I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1780

“ถ้าคุณฆ่าผมและชนะเดิมพันนี้ คุณจะไม่สามารถชนะเดิมพันอื่นได้อีก คุณจะชนะได้เพียงเดิมพันเดียวเท่านั้น ถ้าคุณไม่ฆ่าผม เดิมพันทั้งสองก็จะจบลงด้วยผลเสมอ คุณอยากชนะเกมเดียวหรือสองเกมกันล่ะ?” โจวเหวินกล่าวอย่างช้าๆ

“เจ้าเอาชีวิตไปเดิมพันเลยหรือว่าข้าต้องชนะสองเกม?” น้ำเสียงของจักรพรรดิเย็นชาเล็กน้อย

ไควเอ็ตมองโจวเหวินด้วยความตกใจเช่นกัน โจวเหวินไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย เขาสามารถเอาแก่นพลังของเธอไปได้โดยตรง

อย่างไรก็ตาม โจวเหวินกลับใช้ชีวิตของเขาเดิมพันกับแก่นพลังโดเมนที่สองแทนที่จะเอาแก่นพลังโดเมนของเธอ ซึ่งทำให้ไควเอ็ตยอมรับได้ยากในช่วงแรก

“ทำไมคุณถึงอยากทำแบบนี้? เป็นเพราะฉันหรือเปล่า?” เมื่อมองโจวเหวินอย่างเงียบๆ และว่างเปล่า สีหน้าของเขาก็ยิ่งซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

“ผมพนันได้เลยว่าคนอย่างคุณคงรับผลลัพธ์ที่ไม่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ไม่ได้หรอก” โจวเหวินกล่าวอย่างใจเย็น

“อย่างไม่คาดคิด คุณรู้จักผมดีทีเดียว แต่ผมไม่จำเป็นต้องฆ่าคุณเลย การเดิมพันยังคงดำเนินอยู่ และผมไม่จำเป็นต้องมอบแก่นแท้ของอาณาจักรให้คุณ ด้วยเหตุนี้ ผมจึงยังคงเป็นผู้ชนะทั้งหมด” จักรพรรดิกล่าว

“แน่นอน คุณเลือกทางนี้ได้ แต่ถ้าผมไม่ได้แกนหลักของโดเมน การเดิมพันครั้งแรกก็จะไม่สำเร็จ และผมเคยบอกไปแล้วว่า ถ้าคุณไม่ชนะ คุณจะต้องให้แกนหลักของโดเมนอีกอันกับผม ใช่ไหม? ตอนนี้มันยังคงดำเนินต่อไป ซึ่งหมายความว่าคุณยังไม่ชนะ” โจวเหวินเต๋ากล่าว

“เจ้าคิดว่ากับดักทางภาษาแบบนี้จะหยุดยั้งข้าได้หรือ?” จักรพรรดิกล่าวอย่างดูถูก

“ไม่ ผมแค่เชื่อว่าคุณไม่อยากได้ชัยชนะที่ไร้ความหมาย และคุณสนใจการเดิมพันอื่นมากกว่า”

“ถ้าหากฉันต้องการชนะด้วยวิธีนี้ล่ะ?” จักรพรรดิตรัส

“ข้าจะไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เดี๋ยวนี้” โจวเหวินกล่าวโดยไม่ลังเล

จักรพรรดิทรงนิ่งเงียบ ดังที่โจวเหวินกล่าวไว้ โจวเหวินไม่ได้นำแก่นแท้ของอาณาเขตไปยังภูเขา และโอกาสรอดชีวิตแทบจะเป็นศูนย์ ชัยชนะเช่นนี้จึงไร้ความหมายสำหรับเธออย่างแท้จริง

จักรพรรดิไม่ได้ต้องการชีวิตของโจวเหวิน แต่ต้องการชนะการพนัน

“คุณพูดถูก ฉันอยากชนะ แต่ไม่ใช่แบบนี้” จักรพรรดิดูเหมือนจะไม่สนใจที่จะสนทนาต่อ ดอกไม้สั่นไหว และกลีบดอกร่วงลงมา

กำแพงของภูเขาฉีจื่อเปรียบเสมือนประตูที่กั้นสองด้านออกจากกัน แสงวิเศษพุ่งออกมาจากกำแพงและตรงไปยังโจวเหวินที่ยืนอยู่นอกภูเขา

โจวเหวินยื่นมือออกไปคว้าลำแสงนั้น และพบว่าเป็นผลึกสีม่วงหลายเหลี่ยม ภายในมีลักษณะคล้ายกระแสไฟฟ้า คล้ายหมอก และไม่มั่นคง ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงไม่รู้จบ

“ไปให้พ้น”

เมื่อโจวเหวินได้ยินเสียงของจักรพรรดิและเงยหน้ามองกำแพงภูเขา เขาก็พบว่ากำแพงภูเขาถูกปิดลงแล้ว และดอกไม้น้อยก็หายไป

“ทำไม?”

เสียงเบาๆ ดังมาจากด้านหลัง เธอจึงหันไปมองจิง และเห็นว่าจิงกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

“อะไรนะ แล้วทำไมล่ะ?” โจวเหวินถามอย่างไม่ใส่ใจ

“ทำไมคุณไม่เอาหัวใจหลักของอาณาเขตผมไปเลยล่ะ? ทำไมคุณถึงอยากเอาชีวิตไปเสี่ยง?” เขาเม้มริมฝีปากเบาๆ แล้วถาม

“เราเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ใช่เหรอ?” โจวเหวินหันหลังเดินจากไปหลังจากพูดว่า “ฉันมีธุระต้องไปทำ ไปก่อนเถอะ”

“ครอบครัวเหรอ?” เมื่อเห็นโจวเหวินที่ฉีกมิติและหายตัวไปเมื่อหันหลังกลับ เขาก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน

ถึงแม้โจวเหวินจะไม่สนใจเรื่องความเงียบ แต่เขาก็ยอมรับโอวหยางหลานและอันเทียนจั่วในใจไปแล้ว

แน่นอนว่าโอวหยางหลานนั้นดีกับโจวเหวินมาโดยตลอด ส่วนอันเทียนจั่ว แม้ว่าโจวเหวินจะไม่ค่อยให้เกียรติเขาเท่าไหร่ แต่ในใจของเขาก็ชัดเจนมาก

หากไม่ใช่เพราะคำสั่งของอันเทียนจั่ว อันเซิงคงไม่ทำอะไรมากมายเพื่อเขาขนาดนี้

โจวเหวินเหวินมีนิสัยที่ยอมรับในสิ่งที่อ่อนโยนแต่ไม่แข็งกระด้าง อันเทียนจั่วทำอะไรหลายอย่างเพื่อเขามาแล้ว นี่ไม่ใช่ทางเลือกสุดท้าย และเขาไม่ยอมปล่อยให้ไควเอ็ตตกไปอยู่ในจุดจบแบบนั้น

เทเลพอร์ตกลับไปยังเมืองโบราณไกด์โดยตรง โดยคิดว่าจะดูดซับแก่นของอาณาเขตเพื่อยกระดับไปสู่ระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติทันที แต่กลับได้ยินข่าวร้ายอีกเรื่องหนึ่ง

“เจียงหยานก็แย่แล้วด้วยเหรอ?” โจวเหวินจ้องมองหลี่ซวนที่กำลังรายงานจดหมายอย่างงุ่มง่ามอยู่นานจนไม่ตั้งสติได้

“เขาบอกว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง โอกาสที่จงจื่อหย่าแลกมาอย่างสิ้นหวังทำให้เขาเห็นจุดอ่อนร้ายแรงนอกเทียนเว่ยเซียน ดังนั้นเขาจึงต้องลองดูอยู่ดี นอกจากนี้ เขายังขอให้ฉันบอกก่อนที่เขาจะไป ถ้าเขาแพ้ เขารู้ว่าคุณจะไปอีก และเขาก็รู้ว่าไม่ว่าคุณจะพูดอะไร เขาก็หยุดคุณไม่ได้” หลี่ซวนถอนหายใจ “ถ้าเขาบอกว่าคุณต้องไป ก็พาเขาไปสู้ในห้องฝึกฝนของเทียนเว่ยเซียนสักสองสามครั้ง แล้วค่อยกลับมาเมื่อคุณแน่ใจ”

“ตายแล้วเหรอ?” โจวเหวินถามอย่างโกรธเคือง

เจียงหยานได้เตือนเขาอย่างชัดเจนแล้วว่าไม่ควรไป แต่เขากลับไปเร็วเกินไป

“ฉันไม่รู้… ไปดูเองดีกว่า…” หลี่ซวนเปิดคลิปวิดีโอการต่อสู้ที่บันทึกไว้ให้ฟัง

เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อเจียงเหยียนปีนขึ้นไปบนภูเขา และมีเสาหยกขาวอีกต้นหนึ่งตั้งอยู่หน้าประตูวัด โดยจงจื่อหย่ากำลังยืนเฝ้าเสานั้นอยู่

ต่างจากหวังหมิงหยวนที่เห็นได้ชัดว่ายังมีชีวิตอยู่ จงจื่อหย่านั้น แขนขาและศีรษะห้อยลง ไม่ได้ล้มลงเพราะโซ่เหล็กที่แทงทะลุร่างกาย และเขาไม่รู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว

การต่อสู้ระหว่างเจียงหยานและเทียนไหว่เซียนนั้นไม่ซับซ้อนเลย อาจกล่าวได้ว่าเรียบง่ายด้วยซ้ำ เขาพ่ายแพ้เร็วกว่าจงจื่อหย่า พ่ายแพ้ด้วยเพียงท่าเดียว และล้มลงกับพื้นโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นตายหรือไม่

โจวเหวินรู้ว่านี่ไม่ใช่เพราะเจียงหยานอ่อนแอกว่าจงจื่อหย่า ตรงกันข้าม เจียงหยานกลับคุกคามเทียนไหว่เซียนมากกว่าเล็กน้อย ดังนั้น โจวเหวินจึงเริ่มจริงจังกับเทียนไหว่เซียนมากขึ้น

โจวเหวินเฝ้าดูการต่อสู้ระหว่างเจียงหยานกับเทียนไหว่เซียนหลายครั้ง แม้ว่ามันจะเป็นเพียงกลอุบาย แต่โจวเหวินก็เห็นอะไรหลายอย่าง

เจียงหยานผู้สวมเกราะผู้พิทักษ์ ผสานพลังกับผู้พิทักษ์อย่างลึกซึ้งและบรรลุถึงระดับสูงสุดของภัยพิบัติทางธรรมชาติแล้ว ซึ่งแตกต่างจากจงจื่อหย่า เจียงหยานไม่มีความสามารถในการวิวัฒนาการขั้นสูง ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเอาชนะพลังระดับ “ฟ้าเหนือฟ้า” ได้เหมือนจงจื่อหย่า

เจียงหยานใช้วิธีอื่น ซึ่งเป็นวิธีเฉพาะของเจียงหยานเท่านั้น

ถ้าความสามารถของจงจื่อหย่าคือศัตรูของโลก พลังของเจียงหยานก็คือการหลอมรวมโลก

พลังทั้งหมดสามารถนำไปใช้เพื่อประโยชน์ส่วนตัวของเขาได้ ในเทียนไว่เถียน เมื่อเจียงหยานเดินไปยังเทียนไว่เถียน นั่นก็เป็นกระบวนการหลอมรวมและดูดซับเทียนไว่เถียนเช่นกัน

เมื่อเจียงหยานเดินมาอยู่ต่อหน้าเทียนไหวเซียน พลังและความสามารถของเขาก็เกือบจะทัดเทียมกับเทียนไหวเซียนแล้ว

แทนที่จะบอกว่าการโจมตีครั้งนั้นเป็นการดวลกันระหว่างเจียงหยานกับเทียนไหว่เซียน ควรจะบอกว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างเทียนไหว่เซียนสองคนมากกว่า ด้วยพละกำลังและกลอุบายที่เหมือนกัน เจียงหยานก็ยังไม่สามารถเอาตัวรอดได้แม้แต่ก้าวเดียว

โจวเหวินตัวสั่นไปหมดเมื่อเห็นภาพนั้น การต่อสู้ของเจียงหยานนั้นแทบจะเป็นการสู้เพื่อเอาชีวิตรอด เขาไม่ได้มีเป้าหมายที่จะเอาชนะเทียนไหวเซียน แต่เพื่อให้โจวเหวินได้เห็นพลังที่แท้จริงของเทียนไหวเซียนอย่างชัดเจน

พลังที่เทียนไหว่เซียนแสดงออกมานั้นเป็นเพียงแค่ภาพลักษณ์ภายนอก และเป็นการยากที่จะมองเห็นความลึกลับที่แท้จริงได้จากการเพียงแค่ชมการต่อสู้

เจียงหยานใช้พลังและความสามารถของเทียนไหว่เซียน แต่ก็เผยให้เห็นความลับที่ซ่อนอยู่ภายในอย่างชัดเจน นี่ไม่ใช่การต่อสู้ หรือควรเรียกว่าเป็นการวิเคราะห์มากกว่า

เจียงหยานใช้ชีวิตของตนเองในการวิเคราะห์ธรรมชาติของพลังแห่งเทียนไหว่เซียน

หลังจากอ่านจบ โจวเหวินก็กลับไปที่ห้องโดยไม่พูดอะไรสักคำ เรียกอสูรกายและตรีศูลทองคำออกมาเฝ้ารักษาชั้นนอก แล้วหยิบแก่นอาณาเขตออกมา