I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1786

“เซียนเจี้ยน?” สีหน้าของเทียนไหวเซียนเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเห็นดาบสองเล่มในมือของโจวเหวิน

เขาไม่แน่ใจว่าดาบอมตะที่อยู่ในมือของโจวเหวินนั้นรวมถึงดาบสองเล่มนั้นด้วยหรือไม่ แต่ดาบสองเล่มนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

โจวเหวินไม่เข้าใจว่าดาบอมตะเทียนไหว่เซียนกำลังพูดถึงอะไร แต่เขาก็สามารถเอาชนะซื่อฉวนเจี้ยนเซียนและควงเจี้ยนเซียนได้โดยอาศัยดาบอมตะสังหาร

ดาบทั้งสองเล่ม คือ ดาบจุ่ยเซียนและดาบสังหารอมตะ ดูเหมือนจะมีฤทธิ์ยับยั้งเหล่าอมตะอย่างรุนแรง และอาจสามารถทำร้ายเหล่าเซียนสวรรค์ได้จริง ๆ

ส่วนชุดเกราะของโจวเหวินนั้น เป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจของจักรพรรดิซวน

จักรพรรดิซวนถือกำเนิดจากการดูดซับไข่ของกลุ่มดาวหมีใหญ่ พระองค์มีร่างกายคล้ายกับจักรพรรดิซิเว่ย แต่ก็แตกต่างกันเล็กน้อย พลังของพลังวิเศษนั้นเป็นรองเพียงแค่ทารกปีศาจ และแทบจะแยกไม่ออกจากตี้ติง

ยิ่งไปกว่านั้น จักรพรรดิซวนยังมีข้อได้เปรียบที่การได้ยินไม่มี ร่างคู่กายของเขาเป็นวิญญาณ ซึ่งสามารถรวมเข้ากับโจวเหวินได้ ทำให้โจวเหวินได้รับพละกำลังและความสามารถทั้งหมดของเขา รวมทั้งเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้นและเล่นได้ง่ายขึ้นด้วย

รูปแบบต่างหูแห่งการฟังความจริงนั้นสามารถมอบพลังนี้ให้กับโจวเหวินได้เพียงผู้เดียว และจักรพรรดิซวนนั้นเก่งกว่าในด้านนี้

หลังจากที่ซู่อี้เรียกชื่อโจวเหวินแบบนั้น แม้แต่คนที่ไม่ได้รู้จักโจวเหวินว่าเป็นจักรพรรดิ ต่างก็จ้องมองโจวเหวินด้วยความตกตะลึง พยายามดูว่าสิ่งที่ซู่อี้ตะโกนนั้นเป็นความจริงหรือเท็จ

ในไม่ช้า ผู้คนก็แน่ใจว่าโจวเหวินคือจักรพรรดิ

“ข้าไม่คาดคิดเลยว่าจักรพรรดิจะเป็นโจวเหวิน เขายังเด็กเกินไป ข้านึกว่าเขาจะเป็นฤๅษีอมตะเสียอีก!”

“ฉันน่าจะคิดไว้แล้วว่าในหมู่มนุษย์มีคนเก่งๆ มากมาย และต้องเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้นแน่ๆ แต่ฉันไม่คิดว่าจะเป็นโจวเหวิน”

“ข้าสังเกตเห็นมานานแล้วว่าโจวเหวินมีรูปลักษณ์ที่สง่างามราวกับจักรพรรดิ…”

“ม้วน!”

ในลานบ้านตระกูลหวัง หวังลู่หลับตาลงและเอามือทาบอก อธิษฐานในใจอย่างเงียบๆ

เธอไม่กล้าดูการแข่งขันแก้รูบิคต่อหน้าต่อตา และเธอก็ไม่กล้าดูการถ่ายทอดสด เพราะหัวใจของเธอรับไม่ได้กับผลลัพธ์ที่ไม่แน่นอน

เมื่ออยู่ในมิติที่แตกต่างออกไป เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง ก็จะมีเพียงทางตันเดียว และไม่มีโอกาสที่จะหลบหนีและกลับมาได้อีก

“ปรากฏว่าเขาเป็นจักรพรรดิมนุษย์ ซึ่งน่าสนใจยิ่งกว่าเดิม” ในเมืองโบราณใต้น้ำที่ลึกลับ ยู่ตูผู้สวมชุดสีขาวราวหิมะ นั่งอยู่บนเปลือกหอยขนาดเท่าเก้าอี้ เอามือกุมแก้ม และมองดูรูบิคด้วยความสนใจ ดวงตาของโจวเหวินดูเหมือนจะเปล่งประกายด้วยแสงประหลาด

ท่ามกลางสายตาของทุกคน ดาบคู่ของโจวเหวินก็ปรากฏออกมา และตัวเขาก็หายตัวไปในอากาศธาตุ

ร่างของเทียนไหว่เซียนก็หายไปอย่างกะทันหัน จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงแตกกระจายในอากาศ แต่เขามองไม่เห็นร่างนั้นอีกเลย

บางครั้งเท่านั้นที่จะเกิดการระเบิดของพลังงานอย่างฉับพลัน ปรากฏเป็นแสงสว่างประหลาดในภาพ

หลังจากบรรลุถึงระดับมนุษย์แล้ว พลังของวิชาทั้งแปดที่เหลือได้ผสานเข้ากับร่างกายของโจวเหวินอย่างสมบูรณ์ ราวกับว่ามือและเท้าของเขาสามารถใช้ได้อย่างอิสระ และก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น

การเคลื่อนย้ายข้ามมิติของปีศาจนั้นไร้ขีดจำกัด และยังสามารถสังหารมันได้ในพริบตาโดยแทบไม่มีช่วงหยุดพักเลย

สัญชาตญาณของฉีหยูได้กลายมาเป็นสิ่งที่ฝังลึก ทำให้โจวเหวินสามารถรับรู้การกระทำทั้งหมดของฝ่ายตรงข้าม และวิเคราะห์จุดแข็ง จุดอ่อน และข้อบกพร่องทั้งหมดของฝ่ายตรงข้ามได้

อาณาจักรมหาเพลิงแห่งสวรรค์เสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเอง และกองกำลังภายนอกแห่งคำสั่งแห่งความโกลาหลได้เสริมพลังให้แก่ตนเอง

สายเลือดของเทพปีศาจไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้ และอาณาจักรแห่งการบูชายัญสู่ท้องฟ้าทำให้โจวเหวินแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

การพลิกผันพลังของเทพเจ้าและวิญญาณที่คาดเดาไม่ได้ในจักรวาล ทำให้อาณาจักรดาบไร้จุดเริ่มต้นยิ่งทำให้ดาบอมตะทั้งสองเล่มนั้นไร้เทียมทานมากยิ่งขึ้น

สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เป็นขอบเขตความสามารถอีกต่อไปแล้ว แต่ได้กลายเป็นพรสวรรค์หรือสัญชาตญาณชนิดหนึ่ง มีเพียงขอบเขตความสามารถที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือโลกของมนุษย์

มนุษย์ทุกคนที่เฝ้าดูการต่อสู้ รวมถึงผู้ทรงอำนาจอย่างจางชุนฉิวและเซี่ยหลิวฉวน ต่างไม่สามารถมองเห็นได้อย่างแน่ชัดว่าการต่อสู้ดำเนินไปไกลแค่ไหน และไม่สามารถบอกได้ว่าใครเป็นฝ่ายได้เปรียบ

การต่อสู้ในลักษณะนี้เกินขีดจำกัดที่มนุษย์จะเข้าใจได้ มีเพียงมหาอำนาจระดับหายนะจากมิติต่างๆ เพียงไม่กี่ตนเท่านั้นที่สามารถมองเห็นความจริงของการต่อสู้ครั้งนี้ได้

เพียงเพราะพวกเขามองเห็นได้อย่างชัดเจน บรรดาผู้มีอำนาจจากเผ่าพันธุ์ต่างมิติเหล่านั้นจึงยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโจวเหวินอยู่ในระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติเท่านั้น การที่ระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติสามารถต่อสู้กับระดับหายนะได้ถึงขนาดนี้ ถือเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นในมิติอื่นมาก่อน

ไม่ว่าระดับความรุนแรงของภัยพิบัติทางธรรมชาติจะมากแค่ไหน มันก็เปราะบางราวกับฝุ่นละอองเมื่ออยู่ต่อหน้าภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ผู้ที่อ้างว่าได้กำจัดภัยพิบัติทางธรรมชาติระดับหายนะนั้น แท้จริงแล้วมีเหตุผลพิเศษ และพวกเขาไม่ได้กำจัดหายนะด้วยวิธีที่เป็นธรรมและสร้างสรรค์อย่างแท้จริง

พูดกันตรงๆ ภัยพิบัติทางธรรมชาติเหล่านั้นก็เป็นเพียงหมากในเกมหมากรุก และผู้เล่นหมากรุกตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังภัยพิบัติเหล่านั้นก็ยังคงเป็นบอสระดับหายนะอยู่ดี

ลักษณะของศึกครั้งนี้แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง โจวเหวินเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างแท้จริง ส่วนเซียนสวรรค์นั้นไม่ได้ถูกจำกัดด้วยพลังภายนอกใดๆ และอยู่ในจุดสูงสุดของพลัง

แม้แต่ในบรรดามหาอำนาจแห่งหายนะ เทียนไหว่เซียนก็ไม่ใช่ปลาเค็มธรรมดาๆ อย่างแน่นอน

โจวเหวินใช้ร่างของภัยพิบัติทางธรรมชาติเพื่อเอาชนะเหล่าเซียนจากต่างมิติ แม้ว่าเหล่าเซียนจากต่างมิติจะได้เปรียบ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เหล่าผู้มีอำนาจในมิติต่างๆ ตกตะลึง

“ศักยภาพของมนุษย์นั้นน่ากลัวถึงเพียงนี้หรือ? ถ้าหากมนุษย์คนนั้นคือผู้ที่ทำให้โลกถึงจุดจบ…” ในขณะนั้นเอง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจพวกเขา มนุษย์จะต้องสูญพันธุ์ และจะต้องไม่มีเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว

โจวเหวินตกอยู่ในสถานการณ์ต่อสู้ที่ดุเดือด เขาใช้ทักษะทั้งหมดที่มีไปแล้ว แม้จะได้รับพรจากเสวียนตี้และสัตว์เลี้ยงคู่ใจตัวอื่นๆ เขาก็ยังสามารถต่อสู้กับเทียนไหวเซียนได้อย่างหวุดหวิด แต่เขาก็แทบจะรับมือกับเทียนไหวเซียนไม่ได้เลย

“พลังของโลกใหม่นั้นแข็งแกร่งเกินไป” โจวเหวินถอนหายใจ ช่องว่างระหว่างระดับโลกสุดท้ายกับระดับภัยพิบัติทางธรรมชาตินั้นกว้างใหญ่เกินไป

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณการเสียสละของจงจื่อหย่าและเจียงหยานก่อนหน้านี้ด้วย หากพวกเขาไม่ยอมให้โจวเหวินได้เห็นถึงธรรมชาติของพลังแห่งเทียนไหว่เซียนอย่างชัดเจนแล้ว เกรงว่าพวกเขาคงไม่สามารถแข่งขันกับพวกเขาได้เลย

มีท้องฟ้าอยู่เหนือท้องฟ้า และโลกใหม่ของเหล่าเซียนภายนอกดูเหมือนจะเกี่ยวพันกับห้วงอวกาศนับไม่ถ้วน ทุกครั้งที่โจวเหวินคิดว่าดาบอมตะของเขากำลังสังหารเซียนภายนอก เขาก็จะพบว่าเซียนที่เขาฟันนั้นเป็นเพียงฟองอากาศ และเหล่าเซียนที่แท้จริงก็ยังอยู่ห่างไกลออกไปในห้วงอวกาศอันไกลโพ้น

ในทางตรงกันข้าม โจวเหวินเองก็ทำได้เพียงจำใจเปลี่ยนวิธีการโจมตีอยู่ตลอดเวลา เมื่อใดก็ตามที่ใช้ท่าเดิมซ้ำเป็นครั้งที่สอง เขาก็จะถูกเทียนไหวเซียนจับตัวและโต้กลับทันที

แม้ว่ามันจะเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา แต่ก็จะมีจุดจบเสมอ

เมื่อโจวเหวินเหวี่ยงดาบขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง ฝ่ามือหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน ทำให้เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาทำได้เพียงใช้ดาบทั้งสองเล่มป้องกันฝ่ามือนั้น และทั้งตัวเขาก็ถูกโจมตีด้วยค้อนยักษ์

ปัง

ขาของโจวเหวินทิ้งรอยลึกบนพื้นหินศักดิ์สิทธิ์ในจัตุรัส ก่อนจะหยุดกะทันหันหลังจากเดินไปได้ไม่กี่ร้อยเมตร (อ่านเพิ่มเติมที่ www.uukanshu.com)

น่องของเขาทั้งหมดจมลงไปในแผ่นหินชนวน และเบื้องหน้าเขามีคูน้ำลึกสองแห่งที่ไถไว้ และดาบสองเล่มในมือของเขาก็สั่นเทา

“มันไร้ประโยชน์ เจ้ากับเทพเจ้าไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย ไม่ว่าเจ้าจะพยายามแค่ไหน เจ้าก็มีแต่ตายไปเปล่าประโยชน์” เหล่าเซียนลอยอยู่กลางอากาศ มองลงมาที่โจวเหวินที่นอนอยู่บนพื้น ราวกับเทพธิดาที่ไม่มีใครเอาชนะได้

อันที่จริง มนุษย์ส่วนใหญ่ที่เฝ้าดูการต่อสู้ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ในความคิดของพวกเขา โจวเหวินและเทียนไหว่เซียนหายตัวไปในพริบตา จากนั้นโจวเหวินก็ปรากฏตัวขึ้นที่จัตุรัสด้วยท่าทางเขินอาย แล้วก็ฟังคำประกาศถึงความไร้เทียมทานของเหล่าเซียน

“แม้แต่จักรพรรดิก็ไม่อาจต้านทานความพ่ายแพ้ต่อหน้าเทียนไหว่เซียนได้แม้แต่วินาทีเดียวหรือ?” ผู้คนต่างหวาดหวั่นในใจ

“ระดับทำลายล้างโลกเลย แข็งแกร่งมากจริงๆ” โจวเหวินมองไปยังเหล่าเซียนบนท้องฟ้าและกล่าวด้วยความชื่นชม

“ในเมื่อรู้ถึงช่องว่างแล้ว เวลาของคุณมาถึงแล้ว ถึงเวลาที่คุณต้องไป” เทียนไหว่เซียนกดฝ่ามือลง เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงมือเรียวเล็ก แต่ขนาดเท่าฝ่ามือนั้น ไม่ใหญ่เท่ามือของโจวเหวิน แต่ในสายตาของโลก มันเป็นเพียงมือที่ครอบคลุมท้องฟ้า ราวกับการลงโทษที่ครอบคลุมทุกหนทุกแห่ง แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างโลก