ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 707-2 นอนไม่หลับ (2)
ราวกับรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ จางเทาแค่นหัวเราะว่า
“เรื่องง่าย ๆ ให้เจ้าเด็กนั้นแวะไปถ้ำใต้ดินแต่ละแห่ง ปิดบังกลิ่นอายระเบิดเมืองราชาสักแห่งสองแห่ง คนพวกนี้ก็คลุ้มคลั่งบุกต่อสู้ออกมาแล้ว! อย่าบีบบังคับฉัน ฉันไม่อยากให้พวกเขาถูกกระตุ้นให้เข้าร่วมสงคราม คร้านจะสนใจพวกเขามาโดยตลอด แต่ตอนนี้นึกไม่ถึงว่ายังกล้าจะมาใช้ทรัพยากรร่วมกัน… คิดว่าฉันเป็นคนใจดีจริงๆ หรือไง? ส่งต่อคำพูดฉันให้พวกเขา ฉันคร้านจะสนใจพวกเขาแล้ว พวกเขาอยากจะทำอะไรก็ทำ ไม่ไหวก็ให้พวกเขายอมแพ้ ฉันอยากเห็นว่าถ้ำใต้ดินจะยอมรับหรือไม่ยอมรับ จะฆ่าพวกเขาหรือเปล่า! พวกเขายอมแพ้แล้วฉันก็จะไปต่อสู้แบบกองโจรกับถ้ำใต้ดิน อย่างมากก็ไปพื้นที่ระหว่างเขตแดน ไปทะเลหวงห้าม ยังจะฆ่าฉันได้จริงๆ หรือไง?”
“นิสัยของนายนี้มัน…” หลี่เจินไร้คำจะโต้ตอบ เอ่ยอย่างจนใจว่า “อย่าบ้าระห่ำขนาดนี้ พวกเขาไม่ได้มีความหมายนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้เปิดเผยข้อมูลแล้ว ประเทศจีนยังนับว่าดี พื้นที่อื่นนั้นวุ่นวายอยู่บ้างจริงๆ ทุกคนต่างต้องการความสามารถเพื่อปกป้องตัวเอง แต่ขาดแคลนทรัพยากรอย่างหนัก ลำบากกันถ้วนหน้า”
“พวกลำบาก พวกเราก็ลำบากเหมือนกัน! หลายปีมานี้มีแค่สองปีนี้ที่เก็บสะสมของดีบางส่วนได้ แต่นั่นก็ใช้ชีวิตแลกมา จะมอบให้พวกเขาได้หรือไง? มีความสามารถก็ไปแย่งชิงเอง จะให้พวกเรามอบให้พวกเขา เป็นไปไม่ได้!”
“งั้นแหล่งแร่ของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้…”
“อย่าโง่ไปหน่อยเลย! นายวางแผนกับแหล่งแร่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ เจ้าพวกมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้จะยินยอมหรือไง? ฟางผิงจะยินยอม? เจ้าพวกนี้ไม่ทำแล้ว หลังจากนี้อาศัยแค่นายไปแย่งชิง? เจ้าพวกนี้ไม่ถึงขั้นสุดยอด ล้วนใช้ชีวิตแบบโจร แย่งชิงมาได้เท่าไหร่ก็จะแบ่งเท่านั้น… ฆ่าไก่เพื่อเอาไข่ หลักการนี้ไม่เข้าใจหรือไง? วางใจเถอะ หลังจากนี้ยังต้องมีรายรับอีก ฟางผิงเจ้าเด็กนั่นอยู่นิ่งไม่ได้ ไม่ช้าก็เร็วต้องออกไปกอบโกยผลประโยชน์ เขาออกไปกอบโกยรับประกันว่าต้องเกิดเรื่องแน่นอน หากเกิดเรื่องก็เก็บค่าคุ้มครองเขาสักหน่อย…”
หลี่เจินปวดหัวแทบจะระเบิด เอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า
“พวกเราไม่ใช่อิทธิพลมืด!” จางเทาพูดแต่เรื่องสกปรก เขาฟังจนคิดว่าตัวเองเป็นพวกอิทธิพลมืดแล้ว ‘กอบโกย’ เอย ‘ค่าคุ้มครอง’ เอย คำพูดนี้เหมาะออกมาจากปากนายหรือไง? ไม่แปลกใจที่บรรยากาศของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้นับวันก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ! แม่งเป็นเพราะจางเทาตาเฒ่านี้ชักจูงให้เสื่อมเสีย!
จางเทาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
“นายจะพูดอะไรก็แล้วแต่นาย นายมีความสามารถนักไม่ใช่หรือไง? งั้นนายก็ไปแย่งชิงเอง เขาสกัดสมุทรทางนั้นยังมีแหล่งแร่ไม่น้อย นายเจียดเวลาไปย้ายกลับมาสักสองสามแห่งสิ ทางนั้นล้วนเป็นถิ่นของราชสำนักหมื่นปีศาจ นายคิดจะเปิดสงครามกับราชสำนักหมื่นปีศาจหรือไง? งั้นฉันก็ไม่มีวิธีแล้ว นายหาของดีมาไม่ได้ ตอนนี้ยังรังเกียจที่ทรัพยากรไม่เพียงพอ หรือยังจะคว้ามาจากอากาศล่ะ? นอกจากการบ่มเพาะกองโจรพวกนี้แล้วยังจะทำอะไรได้? หน่วยทหารก็แทบถูกนายเลี้ยงจนเป็นแมวแล้ว พวกเขาเป็นพยัคฆ์ ต้องป่าเถื่อนหน่อย! หาโอกาสไปลงสนามรบหน่อย คนหาแหล่งแร่ให้ คนไปขุดมา ตายไปบางส่วน… นั่นก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้”
หลี่เจินเงียบไปพักใหญ่ ไม่พูดอะไรอีก
จางเทาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า
“หน่วยทหารเซี่ยงไฮ้ไม่ต้องล้มเลิกหรอก ใช้ชื่ออยู่ภายใต้มหาวิทยาลัยเถอะ ให้เรียกว่ากองทัพมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ไปเลย! คนตั้งหลายหมื่นหลังจากนี้ก็เป็นของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้แล้ว ปีนี้รับทหารอีกห้าหมื่น รวมเป็นหนึ่งแสนคนพอดี! จะสนใจทำไมว่าเรียกยังไง ไม่ชอบชื่อกองทัพมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ เป็นกองทัพฟางผิงก็ได้! บ่มเพาะหนึ่งแสนคนนี้ให้ฉัน ปล่อยให้เขาทำตามใจ! อีกอย่าง ทางโรงเรียนเตรียมทหารอันดับหนึ่งอย่าขัดเลย เขาไม่ใช่อยากรวมกันหรือไง? ทำให้เขาสมใจซะ หลังจากนี้โรงเรียนเตรียมทหารอันดับหนึ่งก็แบ่งเป็นของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ ให้เขาบ่มเพาะให้ฉันเหมือนกัน!”