์คงจะรู้สถานการณ์ของลาเต้จริงๆ จึงกำมือแน่นแล้วรีบถามขึ้น

มายมิ้นท์รู้ว่าเธอชอบลาเต้ จึงไม่ได้ปิดบัง ตอบกลับไป “ระหว่างฉันกับเต้เราทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะ”

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้เอง” แววตาของเลขาซินดี้เศร้าหมอง

ใช่สิ ประธานลาเต้ เป็นคนง่ายๆสบายๆ ไม่คิดอะไรมากมาโดยตลอด น้อยมากที่จะมีช่วงเวลาที่ไม่สดใสร่าเริง แล้วก็น้อยมากที่จะมีคนทำให้เขาไม่เป็นสุข

แน่นอนว่า ยกเว้นประธานมายมิ้นท์

ประธานมายมิ้นท์ถึงจะเป็นคนๆนั้น คนที่ส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของเขาได้ง่ายที่สุด

เธอน่าจะคิดได้แต่แรกแล้ว ที่เขาอารมณ์ไม่ดี เป็นไปได้มากว่าต้องเกี่ยวกับประธานมายมิ้นท์แน่ๆ

“เอาเถอะ อย่าคิดมากเลย ประชุมกันก่อน ส่วนเต้ เดี๋ยวฉันจะคุยกับเขา ถ้าสุดท้ายแล้วคุยไม่รู้เรื่องจริงๆ ก็จะให้เธอไปแทน” มายมิ้นท์ตบๆไหล่ของเลขาซินดี้

เลขาซินดี้ตกตะลึง “ฉัน……ฉันไปเหรอคะ?”

“ใช่น่ะสิ” มายมิ้นท์พยักหน้า

“ฉันทำไม่ได้ค่ะ” เลขาซินดี้ส่ายหัวโบกมือไม่หยุด แสดงให้เห็นว่าตนเองทำไม่ได้

มายมิ้นท์ยิ้ม “อย่าคิดอย่างนั้น เชื่อมั่นในตัวเอง เธอทำได้อยู่แล้ว มอบความมั่นใจให้ตัวเอง บางทีความรักของเธออาจจะเป็นจริงก็ได้นะ”

ได้ยินว่าความรักจะเป็นจริงประโยคนี้ สีหน้าของเลขาซินดี้จึงเปลี่ยนไปมาก เบิกตาโพลงมองเธอ “ประธานมายมิ้นท์คุณ……”

ประธานมายมิ้นท์รู้เหรอ รู้ว่าเธอชอบประธานลาเต้?

ราวกับมองออกว่าเลขาซินดี้กำลังตกใจอะไรอยู่ มายมิ้นท์จึงยิ้มพูดขึ้น: “สู้ๆนะ!”

ว่าแล้วเชียว ประธานมายมิ้นท์รู้แล้วจริงๆ

เลขาซินดี้อ้าๆปาก สักพักถึงพูดขึ้น: “ประธานมายมิ้นท์ คุณไม่โกรธเหรอคะ?”

“ทำไมฉันต้องโกรธด้วย?” มายมิ้นท์ถามขึ้นอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

เลขาซินดี้บิดๆชายเสื้อ “เพราะฉัน……ฉันชอบประธานลาเต้”

มายมิ้นท์หัวเราะเบาๆ “เธอชอบเต้ ทำไมฉันต้องโกรธล่ะ? ชอบใคร มันก็เป็นเสรีภาพของเธอ ฉันไม่มีสิทธิ์โกรธอยู่แล้ว ถึงยังไงฉันกับเต้ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์กันอย่างนั้นสักหน่อย”

ได้ยินเธอพูดอย่างนี้ เลขาซินดี้จึงสบายใจขึ้นมาทันที ความกระวนกระวายในใจก็สลายหายไปแล้ว

ยังดี ที่ประธานมายมิ้นท์ไม่ใช่คนอย่างนั้น

เธอเคยเจอผู้หญิงประเภทนั้นมาก่อน เห็นๆอยู่ว่าไม่ชอบเพื่อนผู้ชาย แต่กลับไม่พอใจที่เพื่อนผู้ชายโดนผู้หญิงอื่นคิดถึง

“สรุปแล้ว เธอสู้ๆนะ ฉันสนับสนุนให้เธอกับเต้คบกันมากๆ เธอเหมาะสมกับเขามาก” มายมิ้นท์พูดอย่างจริงจัง

เธอสนับสนุนให้เลขาซินดี้กับเต้ได้คบกันจริงๆ

ตอนนี้หัวใจของเต้อยู่บนร่างของเธอ เธอตอบสนองความรู้สึกนี้ของเขาไม่ได้ ถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป คนที่เจ็บปวดที่สุด ก็คือพวกเขาสองคน

ดังนั้นเธอชอบที่มีคนตามจีบเต้ และถ้าแย่งหัวใจของเต้ไปจากบนร่างของเธอได้จะดีที่สุด

ถ้าเป็นอย่างนี้ เธอก็สบายใจแล้ว การที่เต้มีความสุขเป็นของตนเอง มันเป็นเรื่องที่น่าพอใจกันทั้งสองฝ่ายไม่ใช่เหรอ

แม้ความคิดนี้ของเธอจะค่อนข้างเห็นแก่ตัว แล้วก็เป็นความคิดที่มีการหลอกใช้เลขาซินดี้ปะปนอยู่ด้วย

แต่ทว่าเลขาซินดี้เองชอบเต้อยู่แล้ว เธอก็ถือว่าช่วยให้เลขาซินดี้สมหวังแล้วกัน

แน่นอนว่า ต่อไปเธอก็จะชดใช้ให้เลขาซินดี้ด้วย

เหมาะกับเขามาก……

เลขาซินดี้ได้ยินมายมิ้นท์บรรยายตนเองกับลาเต้อย่างนี้ หน้าจึงแดงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ “ประธานมายมิ้นท์ คุณอย่าล้อเล่นสิคะ”

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันพูดความจริงทั้งนั้น เธอค่อยๆคิดดูนะ เอาล่ะ ไปประชุมกันก่อน” มายมิ้นท์ยิ้ม พูดจบก็ถือเอกสารบนโต๊ะทำงานขึ้นมา เดินไปทางประตู

เลขาซินดี้รีบตามไป

มาถึงห้องประชุม คนในห้องประชุมมาถึงกันเกือบครบแล้ว

หลังจากมายมิ้นท์เข้ามา ยังต้องเจอกับคำพูดถากถางของเตชิตอีก “โอ้โห รองประธานมายมิ้นท์ของพวกเรามาได้สักทีนะ อำนาจของรองประธานมายมิ้นท์นี่ยิ่งใหญ่จริงๆ คนเฒ่าคนแก่อย่างพวกเรามากันหมดแล้ว คุณก็ยังอืดอาดไม่มาสักที นี่คุณไม่เห็นคนแก่อย่างพวกเราอยู่ในสายตาเลยสินะ?”

มายมิ้นท์วางเอกสารลง ดึงเก้าอี้ของตนเองออกมาแล้วนั่งลงไป ชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา ถึงได้ตอบโต้กลับไป: “ทำไงได้ ใครให้ฉันเป็นผู้ถือหุ้นที่ใหญ่ที่สุดของเทนเดอร์กรุ๊ปล่ะ ในเมื่อใหญ่ที่สุด งั้นแสดงอำนาจบ้างก็คงไม่เกินไปหรอก ใครทำให้หุ้นของพวกคุณไม่เยอะเท่าฉันล่ะคะ?”