I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1784
การต่อสู้สองครั้งระหว่างจงจื่อหย่าและเจียงหยานกับเหล่าเซียน ได้ทำให้ทุกคนตระหนักถึงช่องว่างระหว่างมนุษย์และเซียนอย่างชัดเจน
ไม่ว่าจะเป็นจงจื่อหย่าหรือเจียงหยาน ในช่วงเริ่มต้นของการต่อสู้ ความแข็งแกร่งของพวกเขากับเทียนไหว่เซียนนั้นแตกต่างกันอย่างมาก และแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะได้
การที่โจวเหวินจะไปต่อสู้กับเหล่าเซียนสวรรค์ ไม่ว่าจะมองในแง่ไหนก็ไม่ใช่การกระทำที่ฉลาดเลย
“มนุษย์ผู้โง่เขลา” เหล่าเทพอมตะนอกฟ้าต่างนิ่งสนิทราวกับภูเขา และแสงดาบนับพันดวงอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงหนึ่งเมตร แต่ดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่กับที่
ไม่ มันไม่ควรจะถูกเรียกว่าหยุดนิ่ง แสงดาบเหล่านั้นยังคงเคลื่อนไหวอยู่ แต่เคลื่อนไหวช้ามาก ช้าจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มันอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งเมตรเท่านั้น และการเดินทางเพียงหนึ่งในพันเมตรก็ยากแล้วในหมื่นปี
ทุกคนดูเหมือนจะหยุดนิ่งเมื่อเห็นแสงดาบ และแม้แต่ลมหายใจก็ดูเหมือนจะหยุดลง
จงจื่อหย่าและเจียงหยานใช้วิธีที่แตกต่างกันในการฝ่าฟันพลังของโลกภายนอก แล้วโจวเหวินจะใช้วิธีใดในการฝ่าฟันพลังที่เหนือความสามารถของมนุษย์?
หากปราศจากความบ้าคลั่งของจงจื่อหย่า ความสำเร็จของเจียงหยาน หรือแม้แต่การเปลี่ยนแปลงโดยเจตนา ก็ยังคงมีเพียงแสงดาบอันไม่มีที่สิ้นสุด และแสงดาบจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ก็รวมตัวกันอยู่เบื้องหน้าเหล่าเซียน
“ทรายกลายเป็นทะเล และหินกองทับถมกลายเป็นภูเขา นี่คือหนทางที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จหรือ? มันเป็นไปได้จริงหรือ?” ศาสตราจารย์กู่ถามด้วยน้ำเสียงตั้งคำถาม เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เห็นด้วยกับวิธีการนี้
“นี่อาจเป็นวิธีที่เหมาะสมในการแสวงหาการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพโดยอาศัยการเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณ…” น้ำเสียงของซู่อี้ไม่หนักแน่นนัก
อันที่จริง ทุกคนรู้ดีว่า ในแง่ของลักษณะเฉพาะของเทียนเว่ยเทียน การสะสมพลังเพียงอย่างเดียวนั้นไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
บ้านลั่วหยาง.
อันเทียนจั่ว ผู้ซึ่งมักชอบ “พูดจาทำร้ายจิตใจผู้อื่น” มองดูรูบิคโดยไม่พูดอะไรสักคำ
อันเซิงหันไปมองอันเทียนจั่วพลางสงสัยว่าทำไมคราวนี้อันเทียนจั่วถึงไม่โกรธ คราวนี้โจวเหวินดูจะกล้าเสี่ยงกว่าครั้งไหนๆ
“มันแปลกไหม?” อันเทียนจั่วพูดเบาๆ ขณะมองไปที่หน้าจอ
“ใช่ ท่านอาจารย์เหวินอันตรายมากในครั้งนี้ ถ้าหากเขาแพ้ ข้าเกรงว่าเขาจะไม่มีโอกาสหนีรอดเลย” นับเป็นเรื่องที่หาได้ยากที่อันเซิงจะพูดอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้
อันเทียนจั่วกล่าวว่า “เพราะเขาไม่มีโอกาสแพ้ ดังนั้นการพูดอะไรก็ไม่มีความหมาย”
“ถ้าอย่างนั้นคุณไม่ควรโกรธมากกว่านี้เหรอ?” อันเซิงถามอย่างสงสัย
อันเทียนจั่วหัวเราะพลางกล่าวว่า “ผู้ชายนั้น มักจะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราทราบว่าเราทำไม่ได้ แต่เราก็ต้องทำ ผู้ชายแบบนั้นแหละคือพี่ชายของฉัน อันเทียนจั่ว”
อันเซิงเกือบคิดว่าหูตัวเองมีปัญหา เขานึกไม่ถึงเลยว่าคำพูดสองคำนั้นจะออกมาจากปากของอันเทียนจั่วได้
“แค่นี้เองเหรอ?” เทียนไหว่เซียนปัดแสงดาบที่เพิ่มจำนวนขึ้นตรงหน้าเขาออกไป
ความแตกต่างของระดับไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยการสะสมความแข็งแกร่ง
“เจ้ายังไม่เก่งเท่าสองคนนั้นเลยด้วยซ้ำ ดูเหมือนว่าชะตากรรมของมนุษย์จะจบลงตรงนี้” เทียนไหว่เซียนหมดอารมณ์ที่จะดูการแสดงที่งุ่มง่ามของโจวเหวินอีกต่อไป ด้วยการขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย เขาก็ทะลวงแสงดาบและมอบของขวัญแห่งความตายให้กับโจวเหวิน
แต่ในขณะที่เทียนไหว่เซียนยกนิ้วขึ้น แสงดาบที่ดูเหมือนจะนิ่งอยู่ตอนแรกก็เคลื่อนไหวขึ้นมาทันที
จากความเงียบสงบอย่างที่สุด กลายมาสู่ความเคลื่อนไหวอันน่าทึ่ง แสงดาบได้พุ่งเข้าใส่เทียนไหว่เซียนอย่างรุนแรงด้วยความเร็วที่ตาเปล่าไม่อาจแยกแยะได้ ราวกับกาแล็กซีที่หลั่งไหลออกมา
บูม!
แสงดาบปะทุขึ้น ร่างของเทียนไหว่เซียนพุ่งออกมาจากแสงดาบและกระแทกเข้ากับกำแพงของห้องโถงใหญ่
สายธารดาบอันไม่สิ้นสุดพุ่งเข้าโจมตีและระเบิดอย่างรุนแรง เปลี่ยนภาพทั้งหมดให้กลายเป็นลำแสงดาบที่แตกกระจายในทันที ทำให้มองไม่เห็นอะไรเลยชั่วขณะ
หลังจากแสงทั้งหมดจางหายไป ผู้คนก็สามารถมองเห็นเหล่าเซียนสวรรค์ที่ฝังอยู่ในกำแพงวิหารได้อย่างชัดเจนด้วยแสงดาบ
เกราะบนตัวเขาฉีกขาด มีคราบเลือดจางๆ บนใบหน้า และเลือดยังคงไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา
“โอ้พระเจ้า! เทพเซียนบาดเจ็บ!” มีคนอุทานออกมา แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เทพเจ้าผู้ทรงพลังขนาดนั้นยังถูกโจวเหวินทำร้ายจนบอบช้ำได้เลยเหรอเนี่ย หลังจากได้ดูการต่อสู้สองครั้งก่อนหน้านี้ของเทียนไหว่เซียนแล้ว เกรงว่าฉากแบบนี้คงมีแต่ในความฝันเท่านั้นแหละ
“โจวเหวิน คุณทำได้ยอดเยี่ยมมาก!” ซูอี้อุทานอย่างตื่นเต้น
ผู้คนดูเหมือนจะมองเห็นแสงแห่งความหวัง ร่างที่ยืนนิ่งอยู่หน้าวัดดูเหมือนจะทำให้มนุษยชาติได้เห็นแสงอรุณท่ามกลางความสิ้นหวัง
“นั่นพลังแบบไหนกัน?” ร่างของเทียนไว่เซียนติดอยู่กับกำแพง จ้องมองโจวเหวินและถาม
“พลังอำนาจของโลก” โจวเหวินตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เมื่อได้ยินประโยคนี้ดังก้องไปทั่วฟ้าดิน ดูเหมือนว่าโจวเหวินกำลังตอบโต้คำเยาะเย้ยที่เขากล่าวต่อมนุษยชาติ แต่โจวเหวินไม่ได้หมายความอย่างนั้น พลังแห่งโลกมนุษย์ที่เขาพูดถึงนั้น คือ “โลกมนุษย์” ในสาขาภัยพิบัติทางธรรมชาติที่เขาได้รับหลังจากได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภัยพิบัติทางธรรมชาติ
โลกมนุษย์ของโจวเหวินนั้นเรียบง่ายมาก หากจะอธิบายด้วยตรรกะของโจวเหวินเอง ก็มีเพียงสองคำเท่านั้น คือ “จริง”
โลกแห่งความเป็นจริงนั้นไม่มีอยู่จริง ไม่มีเรื่องเพ้อฝัน มีแต่ความจริงอันโหดร้ายเท่านั้น
กฎเกณฑ์อื่นใดนอกเหนือจากกฎเกณฑ์ของโลกมนุษย์ล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่ได้มาจากหัวใจของมนุษย์ และอย่าคิดว่าความสุข ความโกรธ ความเศร้า และความยินดีนั้นสามารถถ่ายทอดกันได้
กล่าวโดยสรุป กฎเกณฑ์ทั้งหมดนอกเหนือจากกฎเกณฑ์ของโลกมนุษย์นั้นไม่มีผลบังคับใช้ในโลกมนุษย์
อำนาจจากโลกภายนอกไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกมนุษย์ และโดยธรรมชาติแล้วจึงไม่สามารถมีบทบาทใดๆ ในโลกมนุษย์ได้
เพียงแต่ตัวโจวเหวินเองไม่คาดคิดมาก่อนว่าพลังในระดับมนุษย์จะทรงพลังมากขนาดที่แม้แต่ผู้ทรงพลังระดับโลกสุดท้ายก็ยังไม่สามารถทะลุผ่านข้อจำกัดของระดับมนุษย์ได้
“พลังของโลกมนุษย์นั้นดี งั้นขอให้ข้าได้เห็นว่าในโลกนี้มีพลังแบบไหนอีกบ้าง” ร่างของเทียนไหว่เซียนค่อยๆ หลุดออกจากกำแพง การเคลื่อนไหวของเธอทำให้บาดแผลบนร่างกายหายเร็วขึ้น เกราะก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างน่าอัศจรรย์
เทียนไหว่เซียนเพิ่งจะสลัดมันออกไปได้ โจวเหวินก็ปรากฏตัวตรงหน้าเทียนไหว่เซียนราวกับเทเลพอร์ต ต่อยเข้าที่หน้าอกของเธอ แล้วเหวี่ยงเธอกระแทกกับผนังอีกครั้ง
การโจมตีที่รุนแรงราวกับพายุโหมกระหน่ำลงมา หมัดที่เปล่งประกายระยิบระยับกระหน่ำใส่ร่างของเทียนไหว่เซียนอย่างบ้าคลั่ง
แสงสว่างที่สาดส่องอย่างต่อเนื่อง การเคลื่อนไหวที่พลิ้วไหวและความรู้สึกกระแทกกระทั้นที่เนื้อหนังทำให้ผู้ชมรู้สึกสนุกสนาน
หลายคนอดตื่นเต้นไม่ได้ เมื่อเทพอมตะผู้ไร้เทียมทานถูกโจวเหวินกดดันและลูบไล้ เลือดของผู้ที่เห็นเหตุการณ์จึงเดือดพล่าน
ก่อนที่การต่อสู้ครั้งนี้จะเริ่มต้น ไม่มีใครคิดว่ามันจะเป็นเช่นนี้ และไม่มีใครคิดว่าเทียนไหว่เซียนจะถูกโจวเหวินทำร้ายอย่างหนักจนดูเหมือนจะไม่สามารถต่อสู้กลับได้เลย
“มันโหดร้ายเกินไป… โจวเหวินแข็งแกร่งเกินไป…” ซูอี้ตะโกนออกมาโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเอง และน้ำเสียงของเขาก็สั่นเครือเล็กน้อย
“เยี่ยมมาก!” ศาสตราจารย์กูก็กำหมัดด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน
ในคฤหาสน์ของผู้คุม อันเทียนจั่วขมวดคิ้วอยู่เสมอขณะจ้องมองหน้าจออย่างเงียบๆ
ภายใต้การระดมยิงอย่างบ้าคลั่งของโจวเหวิน กำแพงของวัดก็ไม่อาจทนทานต่อการถูกทำลายได้ในที่สุด ร่างของเทียนไหว่เซียนถูกแรงระเบิดกระเด็นเข้าไปในวัดราวกับกระสอบทราย เศษกรวดและฝุ่นละอองกระเด็นไปทั่วทุกหนทุกแห่ง
“บางที…มันอาจจะได้ผลจริงๆ…” อันเซิงจ้องมองหน้าจอ กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือชุ่มเหงื่อด้วยความประหม่า
－－－－－－นอกเรื่อง－－－－－
ฉันคิดว่าคงไม่มีใครอ่านมัน และฉันอยากจะแอบเขียนตอนจบให้เสร็จ แต่ฉันไม่คาดคิดเลยว่าจะมีเพื่อนมากมายขนาดนี้ที่ยังคงคะยั้นคะยอ ขอบคุณ ฉันไม่สามารถบรรยายความรู้สึกจากใจจริงได้ ฉันต้องพยายามอย่างหนักเพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจและเขียนหนังสือเล่มนี้ให้เสร็จ