ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 707 นอนไม่หลับ (1)
ในเวลาเดียวกัน บนโลก เมืองหลวง จางเทารับโทรศัพท์ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะเป็นกลางดึกสงัด กระทรวงการศึกษาก็ยังเปิดไฟสว่างไสว ไม่มีการเลิกงานแต่อย่างใด
“ไม่ได้เสียเปรียบใช่ไหม?”
“เปล่า สังหารผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ดไปหนึ่งคน หลี่ฉางเซิงก็พาคนกลับมาแล้ว”
ปลายสายมีคนรายงานข้อมูล ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยว่า
“รัฐมนตรี มอบถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้ให้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ เหมาะสมจริงๆ อย่างนั้นเหรอ? คนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ต่างชอบการต่อสู้ สงครามในวันนี้แม้จะสังหารขั้นเจ็ดคนหนึ่งได้ แต่พวกคณบดีหลี่ก็เกือบถูกสกัดไว้แล้ว หากเกิดเรื่องขึ้นมา…”
คนที่รายงานข้อมูลจนใจอยู่บ้าง ฝีมือของมนุษยชาติสู้ถ้ำใต้ดินไม่ได้ ทำสงครามมากเกินไปไม่ใช่เรื่องดี อย่างการต่อสู้ในเย็นวันนี้ไม่ควรที่จะเกิดขึ้น เป็นการต่อสู้ที่ไร้ความหมายสิ้นดี! ฆ่าขั้นเจ็ดของอีกฝ่ายไปหนึ่งคน แต่เวลานั้นยังคงอันตรายอย่างยิ่ง หากยอดฝีมือของถ้ำใต้ดินมาเร็วกว่านี้หน่อย หลี่ฉางเซิงก็อาจจะตายฟรีแล้ว แค่เพราะโจมตีอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่อย่างนั้นหากฝั่งอู่ขุยซานมีขั้นเก้าบุกเข้ามาอีกคน เขาไม่อาจมาสนับสนุนได้ นั่นก็ยิ่งอันตรายแล้ว
จางเทาเอ่ยอย่างครุ่นคิด
“กลับไปฉันจะพูดคุยกับพวกเขา หลี่ฉางเซิงเจ้าหมอนี่ควรต้องลำบากสักหน่อยแล้ว”
จางเทาวางสายโทรศัพท์ ขมวดคิ้วอีกครั้ง
“ทำอะไร? อย่ามาใช้พลังจิตใจหยั่งเชิงสุ่มสี่สุ่มห้า ไม่รู้จักเคารพความเป็นส่วนตัวของคนอื่นซะบ้าง?”
หลี่เจินนิ่งชะงักไปอยู่นาน อดก่นด่าไม่ได้ พูดถึงตัวเองหรือไง!
“ฉันมีเรื่องจะถามนายต่างหาก ทางเซี่ยงไฮ้เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ถามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ทำแบบนี้บ่อย ๆ ทำสงครามที่ไม่จำเป็นพวกนี้ งั้นฉันก็ต้องพิจารณาแล้วว่า ควรจะอนุญาตให้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้นั่งรักษาการณ์ในถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้หรือเปล่า! เจ้าพวกเวรนี่… อยู่แบบสงบเสงี่ยมหน่อยไม่ได้หรือไง? จางเทา บรรยากาศของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้นายต้องเปลี่ยนแปลงกลับมา! ตอนนี้ประเทศจีนยังไม่มีความสามารถที่จะเป็นฝ่ายเปิดสงครามก่อน เดิมทีสถานการณ์ก็แย่ ยังเป็นฝ่ายเปิดสงครามอีก นี่ไม่ใช่เพิ่มภาระให้พวกเราหรือยังไง?”
หลี่เจินจนใจอย่างมาก เมื่อก่อนหลี่ฉางเซิงยังนับว่าวางตัวสงบเสงี่ยม เกิดอะไรขึ้นกัน? สงครามวันนี้เป็นเรื่องที่ไม่มีความหมายจริงๆ จากที่ได้ยินมาคือ เพียงแย่งชิงเมล็ดดอกขุยฮวาเท่านั้น ตอนที่หลี่เจินได้รับข้อมูลแทบจะอกแตกตายอยู่แล้ว เป็นกองโจรหรือไง? ประเด็นอยู่ที่ความสามารถยังแข็งแกร่งไม่เท่าคนอื่น เป็นโจรไม่กลัวว่าจะถูกคนซ้อมตาย?
จางเทาคลี่ยิ้มว่า
“สู้สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่แนวป้องกันต้องเปลี่ยนแปลงสักหน่อย! ถามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้นั่งรักษาการณ์ในถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้ ถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้ต้องจัดขั้นสุดยอดคนหนึ่งมานั่งควบคุม! ครั้งนี้รอราชาสงครามฟื้นฟูอาการบาดเจ็บแล้ว ให้ราชาสงครามนั่งควบคุมในเขตแดนเจ็ดทางใต้เถอะ ส่วนเขตแดนเก้าทางใต้… ให้หนานอวิ๋นเยวี่ยเฝ้าระวังละกัน”
หลี่เจินเอ่ยด้วยเสียงเคร่งขรึม
“จำเป็นด้วยหรือไง? เขตแดนหกทางใต้มีผู้อาวุโสเหว่ยนั่งควบคุมอยู่ ตอนนี้เขตแดนเจ็ดทางใต้…”
“ทางเซี่ยงไฮ้มีปัญหาอยู่บ้าง ถามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ควบคุม การต่อสู้แบบนี้จะเกิดบ่อยครั้ง แต่พวกเราไม่อาจปล่อยมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ไว้เฉย ๆ ได้ นั่นสิ้นเปลืองเกินไป ให้ราชาสงครามไปนั่งรักษาการณ์ยังคงเป็นเรื่องจำเป็น ป้องกันเผื่อไล่ตามไม่ทัน เหนือราชาลงมือโจมตีฆ่าพวกหลี่ฉางเซิง”
คำพูดของจางเทาทำให้หลี่เจินจนใจอย่างมาก คำพูดนี้มีเหตุผลจริงๆ ครุ่นคิดแล้วหลี่เจินก็เอ่ยต่อว่า
“โชคดีที่ฟางผิงยังเข้าด่านอยู่ ไม่อย่างนั้นเจ้าหมอนี่รู้ว่าคนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ออกไปปล้นสะดม เกรงว่าคงจะอดใจลงมือไม่ได้เหมือนกัน นั่นก็ยิ่งแย่ไปใหญ่แล้ว!”
“นายพูดมีเหตุผล เขตแดนเจ็ดทางใต้ยังคงต้องให้ยอดฝีมือไปนั่งรักษาการณ์”
จางเทาไม่พูดอะไรอีก ตาเฒ่าอย่างนายจะรู้อะไร หากฟางผิงไม่บงการ หลี่ฉางเซิงคงไม่ทำตัวว่างเปิดฉากสงครามนี้ขึ้นหรอก ยังจะมาฟางผิงเข้าด่านอีก แต่อาจจะเป็นการเข้าด่านเหมือนกัน เข้าด่านในถ้ำใต้ดินน่ะสิ
หลี่เจินไม่คุยประเด็นนี้ต่อ เอ่ยว่า
“เมื่อวานและวันนี้ จำนวนคนที่สมัครเข้าร่วมกองทัพเกินกว่าห้าแสนคนแล้ว! จางเทา เรื่องนี้นายว่าควรจะจัดการยังไง? อีกอย่าง ประเทศอื่นๆ ตอนนี้ก็เพิ่มแรงกดดันให้พวกเราเหมือนกัน ประเทศเล็ก ๆ บางส่วนเกิดความวุ่นวายขึ้นแล้ว พวกเขาไม่มีทรัพยากรจัดสรรให้ทุกคนฝึกวิชาได้เพียงพอ ก่อนหน้านี้นายช่วงชิงแหล่งแร่มาได้ส่วนหนึ่ง ครั้งนี้ก็ยังกำราบถ้ำใต้ดินต้องห้ามได้… ความหมายของแต่ละประเทศคือ ในเมื่อประเทศจีนเป็นผู้ริเริ่มเปิดเผยข้อมูล งั้นก็ต้องแบกรับความรับผิดชอบนี้ ใช้ทรัพยากรร่วมกัน…”
“ใช้ร่วมกันปู่แกสิ!” จางเทาเอะอะเสียงดัง เอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “ใครพูดกับนาย? ใครพูดคำนี้ทำไมนายไม่ชักกระบี่ฟันเขาซะล่ะ? ทรัพยากรของพวกเราได้มายังไง ไม่ใช่ต่อสู้แย่งชิงมาหรือไง! สองปีนี้ประเทศจีนสูญเสียยอดฝีมือระดับสูงในสงครามไปเท่าไหร่? บอกพวกเขาให้หยุดพล่ามซะ! หากยังพูดไร้สาระ ข้าจะพาพวกหัวกะทิของประเทศจีนไปสวามิภักดิ์ถ้ำใต้ดินซะ ฉันกลับอยากเห็นว่าสุดท้ายใครจะตาย! ไม่ออกแรงทำงานให้ฉันกันสักคน? แม่งเป็นความรับผิดชอบของฉันคนเดียวจริงๆ หรือไง? พวกไร้ประโยชน์นั้นถ้ายังไม่ออกแรงอีก จะปล่อยให้ถ้ำใต้ดินบุกรุกโลกให้จบ ๆ ไป ประเทศจีนอย่างอื่นไม่พูดถึง พวกเราร่วมมือกับราชาสยบฟ้า ปกป้องชีวิตคนบางส่วนไว้ยังไม่ใช่เรื่องยาก! พวกเรามีคุณสมบัติพอ พวกเขามีหรือไง? เอาแต่กล้าเหิมเกริมกับฉัน คนแล้วคนเล่าอย่าทำให้ฉันโมโหขึ้นมาแล้วกัน หลายปีมานี้ฉันอดทนมามากพอแล้ว! บอกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ห้าแห่งอื่นๆ ช่วงนี้ทำสงครามซะ! หากขาดแคลนฝีมือจริงๆ ประเทศจีนจะส่งคนบางส่วนไปช่วยสนับสนุน แต่หากพวกเขาจะทำหน้าที่เป็นกำลังหลัก ชิงทรัพยากรต้องแบ่งเจ็ดสิบสามสิบ ประเทศจีนแบ่งสามส่วนไม่นับว่าเยอะ! อีกอย่าง บอกพวกเขาแทนฉันว่า หากแม่งยังแกล้งตายอีก ฉันจะให้ฟางผิงไปสร้างหายนะให้พวกเขา เชื่อหรือเปล่าว่าฉันกล้าทำเรื่องนี้?”
หลี่เจินชะงักไปพักหนึ่ง คำพูดนี้… มีความนัยอยู่บ้าง สร้างหายนะยังไง?