I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1785

ควันและฝุ่นละอองจางหายไป ม่านตาของคนที่จ้องมองภาพนั้นก็หดลงทันที แล้วดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ในวันนั้น ข้าเห็นว่าเซียนชั้นนอกค่อยๆ เดินออกมาจากวิหาร ชุดเกราะบนตัวนางยังคงเงางามเหมือนใหม่ ใบหน้าไร้ที่ติ เปล่งประกายระยิบระยับ และไม่มีร่องรอยบาดเจ็บใดๆ เลย

ดูเหมือนว่าการโจมตีอย่างรุนแรงของโจวเหวินจะไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย

“มันเป็นของปลอม ไม่เจ็บเหรอ?” บางคนไม่อยากเชื่อและปลอบใจตัวเอง

“ฉันไม่ได้บาดเจ็บแบบนี้ แล้วร่างกายของเทียนไหว่เซียนแข็งแกร่งแค่ไหนกัน?” บางคนมองด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

ศาสตราจารย์กูวิเคราะห์ด้วยความผิดหวังว่า “จากการวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบัน เทียนไหว่เซียนมีพลังการรักษาตัวเองที่หาใครเทียบได้ยาก และความเสียหายที่โจวเหวินก่อขึ้นกับเธอนั้นไม่เร็วเท่ากับความเร็วในการรักษาตัวเองของเธอ เกรงว่าการต่อสู้ครั้งนี้คงจะยากลำบากมากแล้วใช่ไหม?”

หลังจากที่ผู้คนพูดคุยกันสักพัก เทียนไหว่เซียนก็ออกมาจากวัด จ้องมองโจวเหวินแล้วพูดช้าๆ ว่า “ท่านรู้ความแตกต่างที่แท้จริงระหว่างวันสิ้นโลกกับภัยพิบัติทางธรรมชาติหรือไม่?”

“มันก็เหมือนกับการได้เข้าไปอยู่ในโลกใหม่นั่นแหละ” โจวเหวินกล่าว

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะรู้จักโลกใหม่” เทียนเหว่ยเซียนจ้องมองโจวเหวินด้วยสายตาเฉยเมยและกล่าวต่อว่า “ใช่ ความแตกต่างระหว่างภัยพิบัติระดับหายนะกับภัยพิบัติทางธรรมชาติคือการมีโลกใหม่ แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าโลกใหม่คืออะไร?”

ผู้คนที่กำลังเฝ้าดูการต่อสู้ต่างตั้งใจฟัง ระดับหายนะนั้นอยู่ไกลเกินกว่ามนุษย์จะเข้าใจ และไม่มีมนุษย์คนใดรู้ว่ามันเป็นอาณาจักรแบบไหน ตอนนี้การได้ยินเพียงไม่กี่คำก็ยังดีกว่าการไม่รู้อะไรเลย

“มันก็แค่พลังวิเศษอย่างหนึ่ง” โจวเหวินกล่าวอย่างไม่แยแส

“มันเป็นเพียงพลังชนิดหนึ่ง มันเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่มาก คนโง่เขลาไม่เกรงกลัว สิ่งที่เรียกว่าภัยพิบัติทางธรรมชาติก็เป็นเพียงภัยพิบัติ หลังจากภัยพิบัติ โลกก็ยังคงเหมือนเดิม วันสิ้นโลกนั้นแตกต่างออกไป มันคือพลังที่จะทำลายโลกเก่าและสร้างโลกใหม่ มันคือการเปลี่ยนแปลงระเบียบ การสร้างคือผู้ควบคุม และสิ่งมีชีวิตสูงสุดที่ควบคุมทุกสิ่ง” น้ำเสียงเริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ เกราะของเทียนไหว่เซียนก็สั่นไหว ราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นพุ่งออกมาเหมือนภูเขาไฟระเบิด

สีหน้าของโจวเหวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะเขาสัมผัสได้ว่าพลังของมนุษย์ได้สูญเสียการควบคุมเหล่าเซียนไปแล้ว

อย่าทำเช่นนั้น! ไม่เพียงแต่ผลของการยับยั้งจะหายไปเท่านั้น อาณาจักรมนุษย์ทั้งหมดกำลังถูกทำลาย และมันกำลังพังทลายลงเรื่อยๆ เหมือนพระราชวังที่เสื่อมโทรม

“ภายใต้จุดจบของโลก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นภาพลวงตา ภัยพิบัติทางธรรมชาติเป็นเพียงฝุ่นละอองในสายตาของข้า ระเบียบเก่าทั้งหมดจะถูกทำลาย และโลกใหม่ที่เป็นของข้าจะถูกสร้างขึ้น เจ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอก แต่ข้าสามารถทำลายเจ้าได้อย่างง่ายดาย ช่างหยิ่งผยองในอำนาจเสียจริง” เทียนเหว่ยเซียนค่อยๆ ยกนิ้วชี้ไปที่โจวเหวิน แล้วกล่าวต่อว่า “สุดท้ายแล้ว เจ้าก็เป็นเพียงแค่ฝุ่นละอองที่ไร้ค่าเท่านั้น”

ท้ายที่สุดแล้ว แสงจากปลายนิ้วได้ทะลุผ่านกาลเวลาและอวกาศในชั่วพริบตา ตกลงบนหน้าผากของโจวเหวิน และแทรกซึมเข้าไปในทันที

เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนต่างรู้สึกราวกับว่าตัวเองตกลงไปในห้องเก็บน้ำแข็ง

ในมุมมองของพวกเขา การต่อสู้เพื่อชีวิตและความตายนั้น เทียนไหว่เซียนไม่ได้ใช้พลังที่แท้จริงของเธอเลย แต่แค่เล่นสนุกไปเท่านั้น

ในปัจจุบัน เทพเจ้าผู้แสดงพลังอำนาจแห่งโลกใหม่นั้น เปรียบเสมือนเทพเจ้าแห่งความยุติธรรม พวกเขาอยู่เหนือการเข้าถึง และยากที่ผู้คนจะมีกำลังใจต่อสู้กับพวกเขา มีเพียงความสิ้นหวังและความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งเท่านั้น

“อย่าเข้าไปในยุคสุดท้ายเลย…สุดท้ายแล้วมันก็เป็นแค่ฝุ่นผง…” คำพูดเหล่านั้นไม่ได้ฆ่าคน แต่กลับส่งหัวใจของผู้คนลงไปสู่ขุมนรกสิบแปดชั้น

จุดจบของโลก… จุดจบของโลกมาจากไหน?

“แล้วฝุ่นละอองล่ะ? ดอกไม้หนึ่งดอก โลกหนึ่งใบ ใบไม้หนึ่งใบ โพธิ์หนึ่งเดียว แม้จะเป็นเพียงละอองฝุ่น ก็ยังมีพันๆ การกระทำ คุณยังไม่เข้าใจเลย ดูเหมือนว่าระดับโลกสุดท้ายในมิติต่างๆ จะเป็นเช่นนี้” เสียงที่สดชื่นนั้นดังขึ้นอย่างกะทันหัน การปรากฏตัวของมันราวกับการเพิ่มพลังให้ไดโกะ ทำให้คนที่เคยสงสารตัวเองและเห็นแก่ตัวตื่นขึ้นมาทันที

ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าจอ และรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่งที่พบว่าโจวเหวินซึ่งเดิมทีคิดว่าตัวเองถูกเทียนไหว่เซียนยิงเข้าที่ศีรษะ กลับปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเทียนไหว่เซียนโดยไม่ทันตั้งตัว กระโดดสูงขึ้นไป และเหยียดแขนขวาออกไปจนสุด ราวกับดึงสายธนูจนสุด หมัดก็พุ่งออกไปเหมือนลูกศร

“โจวเหวิน” ที่เคยถูกนิ้วของเซียนนอกแทงทะลุไปก่อนหน้านี้ได้สลายไปราวกับควันในตอนนี้ และมันเป็นเพียงของปลอมเท่านั้น

ปัง

หมัดนั้นกระหน่ำเข้าที่ด้านหลังศีรษะของเทียนไว่เซียนอย่างจัง กระแทกร่างของเทียนไว่เซียนไปข้างหน้าอย่างแรง แล้วกลิ้งไปไกลหลายร้อยเมตรก่อนจะหยุดลง

เทียนไหว่เซียนยังไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ใบหน้าของเขากลับดูน่าเกลียดอย่างมาก

ก่อนหน้านี้เธอเคยแพ้โจวเหวินมาแล้ว และอาจกล่าวได้ว่าตอนนั้นเธอแค่เล่นๆ ไม่ได้แสดงพลังที่แท้จริงออกมาเลย

แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าเธอจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่เธอกลับเสียหน้าไปหมด

“ฮ่าๆๆ เจ้าแสร้งทำเป็นแต่งกายแบบไหนกันเนี่ย โลกเก่ากับโลกใหม่จะทรมานเจ้าจนตายแน่” หลี่ซวนหัวเราะ

“โค้ชคนนี้คู่ควรกับการเป็นโค้ช ฉันต้องจดบันทึก” เฟิง ฉีหยานเปิดสมุดบันทึกอย่างครุ่นคิดและเขียนบางอย่างลงไป

“พลังของโค้ชอาจไม่เทียบเท่ากับเซียน แต่ทักษะและระดับของเขานั้นเหนือกว่าอย่างแน่นอน” หมิงซิวกล่าวชม

หมัดนั้นได้ปัดเป่าหมอกควันก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น และยังทำให้โอวหยางหลานที่กำลังเฝ้าดูการต่อสู้ตรงหน้าลูกบาศก์รูบิกถอนหายใจยาวออกมาด้วย

เหล่าอมตะนอกฟ้าบินขึ้นไป ฝุ่นบนเกราะสลายไปโดยอัตโนมัติ และเปลี่ยนจากภาพลักษณ์ผมสีเทากลับมาเป็นรูปลักษณ์ของเทพเจ้าผู้เยือกเย็นอีกครั้ง

แต่คราวนี้ เมื่อผู้คนมองมาที่เธอ พวกเขากลับไม่รู้สึกเกรงขามและหวาดกลัวเหมือนแต่ก่อน

เมื่อมองไปที่โจวเหวิน แววตาของเทียนไหวเซียนดูไม่แน่ใจ

ในโลกใหม่ของเธอ ภัยพิบัติทางธรรมชาติระดับรุนแรงควรจะทำให้สูญเสียพลังแห่งระเบียบไปโดยสิ้นเชิง แต่โจวเหวินกลับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เธอไม่เคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน

เทียนไหว่เซียนรู้ได้อย่างไรว่าโจวเหวินไม่ใช่ภัยพิบัติทางธรรมชาติธรรมดา?

เขตภัยพิบัติทางธรรมชาติทั้งแปดถูกรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียว ช่วยให้คัมภีร์อมตะลึกลับสามารถทะลุทะลวงไปสู่ระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติได้ แล้วอาณาจักรมนุษย์ที่เกิดขึ้นจะเป็นเพียงเขตภัยพิบัติทางธรรมชาติธรรมดาได้อย่างไร

แน่นอนว่าโลกมนุษย์ไม่สามารถแข่งขันโดยตรงกับอำนาจของโลกใหม่ได้ แต่อำนาจของโลกใหม่ก็ไม่สามารถทำลายโลกมนุษย์ได้อย่างสิ้นเชิงเช่นกัน (อ่านเพิ่มเติมได้ที่ www.uukanshu.com)

ในเวลานี้ โจวเหวินได้ควบคุมอาณาจักรแห่งโลกมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์และหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกาย ในโลกใหม่ของเซียนภายนอก เขายังคงรักษาพลังของตนเองไว้ได้

“น่าสนใจ” เทียนไหว่เซียนระงับความโกรธในใจ มองโจวเหวินด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมและกล่าวว่า “เจ้ามีฝีมืออยู่บ้าง แต่โชคร้ายที่เมื่อเผชิญหน้ากับพลังอำนาจสูงสุด ทักษะทั้งหมดก็ไม่ใช่การเล่นกลของตัวตลก ต่อให้เป็นเทพก็ตาม ต่อให้เจ้าใช้ทักษะทั้งหมดที่มีอยู่ เจ้าก็ไม่สามารถทำร้ายเทพได้แม้แต่น้อย”

“นั่นไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงเสมอไป” โจวเหวินพูดพลางชักดาบสองเล่มออกมาอย่างช้าๆ และในขณะเดียวกันร่างกายของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาด

เกราะลึกลับคล้ายผลึกปกคลุมร่างกายของโจวเหวินอย่างรวดเร็ว สีดำสนิทราวกับเหวลึก สามารถดูดซับแสงได้ทั้งหมด เกราะที่รัดแน่นรอบกล้ามเนื้อเผยให้เห็นรูปร่างที่เพรียวบางและแข็งแกร่งของเขาเหมือนจักรพรรดิเทพและอสูร

“นั่นคือ… จักรพรรดิ… โจวเหวินคือจักรพรรดิ…” สีหน้าของซูอี้เปลี่ยนจากงุนงงเป็นตกใจ จากนั้นจากตกใจเป็นประหลาดใจ แล้วจากประหลาดใจเป็นตกใจอีกครั้ง และสุดท้ายก็กรีดร้องออกมา เสียงนั้นดังก้องไปทั่วหูของทุกคนที่กำลังดูการถ่ายทอดสด เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนหูหนวก