เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า - บทที่ 1242 ภรรยาซื่อบื้อที่ขี้สงสัยและคุณแม่ที่ขี้บ่น

เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์ บทที่ 1242 ภรรยาซื่อบื้อที่ขี้สงสัยและคุณแม่ที่ขี้บ่น

มาร์คลุกขึ้นยืนและจัดเสื้อผ้าตนเองให้เรียบร้อยก่อนที่จะตอบห้วน ๆ “เธอควรหลีกเลี่ยงความคิดเพ้อฝันและตั้งใจทำงานของตัวเอง มันไม่สำคัญหรอกว่าฉันจะหลีกเลี่ยงเธอหรือไม่ ยังไงฉันก็เป็นเจ้านายเธอ นั่นคือความสัมพันธ์เดียวระหว่างเรา ฉันช่วยเหลือผู้คนมามากมาย ฉันไม่เคยคิดที่จะขอให้พวกเขาตอบแทน”

จากนั้นเขาก็ออกจากบาร์ทันที เขาดมคอเสื้อของตนเองเมื่อขึ้นรถเพื่อให้แน่ใจว่ากลิ่นแอลกอฮอล์บนตัวเขาไม่แรงเกินไปก่อนที่เขาจะผ่อนคลาย เขารู้สึกได้ว่าแอเรียนไม่ชอบให้เขาดื่ม เมื่อนึกถึงสีหน้าที่เธอทำเวลาที่ไม่พอใจนั้นทำให้เขาปวดหัว เขาหมดหนทางอย่างแท้จริงเมื่อใดก็ตามที่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเกี่ยวข้อง

…

ทิฟฟานี่ระเบิดด้วยความโกรธทันทีที่แจ็คสันกลับมาถึงบ้านพร้อมกับกลิ่นเหล้าอย่างที่คาดไว้ “ไหนคุณบอกว่าคุณไปทำงานล่วงเวลาไม่ใช่เหรอ? แต่คุณกลับไปดื่มมา?” หน้าอกของเธอขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงจากความโกรธของเธอ

แจ็คสันรู้สึกคันหัว “แม่ผมบอกไว้ว่าคุณแม่ให้นมลูกห้ามโกรธนะ เดี๋ยวนมจะเสีย…”

ทิฟฟานี่หัวเราะทั้ง ๆ ที่โกรธ “แม่คุณพูดเสมอว่าไม่ให้คุณออกไปสังสรรค์ด้วย ทำไมคุณไม่ฟังแม่ล่ะ? ทำไมคุณต้องโกหกฉันด้วย? คุณไปดื่มกับใครมา? ถ้าเป็นมาร์คคุณก็ไม่เห็นจะต้องโกหก เพราะฉะนั้น… เป็นคนอื่นเหรอ? ผู้หญิงเหรอ? ถึงว่าทำไมคุณถึงไม่ได้แตะต้องฉันเลย นี่คุณเบื่อฉันใช่ไหม?”

แจ็คสันหายใจเข้าลึก ๆ และลูบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติ “ผมสาบานว่าผมไปดื่มกับมาร์คจริง ๆ ถ้าไม่เชื่อคุณโทรไปถามเขาได้เลย บาร์ที่เราไปไกลจากบ้านเขาหน่อย เพราะฉะนั้นเขาน่าจะกำลังขับรถกลับบ้านอยู่ ผมแค่หงุดหงิดเล็กน้อย ผมเลยอยากไปผ่อนคลาย นี่มันดึกแล้ว ค่อยคุยกันพรุ่งนี้นะ นอนกันเถอะ”

ทิฟฟานี่ฉลาดพอที่จะสะดุดกับคำว่า ‘หงุดหงิด’ และ ‘ผ่อนคลาย’ ที่ยิ่งกว่านั้นคือ เขาโกหกเธอและแอบเธอไปดื่ม! เขาหงุดหงิดเพราะเธอเหรอ? นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงต้องการหาที่ให้ผ่อนคลายเหรอ? ตั้งแต่ที่พวกเขากลับมาอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยมีเซ็กซ์กับเธออีกเลย ความไม่มั่นใจของเธอกำลังถึงขีดจำกัด สิ่งเดียวที่เธอกลัวมาเสมอเกิดขึ้นจริง ๆ แล้วอย่างนั้นเหรอ? เขากลับไปเจ้าชู้อีกแล้วใช่ไหม? เธอรู้สึกได้ว่ามือและเท้าของเธอกำลังเย็นเฉียบ

“ถ้าคุณไม่ให้คำอธิบายกับฉันเดี๋ยวนี้ คุณก็อย่าฝันว่าจะได้นอนเลย แจ็คสัน ถ้าคุณหงุดหงิดและต้องการที่จะผ่อนคลายทำไมคุณถึงไม่บอกฉันล่ะ? ฉันไปเป็นเพื่อนคุณได้ ไม่ว่าจะเป็นบาร์หรือที่ไหน แล้วทำไมคุณต้องโกหกฉันด้วย?”

แจ็คสันเงียบไป เขาแค่ต้องการที่จะหนีจากความเป็นจริงสักพัก เขาถึงได้ไปคนเดียว แต่แน่นอนว่าเขาจะไม่กล้าบอกเธอ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมมาร์คถึงเงียบขรึม บางทีการอธิบายมากเกินไปหรือพูดมากเกินไปจะทำให้เกิดปัญหาตามมามากขึ้นเท่านั้น แต่ความเงียบจะช่วยให้หลีกเลี่ยงปัญหานั้น ๆ ได้

ซัมเมอร์ได้ยินความวุ่นวายและลงมาข้างล่าง “กลับมาแล้วเหรอแจ็คสัน? ไปดื่มมาเหรอ? ทำไมลูกถึงไปดื่มแทนที่จะกลับมาดูแลภรรยากับหลาน?”

ความหงุดหงิดของแจ็คสันเพิ่มพูนขึ้นเมื่อได้ยินซัมเมอร์บ่น “กลับไปนอนเลยแม่ ไม่ต้องมายุ่ง”

ซัมเมอร์สังเกตเห็นสีหน้าที่ขุ่นเคืองของทิฟฟานี่และน้ำตาที่คลอเบ้าของเธอ หัวใจของซัมเมอร์เจ็บปวด “ไม่อยากให้แม่ยุ่ง? ถ้าแม่ไม่ยุ่ง ลูกได้ทำให้เธอหัวใจวายแน่ ๆ อย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้าลูกอยากจะออกไปสนุกก็พาทิฟฟ์ไปด้วยไม่ก็หัดควบคุมตัวเองบ้าง นี่ลูกเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องตลกหรือไงกัน? ตอนนี้ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้วนะ ลูกไม่ได้โสดแล้ว ลูกมีครอบครัวมีลูกแล้ว แล้วนี่ลูกคิดว่าลูกกำลังทำอะไรอยู่? ในฐานะที่เป็นผู้ชาย ลูกจะต้องมีความรับผิดชอบ ช่างมันเถอะ นี่มันดึกมากแล้ว หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ไปนอนกันเถอะ เดี๋ยวแม่ดูหลานเอง ถ้าพวกเธอจะคุยกันก็เชิญ แต่อย่าทะเลาะกันเชียวนะ คุยกันดี ๆ ไปได้แล้ว”

ทิฟฟานี่ไม่อยากสูญเสียการควบคุมตัวเองต่อหน้าซัมเมอร์ เธอจึงหมุนตัวและเดินปึงปังขึ้นไปชั้นบน เสียงของการกระทืบเท้าของเธอย้ำว่าเธอโกรธแค่ไหน

แจ็คสันยอมแพ้และตามเธอขึ้นไป ทันทีที่พวกเขาปิดประตูทิฟฟานี่ก็ต่อยอกเขาไม่ยั้ง “นี่คุณคิดจะทำอะไรของคุณกันแน่? ฉันอยู่บ้านเลี้ยงลูกของเราแต่คุณกลับออกไปเที่ยวดื่มและเอาไปทั่ว!”