I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1735

“อาจารย์ ท่านยังเป็นท่านอยู่หรือเปล่าครับ?” โจวเหวินสบตากับหวังหมิงหยวนแล้วพูดอย่างช้าๆ

“ฉันคืออะไร?” หวังหมิงหยวนหยิบดาบที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วส่งให้โจวเหวินพลางกล่าวต่อว่า “ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน ก็จะมีฉันที่แตกต่างกันออกไป เกิดในหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาที่โดดเดี่ยวจากโลกภายนอก ฉันก็เป็นชาวบ้านคนหนึ่ง ฉันเป็นนักเรียนในโรงเรียน เป็นทหารในกองทัพ และเป็นผู้นำหลังจากได้เป็นนายทหาร ทั้งหมดนี้อาจเป็นฉันได้ แต่ในแต่ละช่วงเวลา ความคิดและเนื้อหาจะแตกต่างกันออกไป อาจกล่าวได้ว่าในแต่ละช่วงเวลานั้นไม่ใช่ฉันคนเดิมอีกต่อไปแล้ว”

“ตอนนี้เจ้าเป็นอะไร?” โจวเหวินถามหลังจากรับดาบมา

จนถึงตอนนี้ โจวเหวินยังคงจำคำถามที่หวังหมิงหยวนถามเขาและนักเรียนอีกสองสามคนได้ โจวเหวินรู้แล้วว่าหวังหมิงหยวนเลือกอะไร แต่ดังที่หวังหมิงหยวนเองได้กล่าวไว้ ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน ความคิดก็จะแตกต่างกัน หวังหมิงหยวนในปัจจุบันก็ยังคงเป็นหวังหมิงหยวนอยู่ดี

โจวเหวินไม่แน่ใจ เขารู้สึกว่าตัวเองยิ่งไม่เข้าใจหวังหมิงหยวนมากขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันก็คือฉัน อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงฉันได้” หวังหมิงหยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“งั้นผมก็วางใจได้แล้ว” โจวเหวินพยักหน้า

“ข้ากำลังรอเจ้าอยู่ที่เผ่าเซียน” หวังหมิงหยวนมองโจวเหวิน ดวงตาพร่ามัว ไม่รู้ว่าโจวเหวินกำลังคิดอะไรอยู่

โจวเหวินกล่าวว่า “ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เป็นโฆษกของตระกูลเซียน”

หวังหมิงหยวนเพียงแค่ยิ้มแล้วพูดว่า “เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญหรอก ผมรอคุณอยู่”

ท้ายที่สุดแล้ว หวังหมิงหยวนก็ลงจากภูเขาไปโดยไม่รอให้โจวเหวินพูดอะไรเลย

เมื่อมองแผ่นหลังของหวังหมิงหยวน โจวเหวินดูเหมือนจะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากจะพูดอยู่ในใจ แต่หลังจากอ้าปากอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่เฝ้ามองหวังหมิงหยวนหายลับไปใต้ภูเขา

“ข้าหวังว่าโลกจะค่อยๆ ทำลายข้อห้ามนี้ไปอย่างช้าๆ” โจวเหวินสัมผัสได้ถึงพลังในระดับแห่งวันสิ้นโลกอย่างลึกซึ้ง

มันเป็นเพียงร่างโคลนของพลังทำลายล้างระดับหายนะ และพลังที่ปะทุออกมานั้นทำให้เขาเกือบล้มลงที่นี่ และนี่ก็ยังอยู่ภายใต้การควบคุมของพลังแห่งโลก ร่างโคลนนั้นจึงยังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดของหายนะวันสิ้นโลกอย่างแท้จริง

โจวเหวินแทบไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะเกิดหายนะขนาดไหนหากโลกแตกสลายไปหมด และมหาอำนาจระดับเอซชาตตัวจริงลงมายังโลก

ก่อนที่ข้อห้ามบนโลกจะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เราต้องได้รับพลังที่สามารถแข่งขันกับระดับแห่งวันสิ้นโลกได้ มิเช่นนั้นจะเกิดหายนะขึ้นในเวลานั้น

“ต้องยกระดับเป็นระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติโดยเร็ว” โจวเหวินเก็บดาบสังหารอมตะกลับเข้าฝักพลางคิดว่าจะเก็บดาบอมตะไว้ที่ไหนดี แต่ดาบอมตะก็บินไปหาฝักดาบสังหารอมตะเองโดยอัตโนมัติ

ฝักดาบสังหารอมตะนั้นจุได้เพียงดาบสังหารอมตะเท่านั้น ไม่มีที่ว่างเหลือเลย แต่ดาบอมตะกลับบินมาแทรกตัวเข้าไปในฝักอย่างไม่คาดคิด และแนบชิดกับดาบสังหารอมตะอย่างแน่นหนา

เมื่อเก็บดาบเซียนเข้าฝัก ด้ามดาบก็ดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาด และมีอักษรโบราณสองตัวคือ “เจี๋ยเซียน” ปรากฏขึ้นบนด้ามดาบ

“แน่นอน มันคือดาบอมตะขั้นสุดยอด” โจวเหวินเดาได้อยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นชื่อของดาบอมตะขั้นสุดยอด เขาก็ยังรู้สึกดีใจเล็กน้อย

ดาบสุดยอดและดาบสังหารมีพลังทำลายล้างสูงต่อเผ่าอมตะ และตอนนี้เผ่าที่ทรงพลังที่สุดในมิติต่าง ๆ ก็คือเผ่าอมตะ หากในอนาคตคุณสามารถหาดาบจูเซียนและดาบสังหารได้ แม้จะไม่สามารถไปถึงสุดขอบโลกได้ ก็สามารถต่อสู้กับพวกมันได้เช่นกัน

จากคำแนะนำ [mimireadingapp] ดีมาก ๆ คุ้มค่าที่จะติดตั้งไว้สำหรับคนรักหนังสือ และรองรับทั้ง Android และ iPhone!

“ข้าไม่รู้ว่าดาบอมตะอีกสองเล่มอยู่ที่ไหน” โจวเหวินรู้ดีว่าการรวบรวมดาบอมตะทั้งสี่เล่มนั้นยากเกินไป

เขาไม่อยากอยู่ที่ภูเขาคุนหลุนอีกต่อไปแล้ว หลังจากเก็บข้าวของเสร็จ โจวเหวินก็ลงจากภูเขาเช่นกัน เขาเห็นหลิวหยุนอยู่ที่ประตู หลิวหยุนดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย จึงถามโจวเหวินว่าเขาได้ดาบเซียนมาแล้วหรือยัง

“คุณไม่เห็นอาจารย์หรือครับ?” โจวเหวินถามด้วยความงุนงงเล็กน้อย ถ้าหลิวหยุนเห็นหวังหมิงหยวน เขาคงไม่ถามคำถามแบบนี้อีก

“ไม่” หลิวหยุนส่ายหัว

“เอามาสิ เรากลับกันก่อนดีกว่า” โคลนระดับเอสชาทถูกทำลายที่นี่ โจวเหวินไม่รู้ว่าเผ่าเซียนจะส่งใครมาช่วย หรือว่าควรจะออกไปก่อนดีกว่า

“ไปเอามาเถอะ ฉันมีธุระต้องทำ เลยจะไม่กลับไปกับคุณ” หลิวหยุนถอนหายใจโล่งอก โบกมือลาโจวเหวิน

โจวเหวินเองก็ไม่อยากรั้งเขาไว้เช่นกัน จึงเดินทางกลับไปยังเมืองโบราณกุยโดเพียงลำพัง

หลังจากกลับมายังเมืองโบราณ โจวเหวินขอให้หลี่ซวนช่วยสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับมิติอื่น ๆ โดยหวังว่าจะพบมิติที่เทียบเท่ากับยุคปีศาจ

ตัวเขาเองกำลังศึกษาอาณาจักรแห่งมิติของเทือกเขาคุนหลุน โดยเข้าไปในห้องหินประหลาดจากประตูมิติที่คุ้นเคย แต่เขากลับไม่เห็นเครื่องโลหะหรือนกสีขาวตัวใหญ่

ในสวนนั้น มีตุ๊กตาที่ทำจากหญ้าและผลไม้มากมาย

พูดถึงเรื่องการเกณฑ์ทหารกัวฮวน ตุ๊กตาเฉากัวที่ติดตามโจวเหวินมานั้น ก็ยังคงติดตามเขากลับไปยังเมืองโบราณไกด์ และอยู่กับโจวเหวินตลอดทั้งวันโดยไม่มีทีท่าว่าจะจากไป

เขาพยายามเข้าไปในสวนเพื่อเก็บตุ๊กตาหญ้าและผลไม้ ตุ๊กตาหญ้าและผลไม้เหล่านั้นเติบโตบนเถาหญ้าและไม่สามารถหนีไปได้ตามใจชอบ พวกมันถูกโจวเหวินเก็บได้อย่างง่ายดาย~www.mtlnovel.com~ แต่เขายังไม่ทันได้คิดอะไร ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าสวนทั้งสวนสั่นสะเทือน และรากของมังกรตัวจริงก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน พร้อมกับแสงประหลาด พุ่งเข้าหาวายร้ายสีแดงอย่างบ้าคลั่ง

โจวเหวินรวบรวมพลังของพระพรหมไปที่รากคล้ายมังกร และขัดขวางรากนั้นอย่างแรง แต่รากนั้นกลับปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ บดบังจากทุกทิศทาง ทำให้โจวเหวินไม่สามารถเทเลพอร์ตไปยังที่ใดได้

พลังของพระพรหมกระหน่ำโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ทำลายล้างรากไม้หลายชั้น แต่รากไม้เหล่านั้นดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด และในที่สุดพวกเขาก็ติดอยู่ในนั้น และทำได้เพียงใช้ไข่แห่งความโกลาหลเป็นอาวุธป้องกันตัว

รากเหล่านั้นห่อหุ้มไข่แห่งความโกลาหลทีละชั้น และไม่สามารถทำให้มันระเบิดได้ โจวเหวินเจิ้งต้องการสังเกตรากเหล่านั้นอย่างละเอียด แต่กลับพบว่าไข่แห่งความโกลาหลกำลังหดตัวลง

ในไม่ช้า โจวเหวินก็พบว่าหลังจากรากเหล่านั้นห่อหุ้มไข่แห่งความโกลาหลแล้ว ก็มีรากเล็กๆ จำนวนมากเกาะติดอยู่กับไข่แห่งความโกลาหล ราวกับว่ามันหยั่งรากลึกอยู่ในดินและดูดซับพลังของไข่แห่งความโกลาหลเอาไว้

ไข่แห่งความโกลาหลไม่เพียงแต่ไม่สร้างผลึกพลังชีวิตเท่านั้น แต่รากยังดูดพลังงานไปเป็นจำนวนมาก ทำให้ไข่แห่งความโกลาหลอ่อนแอลงเรื่อยๆ

“นี่มันอะไรกันวะ? มันสามารถยับยั้งไข่แห่งความโกลาหลได้เหรอ? ทำไมฉันถึงไม่เห็นมันตอนที่เข้ามาในสวนจากโลกแห่งความเป็นจริง?” โจวเหวินไม่สนใจไข่แห่งความโกลาหล แล้วหันไปสำรวจรากไม้ที่อยู่เบื้องล่าง

อย่างไรก็ตาม ภายในขอบเขตที่เขาสามารถมองเห็นได้ เขาไม่เห็นแหล่งที่มาของรากเหล่านั้น รากเหล่านั้นถูกขุดขึ้นมาจากพื้นดินทั้งหมด และเขาไม่รู้ว่าพวกมันมาจากพืชต้นเดียวกันหรือไม่

หลังจากนั้นไม่นาน พลังงานในไข่แห่งความโกลาหลก็หมดลง ร่างของวายร้ายสีแดงก็ปรากฏออกมา มันถูกรากนั้นกัด รากเหล่านั้นดูเหมือนปลิงดูดเลือด กำลังดูดเลือดจากร่างของชุดเกราะพรหมขนาดใหญ่และวายร้ายสีแดง โธ่เอ๊ย หน้าจอเกมดับลง

“นี่มันคลาสเรียนเรื่องวันสิ้นโลกใช่ไหม?” โจวเหวินกล่าวด้วยความประหลาดใจ