I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1736

เขาเกิดใหม่และกลับเข้าไปในสวนอีกครั้ง หลังจากทดลองอยู่หลายครั้ง โจวเหวินก็พบว่า ตราบใดที่เขาไม่แตะต้องดอกไม้และพืชแปลก ๆ ในสวน รากแปลก ๆ ก็จะไม่ปรากฏขึ้น แต่หากดอกไม้และพืชเหล่านั้นได้รับบาดเจ็บ รากก็จะปรากฏขึ้นทันที

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือพวกที่มีรากมากเกินไปนั้นยากที่จะจินตนาการได้ ไม่ว่าโจวเหวินจะตัดรากไปกี่ราก สุดท้ายก็ทำได้เพียงดักจับมันไว้ และสิ่งนั้นสามารถดูดซับพลังงานได้ทุกชนิด ตราบใดที่มันถูกดักจับ มันก็จะตาย ทักษะการป้องกันใด ๆ ก็ต้านทานมันไม่ได้

โจวเหวินจึงละทิ้งความคิดที่จะได้รับผลประโยชน์จากสวนชั่วคราว และเดินทางไปยังแกรนด์แคนยอนในเทือกเขาคุนหลุน

ในหุบเขามีสปอร์อยู่มากมาย สิ่งเหล่านี้เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการเจริญเติบโตของไท่ซุยและสปอร์ดั้งเดิม แต่ฉันไม่แน่ใจว่าระดับของสปอร์ดั้งเดิมนั้นต่ำเกินไปหรือไม่ อย่าให้มันกลายเป็นปรสิตหรือกลายเป็นพืชกาฝาก

เมื่อสปอร์ของไท่ซุยและไท่กูถูกปล่อยออกมา ไท่ซุยดูเหมือนจะเห็นนักชิมอาหารมื้อใหญ่ทันที และรีบตรงไปยังสถานที่ที่มีสปอร์มากที่สุด

สปอร์ดึกดำบรรพ์ไม่ได้กระวนกระวายใจนัก มันเดินวนรอบวายร้ายสีแดงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็บินไปยังเห็ดสีแดงขนาดเท่ากำปั้น และเข้าไปข้างในทันที

ศาสตราจารย์ซูอี้และศาสตราจารย์กู่กำลังแสดงโชว์ แต่คราวนี้ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่ฉากการต่อสู้ แต่เป็นการนับถอยหลังบนลูกรูบิค

มิติแห่งกลุ่มดาวหมีใหญ่ได้เข้าสู่ช่วงนับถอยหลังแล้ว และเหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น

“ศาสตราจารย์กู เหลือเวลาอีกไม่ถึงห้าสิบนาทีแล้ว จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครท้าทายวังดาวเหนือเลย อันดับหนึ่งของจักรพรรดิน่าจะคงอยู่จนจบการแข่งขัน” ซูอี้กล่าวด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

“อย่า…ซู่คนสวย เจ้าไม่ควรขอร้องผู้นำแบบนี้ ถ้าเขากินนมอีกแม้แต่คำเดียว จักรพรรดิจะตกอยู่ในอันตราย…” เสียงคร่ำครวญดังขึ้นท่ามกลางเสียงปืนกล

“โปรดอย่าปล่อยให้คนส่งนมเป็นราชาเลย”

“ซู่คนสวย เจ้ากำลังจะฆ่าเจ้านายของข้า! นี่มันความเกลียดชังแบบไหนกัน?”

ศาสตราจารย์กูมองหน้าจอที่เต็มไปด้วยคำขอร้อง ใบหน้าของเขามืดมนลงเล็กน้อย เขาจึงกระแอมและกล่าวว่า “ในบรรดาโฆษกในปัจจุบัน ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือโมเฮอร์และคาโรแมน แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขายังไม่เพียงพอที่จะทำลายการปกปิด ในอาณาจักรแห่งมิติพระราชวังอาร์กติก เว้นแต่จะมีอำนาจใหม่ปรากฏขึ้น ตำแหน่งอันดับหนึ่งของจักรพรรดิก็น่าจะยังคงมั่นคงอยู่”

ขณะที่ศาสตราจารย์กูพูดเช่นนั้น หัวใจของเขาก็เต้นแรงเช่นกันว่า “มนุษย์เอ๋ย เจ้าต้องตั้งมั่น เจ้าต้องเป็นผู้ชำระล้างมลทินของนมพิษนั้นเอง”

ศาสตราจารย์กูเคยพลิกคว่ำรถมาหลายครั้งแล้ว แต่จักรพรรดิเป็นเพียงผู้เดียวที่ไม่ตายเพราะน้ำนม และไม่เคยสูญเสียโซ่ตรวนเลย ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว จึงคว้าตัวจักรพรรดิและพยายามรีดนมอย่างสุดความสามารถ โดยหวังว่าจะพลิกคว่ำรถได้

แน่นอนว่า ตามหลักการวิเคราะห์ตามปกติแล้ว มันคือนม

ยิ่งศาสตราจารย์กูพูดแบบนั้นมากเท่าไหร่ ผู้ชมก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นเท่านั้น หลายคนที่หวังว่าจักรพรรดิจะเข้าเส้นชัยเป็นอันดับหนึ่ง ตอนนี้พวกเขาก็เข้าใจในใจแล้ว

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนเหลือเวลาเพียงสิบนาทีสุดท้าย ก็ไม่มีใครเข้าไปท้าทายลูกบิดรูบิคอีกเลย

“ดูเหมือนว่ามือขวาของจักรพรรดิจะทรงอาการมั่นคงแล้ว” ศาสตราจารย์กู่กล่าวด้วยความโล่งอกในใจ

แต่หลังจากที่เขาพูดจบ หน้าจอของรูบิคก็เปลี่ยนภาพไปทันที และมีคนคนหนึ่งเข้าไปในวังหมีใหญ่เพื่อท้าทายมัน

“เรื่องจบแล้ว ผู้นำโกรธจัด และฉันก็ตกอยู่ในอันตราย”

“ข้าจะไป ผู้นำของผู้นำจะตาย แต่หัวใจของจักรพรรดิจะไม่ตาย!”

“ตอนนี้ใครคือคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุด ฉันตกใจมากเลย”

ศาสตราจารย์กูส่ายหัวครู่หนึ่ง แล้วรีบมองดูอย่างละเอียด ปรากฏว่าคนที่เข้าไปในวังหมีใหญ่คือโมเหอ ซึ่งตอนนี้อยู่ในอันดับที่สาม

“ถึงแม้โมเหอจะแข็งแกร่งมาก แต่การท้าทายวังโพลาริสที่ซ่อนอยู่ก็คงยากอยู่ดี เพราะก่อนหน้านั้นเขายังไม่เคยผ่านวังดาวทางทหารเลยด้วยซ้ำ” ศาสตราจารย์กูรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นโมเหอ

“ท่านอาจารย์ โปรดหยุดพูดเถอะ!” เสียงอ้อนวอนดังกระหึ่มจนเกือบเต็มหน้าจอ

“ทำไมโมเหอถึงถูกท้าทายอีกครั้งในเวลานี้? เขาแน่ใจแล้วหรือว่าจะสามารถทำลายวังโพลาริสที่ซ่อนอยู่ได้?” ซูอี้ก็กังวลเช่นกัน

แม้ว่าโมเหอจะได้รับการยกย่องว่าเป็นบุคคลที่แข็งแกร่ง แต่ซู่อี้ก็ยังคงหวังว่าจักรพรรดิจะสามารถคว้าอันดับหนึ่งได้

หลังจากเข้าไปในบ้านดวงดาวแล้ว โมเหอก็ไม่ลังเลเลย เขาจัดการสังหารเจ้าของบ้านดวงดาวทีละหลังอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าเขาต้องการไปที่บ้านดวงดาวเหนือที่ซ่อนอยู่จริงๆ

ทุกคนต่างลุ้นระทึก และหลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็เห็นโมเหอพุ่งเข้าไปในวังดาวโปจุน และบันไดที่อยู่หน้าวังดาวซึ่งสามารถกำจัดพลังชีวิตได้นั้นก็ไม่มีผลอะไรกับเขาเลย

หลังจากที่โมเหอเอาชนะโปจุนซิงจุนได้แล้ว ตามที่ทุกคนคาดการณ์ไว้ เขาก็ได้เรียนรู้วิชาของจักรพรรดิและเปิดอาเรย์เคลื่อนย้ายไปยังวังดาวเหนือได้สำเร็จ

“พระเจ้า! โมเหอจะสู้กับนายจื่อเว่ยซิงจริงๆเหรอเนี่ย!”

“ศาสตราจารย์กูอ้าปากกว้างจริงๆ จะว่ายังไงก็ช่างเถอะ”

“ตำแหน่งสูงสุดของจอมราชันย์มนุษย์นั้นอันตรายมาก หมอเหอต้องเตรียมตัวมาอย่างดี คนแข็งแกร่งอย่างเขาไม่มีทางตายเพราะความหุนหันพลันแล่นหรอก!”

“ไม่เหรอ?” ศาสตราจารย์กูรู้สึกอยากร้องไห้ในใจ และตอนนี้เขากังวลมากกว่าใครๆ

ใบหน้าของเขาแสร้งทำเป็นสงบ แต่หัวใจของเขากลับร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวังว่า “อย่า… ต้องต่อต้านให้ได้…”

ในขณะที่ผู้คนกำลังคาดเดาว่าโมเหอจะเอาชนะนายจื่อเว่ยซิงได้อย่างไร~www.mtlnovel.com~ ภาพต่างๆ ในวังโพลาริสก็ต่างพากันตกตะลึง

พระราชวังโพลาริสยังคงเป็นพระราชวังโพลาริส แต่ไม่มีดาวสีม่วงอยู่ในนั้น ปรากฏว่ามันกลายเป็นพระราชวังดาวที่ว่างเปล่า

“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?” ทุกคน รวมถึงโมเหอและศาสตราจารย์กู ต่างตกใจ

ซูอี้ตอบสนองอย่างรวดเร็วและนึกถึงความเป็นไปได้ขึ้นมาทันที พร้อมกับพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “ข้ารู้แล้ว บ้านดาวเหนือที่ซ่อนเร้นนั้นแตกต่างจากบ้านดาวทั่วไป ดาวในบ้านดาวนี้จะปรากฏเพียงครั้งเดียวเท่านั้น และเป็นดวงแรกเท่านั้น มีเพียงผู้ที่เอาชนะมันได้เท่านั้นที่จะได้รับผลประโยชน์”

“ใช่แล้ว” ศาสตราจารย์กูตบต้นขาตัวเองอย่างตื่นเต้น “มีจุนจื่อเว่ยซิงเพียงคนเดียว นั่นหมายความว่าใครก็ตามที่เอาชนะเขาได้ก่อน จะได้ครองอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน จักรพรรดิ์ทรงเป็นจริงในครั้งนี้ มั่นคงแล้ว”

โมเหอเหลียวมองไปรอบๆ วังดารา แต่ไม่พบเงาของนายจื่อเว่ยซิง เขาจึงเข้าใจสถานการณ์และรู้สึกหดหู่ใจ

ในที่สุดเขาก็คิดหาวิธีเอาชนะจักรพรรดิซีเหว่ยได้สำเร็จ และยังยืมสัตว์เลี้ยงคู่หูทรงพลังมามากมาย แต่เขาไม่คาดคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้

แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น และในที่สุดเขาก็ต้องถอนตัวออกจากวังดวงดาว

หลังจากโมเหอเกษียณ การนับถอยหลังสู่ลูกบาศก์รูบิกก็สิ้นสุดลง และหลังจากนั้น ภาพลูกบาศก์รูบิกก็กลายเป็นภาพท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว

ภายในกลุ่มดาวนั้น เราสามารถมองเห็นแสงของกลุ่มดาวหมีใหญ่ผลิบานทีละดวง แสงนั้นแปลกตา สว่างไสว และสั่นไหว

“ตูม!” ดาวดวงแรกของกลุ่มดาวหมีใหญ่ระเบิดอย่างไม่คาดคิด แสงสว่างจ้าพุ่งผ่านหน้าจอของลูกรูบิค ทำให้ดวงตาของผู้ที่กำลังจิ้มลูกรูบิคแทบพร่ามัว

จากนั้นกลุ่มดาวหมีใหญ่ก็ระเบิดทีละกลุ่ม และในที่สุดดาวเหนือก็ระเบิดออกมาอย่างยิ่งใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย สาดแสงอันเจิดจ้าจากการระเบิดครั้งใหญ่ปกคลุมทุกส่วนของดาวเหนือ