เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า - บทที่ 1241 คุณเกลียดฉันหรือเปล่าคะคุณเทรมอนต์?
เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์ บทที่ 1241 คุณเกลียดฉันหรือเปล่าคะคุณเทรมอนต์?
เจนิซมองไปที่มาร์คและเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร เธอจึงนั่งลงข้าง ๆ เขา “ฉันรับงานพาร์ทไทม์เพราะฉันไม่มีอะไรทำหลังเลิกงานค่ะ ที่แบบนี้ให้ค่าจ้างเยอะด้วย และเขาก็จ่ายเป็นรายวัน ฉันเลยคิดว่ามันก็ไม่ได้แย่อะไรนะคะ…”
“เธอร้อนเงินเหรอ?” มาร์คถามโดยไม่ได้คิดอะไร เขาเชื่อว่าครอบครัวของเธอคงจะยากจนเนื่องจากเธอเองก็เคยได้ทุนการศึกษาจากเขา ที่เธอต้องทำงานพาร์ทไทม์ก็น่าจะเป็นเพราะเธอร้อนเงิน
เจนิซก้มหน้าลง “เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้ร้อนเงินขนาดนั้น แต่ตอนนี้ฉันก็โตแล้ว และต้องเข้าสังคมบ้าง มันเลยต่างจากตอนที่ฉันยังเรียนอยู่ ตอนนี้ฉันใช้เงินเยอะกว่าเดิมมาก ฉันเลยต้องทำงานเยอะขึ้นค่ะ แบบนี้ฉันจะได้มีชีวิตที่พอจะมีศักดิ์ศรีหน่อยและจะได้ไม่ต้องรู้สึกไม่เข้าพวกกับคนรอบข้างค่ะ”
แจ็คสันเมาเล็กน้อย เขาจึงพูดเก่งขึ้น “เป็นความคิดที่ไม่เลวเลยนะ ตราบใดที่เธอไม่ได้ทำงานที่ผิดกฎหมาย เธอก็ไม่มีอะไรต้องอาย เธอไม่ได้อายเพราะเจอเจ้านายตัวเองใช่ไหม? ไม่ต้องห่วงนะ นี่มันนอกเวลาทำงานแล้ว เธอจะทำอะไรหลังจากเลิกงานมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย”
มาร์คหยิบแก้วตัวเองขึ้นมาและจิบเครื่องดื่ม
เจนิซเห็นว่าเขาดื่มหมดไปเกือบครึ่งแก้วจึงรีบเติมเครื่องดื่มให้เขา “คุณเทรมอนต์คะ ที่ฉันทำแบบนี้จะทำให้บริษัทเสื่อมเสียหรือเปล่าคะ? ฉันกลัวว่าจะบังเอิญเจอเพื่อนร่วมงานที่นี่ ฉันก็เลย…” เธอกำลังจะอธิบายว่าทำไมเธอถึงต้องแต่งชุดคอสตูมและสวมหน้ากาก
มาร์คมองเธอ “ไม่เป็นไร เธอจะทำอะไรหลังจากเลิกงานแล้วนั่นก็เป็นเรื่องของเธอ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน”
ท่าทีที่ห่างเหินของเขาทำให้เจนิซอึดอัดมาก เธอไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ เธอพยายามเข้าหาเขาอย่างระมัดระวังและสร้างความประทับใจที่ดีให้กับเขาเสมอ แต่น่าเสียดายที่เธอได้รับผลลัพธ์ตรงกันข้ามกับที่เธอต้องการเสมอมา
หลังจากนั้นสักพัก เมื่อเห็นว่าเริ่มจะดึกแล้ว แจ็คสันก็ลุกขึ้น “ฉันต้องไปก่อนนะ ฉันโทรเรียกคนขับแล้ว นายขับรถกลับไหวใช่ไหมมาร์ค? นายไม่ได้ดื่มเยอะนี่”
มาร์คพยักหน้า “ถึงบ้านแล้วบอกด้วยล่ะ ถ้าทิฟฟานี่ไล่นายออกจากบ้าน ฉันจะไม่เปิดบ้านให้นายนะ ไปหาโรงแรมนอนเอาได้เลย”
แจ็คสันหัวเราะคิกคักและเดินออกไปด้วยการเซเล็กน้อย
มาร์คกำลังจะกลับเหมือนกันเมื่ออยู่ ๆ เจนิซก็ถามขึ้นมาว่า “คุณเทรมอนต์ คุณเกลียดฉันหรือเปล่าคะ?”
เขาขมวดคิ้ว “ไม่หนิ เธอคิดมากไปแล้ว”
เจนิซกัดริมฝีปากของตัวเองและสังเกตเขาอย่างระมัดระวังด้วยสายตาที่น่าสงสารชนิดที่จะทำให้ผู้ชายรู้สึกอยากปกป้องเธอ “แต่ฉันรู้สึกราวกับว่า ท่าทีของคุณที่มีต่อฉันเปลี่ยนไป เหมือนฉันทำอะไรผิด ถ้าฉันทำอะไรผิดไปคุณบอกฉันได้เลยนะคะ ฉันจะได้เปลี่ยนตัวเอง”
มาร์คจ้องเธอกึ่งยิ้ม “ท่าทีของฉันเปลี่ยนไปเหรอ? ทำไม? ก่อนหน้านี้ฉันเป็นยังไงเหรอ?”
เจนิซเงียบไปก่อนที่จะตอบว่า “ช่วงแรก ๆ ตอนที่คุณยังพาสมอร์ไปที่ออฟฟิศด้วย ฉันคิดว่าเราจะไปกันได้ดี คุณเคยให้ทุนฉัน และฉันก็แค่อยากตอบแทนคุณ บางทีฉันอาจจะดูพยายามเกินไป แต่ฉันไม่ได้เจตนาอะไรอื่นเลยนะคะ หลังจากนั้น อยู่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่าคุณตั้งใจที่จะหลีกเลี่ยงฉันอยู่ตลอดเวลาเลยค่ะ”