I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1794

ความเร็วของสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินนั้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมันมาถึงสถานที่ตั้งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ความผันผวนของพลังงานในร่างกายของมันก็รุนแรงไม่น้อยไปกว่าภัยพิบัติทางธรรมชาติ

โจวเหวินมองดูอย่างหมดหนทาง ขณะที่สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินฉีกมิติและแทรกซึมเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์โดยตรง โดยไม่ใช้อุปกรณ์ใดๆ เช่น คาถาเจาะทะลุเลยแม้แต่น้อย

หากเปลี่ยนไปใช้แบบเดิม โจวเหวินคงไม่สามารถบรรลุระดับนี้ได้ กล่าวคือ หลังจากได้รับการเลื่อนขั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภัยพิบัติทางธรรมชาติ และหลังจากผสานพลังทั้งแปดเข้าเป็นหนึ่งเดียว เขาก็สามารถทำตัวสบายๆ ราวกับสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินได้

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์และโจวเหวินไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนักตั้งแต่ตอนที่พวกเขามาถึงก่อนหน้านี้ สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินไม่สนใจข้อห้ามต่างๆ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ลอยตัวอยู่กลางอากาศเพียงแวบเดียวแล้วก็บินไปในทิศทางเดียว

วัดสุริยะซึ่งงดงามตระการตาเหมือนพระราชวังของเทพเจ้า ไม่แตกต่างจากสิ่งที่โจวเหวินเคยเห็นมาก่อน เพียงแต่เขาเดินทางมาไกลขนาดนี้ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่คนสักคน

นักบุญเหล่านั้นไม่รู้ว่าพวกเขาไปที่ไหน แม้แต่คนเดียวก็ไม่รู้

“ออกไปจากที่นี่ซะ!” สัตว์เลี้ยงคู่ใจขนสีเงินมองไปยังวิหารสุริยะและตะโกนอย่างเย็นชา

แม้ว่าเสียงของเขาจะไม่ดังมาก แต่ดูเหมือนว่าจะสามารถทะลุทะลวงฟ้าดิน ตรงเข้าไปถึงหัวใจ และโจวเหวินที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกได้ถึงเสียงคำรามในสมองที่สั่นสะเทือนจากเสียงนั้น

อย่างไรก็ตาม วิหารแห่งดวงอาทิตย์ยังคงเงียบสนิท ไม่มีเสียงใดๆ ทั้งสิ้น

สัตว์เลี้ยงคู่ใจขนสีเงินนั้นดูจริงจัง ดวงตาของมันมีประกายสีเงิน และมันไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆ วิหารสุริยะที่แทบจะทำลายไม่ได้กำลังผุพังอย่างรวดเร็ว และหน่ออ่อนจำนวนนับไม่ถ้วนก็งอกออกมาจากพระราชวัง

ด้วยการเติบโตอย่างรวดเร็วของหน่อเหล่านั้น วิหารแห่งดวงอาทิตย์ก็แตกสลาย พระราชวังพังทลาย และหินศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งก็กลายเป็นเศษซาก

ในชั่วพริบตาเดียว วิหารสุริยะซึ่งตั้งตระหง่านมานานนับไม่ถ้วนก็ดูเหมือนจะแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปหมด และกิ่งก้านสาขาอันเขียวชอุ่มก็เข้ามาแทนที่ตำแหน่งเดิมของวิหารสุริยะ

มองเผินๆ แล้วเหมือนป่าโบราณ ไม่น่าเชื่อเลยว่าที่นี่เคยเป็นที่ตั้งของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์

ณ จุดนี้ ฉันยังไม่เห็นตัวเลขครึ่งหนึ่งเลยด้วยซ้ำ

สัตว์เลี้ยงขนสีเงินตัวนั้นส่งเสียงฟึดฟัดอย่างเย็นชาแล้วเดินไปอีกทางหนึ่ง

วิหารดั้งเดิม วิหารของจักรพรรดิ… โจวเหวินเฝ้ามองสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินทำลายวิหารเหล่านั้น

วัดลึกลับและแปลกประหลาดเหล่านั้นดูเหมือนจะเปราะบางราวกับเต้าหู้เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์เลี้ยงขนสีเงิน หรือแย่กว่าเต้าหู้เสียอีก เพราะมันกลายเป็นปุ๋ยไปในพริบตาเดียว

“พลังของหมอนี่แปลกจริง ๆ!” โจวเหวินแอบประหลาดใจ

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดนั้นดูเหมือนเมืองร้าง วิหารทั้งห้าที่เชื่อมต่อกันถูกทำลายไปหมดแล้ว และไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ เลย

“ถึงแม้เผ่าพันธุ์หลักทั้งห้าจากมิติต่างๆ จะไม่สะดวกที่จะเข้ามาแทรกแซง แล้วเหล่าผู้ศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นหายไปไหน? และพระวิญญาณบริสุทธิ์ล่ะ?” โจวเหวินเต็มไปด้วยความสงสัย

บูม!

วัดสุดท้ายตามเส้นทางเดินป่าได้กลายเป็นสวรรค์แห่งพืชพรรณไปแล้ว และยังไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ เลย

“ไอ้สารเลว!” สัตว์เลี้ยงขนสีเงินดุอย่างโมโห

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่? ดูเหมือนพวกเขาจะรู้ว่าคุณจะมา” โจวเหวินอดถามไม่ได้ นี่มันแปลกประหลาดเกินไป

“ไอ้เฒ่าโอวหยางติงนั่นช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ” สัตว์เลี้ยงขนสีเงินพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา

“หมายความว่ายังไง?” โจวเหวินถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว

“ฮึ่ม เจ้าโง่หรือไง? ข้ายังไม่เข้าใจเลย ทุกอย่างถูกวางแผนโดยไอ้แก่โอวหยางถิง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์อะไรนั่น ที่จริงเป็นแค่รังสายลับ” สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินพ่นลมหายใจเย็นชา “ไอ้แก่นั่นเก่งเรื่องการคำนวณ แต่โชคร้ายที่ประเมินความสามารถในการฟื้นตัวของเหล่าจื่อต่ำไป ตราบใดที่เขายังอยู่บนโลกนี้ เหล่าจื่อก็หาเขาเจอได้”

“หมายความว่า โอวหยางติงเป็นผู้สร้างดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เหรอ?” โจวเหวินแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เขาได้ยิน

“จะเป็นใครไปได้นอกจากเขา? ฉันคิดว่าฉันจะสามารถได้อะไรแบบนั้นมาได้ด้วยพลังจากมิติอื่น แต่มันก็เป็นแค่ความฝันกลางวัน” ด้วยสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงิน ทุกสิ่งทุกอย่างในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม และพืชพรรณนานาชนิดก็เจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่แล้วมิติก็พังทลายลง

ท้องฟ้าดูเหมือนแตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจกใส เผยให้เห็นทิวทัศน์ปกติบนโลก

เมื่อนั้นเอง โจวเหวินจึงได้รู้ว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านั้น แท้จริงแล้วเป็นเกาะกลางทะเล ซึ่งแตกต่างจากที่เขาคิดไว้ก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

“ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถูกวางแผนโดยอาจารย์ใหญ่คนเก่า เป็นไปได้อย่างไร?” โจวเหวินรู้สึกท่วมท้นในใจ และไม่อยากจะเชื่อเลย

ในอดีต อาจารย์ใหญ่คนเก่าเคยถูกลักพาตัวไปโดยดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เพื่อช่วยเหลือเขาออกมา โจวเหวินและตระกูลอันจึงทุ่มเทอย่างมาก

แต่ถ้าคิดในอีกมุมหนึ่ง สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินกลับถูกอาจารย์ใหญ่คนแก่จับตัวไป ใครจะไปคาดคิดว่าสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินจะหนีพ้นปัญหาและออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปได้ก่อนกันล่ะ?

สัตว์เลี้ยงคู่ใจขนสีเงินไม่สนใจความคิดของโจวเหวิน และแสงสีเงินในดวงตาของมันดูเหมือนจะมีความเชื่อมโยงแปลกๆ กับโลก

เมื่อเวลาผ่านไป สีหน้าของสัตว์เลี้ยงสีเงินก็เริ่มดูน่าเกลียดขึ้นเรื่อยๆ

“แปลกจัง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? หรือว่าของเก่ามันไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว?” สัตว์เลี้ยงขนสีเงินพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของมันดูน่าเกลียดขึ้นเรื่อยๆ

โจวเหวินครุ่นคิดอยู่นาน มองไปยังสัตว์เลี้ยงคู่ใจขนสีเงินแล้วถามว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถูกสร้างขึ้นโดยโอวหยางติง?”

“ฮึ่ม นอกจากคนที่เคยได้รับพลังของฉันแล้ว ใครจะช่วยพวกนั้นในมิติอื่น ๆ ให้เปิดพื้นที่แบบนั้นบนโลกได้อีกล่ะ?” สัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงินพูดอย่างภาคภูมิใจ

“เจ้าหนู เจ้ามีความสัมพันธ์อะไรกับเจ้าของเก่านั่นเหรอ?” สัตว์เลี้ยงขนสีเงินจ้องมองโจวเหวินแล้วถามขึ้นอย่างกระทันหัน

โจวเหวินไม่รู้จะตอบอย่างไรอยู่พักหนึ่ง ในอดีต โอวหยางติงเป็นเพียงอาจารย์ใหญ่อาวุโสที่ใจดีกับโจวเหวินเท่านั้น

แต่หลังจากที่โจวหลิงเฟิงเล่าเรื่องการทำลายทัศนะทั้งสาม โจวเหวินก็ตระหนักว่าโอวหยางติงน่าจะเป็นปู่ของเขา

“เป็นญาติกัน” โจวเหวินเองก็ไม่อยากปิดบังเช่นกัน

สัตว์เลี้ยงคู่ใจขนสีเงินมองโจวเหวินตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ไร้สาระ เลือดในตัวเจ้ามาจากเศษไม้ที่ไม่ได้มาตรฐานนั่นชัดๆ จะไปเกี่ยวอะไรกับไอ้แก่คนนั้นล่ะ”

“คุณกำลังพูดถึงใครอยู่เหรอ?” โจวเหวินถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว

“นอกจากเรื่องที่ไม่น่าพอใจนั่นแล้ว โจวหลิงเฟิง จะมีใครอีกบ้าง? คิ้วและดวงตาของคุณคล้ายกับเขามาก คุณเลยโมโหทุกครั้งที่เห็นเขา”

“ใช่ โจวหลิงเฟิงเป็นพ่อของผม ทำไมเขาถึงไปทำให้คุณขุ่นเคืองล่ะ?” โจวเหวินถามอย่างรวดเร็ว

“มาดูถูกฉันเหรอ? เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยถึงเขาด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฉันจะตกต่ำถึงขนาดนี้ได้อย่างไร” สัตว์เลี้ยงขนสีเงินตัวนั้นยิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ

โจวเหวินดุเขาเรื่องสัตว์เลี้ยงผมสีเงิน และหลังจากนั้นเขาก็น่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่โจวหลิงเฟิงได้สัตว์เลี้ยงผมสีเงินมา

ตามคำพูดของสัตว์เลี้ยงคู่ใจผมสีเงิน โจวหลิงเฟิงเป็นคนไร้ค่า เปรียบเหมือนดินโคลนที่ค้ำยันกำแพงไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าเขามีสัตว์เลี้ยงคู่ใจที่ทรงพลังที่สุดในโลก แต่เขาไม่ต้องการพัฒนาฝีมือเลย เขาใช้เวลาทั้งวันเดินทางไปในภูเขาและเล่นกับแผลพุพอง และเขาแทบไม่ได้ฝึกฝนอะไรเลย ซึ่งทำให้การพัฒนาฝีมือของสัตว์เลี้ยงคู่ใจขนสีเงินนั้นช้ามาก

ในที่สุด เขายังบังคับถอดเสื้อคลุมขนสีเงินของสัตว์เลี้ยงคู่ใจออกและมอบให้โอวหยางติง ซึ่งเป็นการเปิดโอกาสอันยิ่งใหญ่ให้กับผู้อื่น