I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1734

“ดาบฟีนิกซ์ แล้วพลังปราณฟีนิกซ์ล่ะ? ยังไงเจ้าก็ไม่ใช่ฟีนิกซ์นี่นา ถ้าไม่มีปราณฟีนิกซ์ เจ้าก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ถึงแม้จะใช้พลังปราณฟีนิกซ์ไม่เต็มที่ ก็ยังฆ่าเจ้าได้ง่ายๆ” หญิงคนแรกถือดาบไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งยกขึ้นลูบหัวโจวเหวิน

ความขัดแย้งระหว่างสวรรค์และโลกทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เธอเกรงว่าร่างกายของเธอจะทนไม่ไหว

โจวเหวินรู้สึกตกใจ พลังมหาศาลเช่นนั้นกลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งจัดการได้อย่างง่ายดาย และช่องว่างระหว่างระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติกับระดับวันสิ้นโลกนั้นมากกว่าที่โจวเหวินคาดคิดไว้เสียอีก

ในเวลานี้ การหลบหนีเป็นไปไม่ได้แล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ามือของหญิงสาวผู้มีพลังแห่งหายนะ โจวเหวินดูเหมือนจะไม่มีโอกาสรอดเลย

ทันใดนั้น ร่างของหญิงสาวก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ และฝ่ามือของเซียงโจวเหวินก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะเช่นกัน

“อาจารย์!” โจวเหวินพลันเข้าใจอะไรบางอย่าง เขาทำลายพลังในร่างกายอย่างบ้าคลั่ง และดาบเซียนก็แทงหญิงสาวอย่างต่อเนื่อง

โจวเหวินคาดเดามาตลอดว่าหวังหมิงหยวนไม่ได้ตายจริง หลังจากที่เขาฆ่ามังกรขาวใต้ถ้ำหลงเหมินแล้ว มังกรขาวตัวนั้นก็ยังคงอยู่ในสถานะที่มนุษย์มองไม่เห็น และยังมีพลังแห่งความตายที่น่าสะพรึงกลัวอีกด้วย

ในเวลานั้น โจวเหวินกำลังสงสัยว่าหวังหมิงหยวนจะได้รับพลังแบบเดียวกันหรือไม่ แต่ก่อนหน้านี้เขาแค่สงสัยเท่านั้น ตอนนี้เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติในร่างกายของหญิงสาว เขาก็ยืนยันข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ได้ทันที

ร่างกายของหญิงสาวได้รับผลกระทบ นิ้วที่ถือดาบวิเศษคลายออกในชั่วพริบตา ดาบวิเศษจึงแทงทะลุนิ้วและทะลุเข้าที่หน้าอกของเธอโดยตรง

เสื้อผ้าขาดวิ่น ปลายดาบแทงทะลุเนื้อของเธอ แสงดาบหลากสีสันสาดส่องเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง พยายามแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของเธอ

อย่างไรก็ตาม แสงดาบถูกยับยั้งด้วยพลังแห่งหายนะอีกครั้งในชั่วพริบตา และดาบเซียนที่เพิ่งแทงทะลุปลายดาบก็ไม่สามารถรุกคืบต่อไปได้ เลือดไหลลงมาจากตัวดาบทีละหยด

แม้ว่าโจวเหวินจะพยายามอย่างหนัก แต่ดาบเซียนก็ดูเหมือนจะฝังรากลึก ไม่สามารถขยับได้เลย

“หวังหมิงหยวน เจ้าช่างฉลาดและมีความสามารถเหลือเกิน สามารถหลบเลี่ยงสายตาของเทพเจ้าได้ แต่โชคร้ายที่เจ้ายังประมาทพลังระดับปลายยุคอยู่ดี ไม่ว่าจะคำนวณอย่างไร เมื่อเผชิญหน้ากับพลังที่แท้จริงแล้ว เจ้าก็เป็นแค่ตัวตลกเท่านั้น” หญิงสาวกล่าว มือซ้ายของเธอยกขึ้นช้าๆ แล้วตบเบาๆ ที่โจวเหวินตรงหน้า

จะเห็นได้ว่าหวังหมิงหยวนยังคงมีอิทธิพลต่อร่างกายของผู้หญิงอยู่บ้าง แต่อิทธิพลนี้กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว

ถ้าไม่ใช่เพราะรูปร่างปัจจุบันของหวังหมิงหยวนนั้นแปลกประหลาดและผิดปกติอย่างมาก แถมยังสิงอยู่ในร่างของผู้หญิงอีกต่างหาก ฉันเกรงว่าผู้หญิงคนนั้นคงจะตบหวังหมิงหยวนจนตายไปแล้ว

แต่นี่เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น หลังจากที่เรื่องของโจวเหวินและเซียนเจี้ยนคลี่คลายลง แม้ว่าหวังหมิงหยวนจะสิงอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนั้น เขาก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

เมื่อเห็นว่าฝ่ามือของหญิงสาวตบเข้าที่ศีรษะของโจวเหวิน พลังแห่งหายนะกำลังจะนำพาหายนะมาสู่โจวเหวิน แต่ดวงตาของโจวเหวินกลับเปล่งประกายด้วยความยินดี

การวิเคราะห์การแบ่งส่วนเสร็จสมบูรณ์ในที่สุด แปลงเป็นคำแปลกๆ และก่อกำเนิด “ดาบแห่งความว่างเปล่า” ขึ้นมา ในเวลาเดียวกัน การแบ่งส่วนนั้นก็ได้รับการเลื่อนขั้นจากระดับเทพไปสู่ระดับสวรรค์ด้วย

โจวเหวินระเบิดพลังแห่งอาณาเขตแบ่งแยกอย่างสุดกำลัง ในขณะเดียวกันก็เสียดาบสังหารอมตะในมืออีกข้างไป จึงถือดาบอมตะไว้ในมือทั้งสองข้าง และพุ่งเข้าโจมตีอย่างดุเดือด

อำนาจการปกครองที่วิเคราะห์โดยขอบเขตการแบ่งแยกนั้นสามารถป้องกันได้อย่างสมบูรณ์ แต่ใช้ได้เฉพาะกับภัยพิบัติทางธรรมชาติและพลังที่อยู่ต่ำกว่าภัยพิบัติทางธรรมชาติเท่านั้น โจวเหวินไม่ทราบว่าขอบเขตการแบ่งแยกนั้นสามารถทำงานได้มากน้อยเพียงใดสำหรับพลังแห่งวันสิ้นโลก

แต่ตอนนี้มันสายเกินไปที่จะคิดมากแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่คุณก็ฉันตาย คุณทำได้แค่ลองเสี่ยงดูเท่านั้น

ถึงแม้พลังของดาบเซียนจะช่วยลดทอนพลังของภัยพิบัติแห่งความว่างเปล่าลงได้ แต่มันก็ยังสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับโจวเหวิน และพลังที่เขาสามารถใช้ได้ก็ลดลงอย่างมาก

ทันทีที่พลังแห่งอาณาจักรครูปรากฏออกมา โจวเหวินก็รู้สึกว่าร่างกายทั้งตัวจมดิ่งลงไป ความรู้สึกไร้ที่พึ่งหายไปอย่างไร้ร่องรอย และเขาก็รู้สึกปีติยินดีในทันที

หญิงสาวผู้ถือตั๋วที่ถูกรางวัลกำลังจะใช้มือสังหารโจวเหวิน แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่หน้าอก ดาบเซียนแทงทะลุหน้าอกของเธออย่างแรง แสงดาบหลากสีแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้เกิดริ้วรอยสีสันสวยงามปรากฏขึ้นบนร่างกายของเธอ ราวกับภาพวาดที่ฉีกขาดแล้วนำมาติดกาวใหม่

ฝ่ามือของหญิงสาวพุ่งเข้าใส่ศีรษะของโจวเหวินเกือบพร้อมกัน ทำให้โจวเหวินกระเด็นหงายท้อง หมวกเหล็กของจอมพลใหญ่บุบสลาย หลังจากล้มลงกับพื้น เธอกลิ้งไปไกลและเกือบจะตกจากภูเขา

“ไม่…เป็นไปไม่ได้…” หญิงสาวมองลงไปที่ดาบวิเศษที่แทงทะลุหน้าอกของเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“ชีวิตของคุณ ฉันยอมรับ” เสียงที่ฟังดูไม่มีอะไรเลยดังขึ้นต่อหน้าหญิงสาว ด้วยน้ำเสียงเฉยเมยและปราศจากอารมณ์ใดๆ นั่นคือเสียงของหวังหมิงหยวน

“หวังหมิงหยวน อย่าเพิ่งดีใจไป นี่เป็นเพียงร่างจำลองของเทพ ต่อให้ฆ่าร่างจำลองนี้ก็ไม่ได้ผลประโยชน์อะไรมากมาย และเมื่อกลับไปยังมิติอื่น นั่นก็คือตอนที่คุณตาย” ร่างของหญิงสาวถูกทำลายด้วยพลังของดาบเซียน เมื่อไม่มีร่างกายคอยพยุง พลังแห่งหายนะก็สลายไปอย่างรวดเร็ว ~ www.mtlnovel.com~ ฟ้าร้องและฟ้าผ่าอันน่าสะพรึงกลัวที่ก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้าค่อยๆ จางหายไป

“ข้าไม่ต้องการผลประโยชน์ใดๆ มากมาย ข้าต้องการเพียงประสบการณ์และความรู้ของท่านเท่านั้น บางทีสำหรับเหล่าเซียนของท่าน พลังอำนาจอาจสำคัญที่สุด แต่สำหรับมนุษย์ ความรู้คือพลังที่ทรงอำนาจที่สุด นี่สำหรับข้า แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว” เสียงของหวังหมิงหยวนดังขึ้นอีกครั้ง “และนี่คือโลก นี่คือภูเขาคุนหลุน แม้ว่าท่านจะเป็นร่างจำลองของเซียนจุน ท่านก็ไม่สามารถติดต่อกับนางได้ใช่ไหม?”

“ที่แท้ก็คือ การเอาดาบเซียนไปนั้นเป็นแผนการของคุณตั้งแต่แรก และคุณก็ตั้งใจจะฆ่าฉันตั้งแต่แรกเช่นกัน” เสียงของหญิงสาวเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ราวกับอยากจะตบหน้าหวังหมิงหยวนให้แหลกละเอียด

แต่เมื่อเธอใช้กำลังอย่างรุนแรง เส้นริ้วละเอียดบนร่างกายของเธอก็แตกกระจาย และเลือดก็เปื้อนเสื้อผ้าของเธอในทันที ดูราวกับว่าเธอเพิ่งถูกดึงขึ้นมาจากกองเลือด

“เฮ้ จะทรมานตัวเองไปทำไม ดาบของเฟิงเซียนฟันเซียนนับพันคนได้ ดาบแทงทะลุหัวใจเปื้อนเลือด แกไม่มีทางชนะหรอก” หวังหมิงหยวนถอนหายใจ

หญิงคนนั้นพยายามจะพูดอะไรบางอย่างด้วยความโกรธ แต่เมื่อเธออ้าปาก เลือดก็ไหลออกมาจากปากของเธอ พร้อมกับแสงสีต่างๆ ที่พุ่งออกมาจากปาก และร่างกายของเธอก็ถูกแสงสีเหล่านั้นแยกออกเป็นเสี่ยงๆ

“ถ้าไม่ใช่เพราะ…พลังของโลกนี้…ถูกกดไว้…แล้วคุณจะ…ทำร้ายฉัน…และคนคนนั้น…คนคนนั้นได้ยังไง…” หญิงสาวมองไปที่โจวเหวินและพูดอย่างคลุมเครือ แต่เธอยังพูดไม่จบ ร่างกายของเธอก็สลายไปอย่างสิ้นเชิง กลายเป็นเศษเนื้อและกระดูก

แสงและเงาคล้ายผีปรากฏขึ้นจากร่างที่แตกหักของหญิงสาว จากนั้นฉันก็เห็นศพของหวังหมิงหยวนที่โจวเหวินทิ้งไว้ ลอยไปทางแสงและเงาเหล่านั้น กลายเป็นก้อนผลึกหยกคล้ายน้ำแข็ง และในไม่ช้าก็รวมตัวกันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กลายเป็นร่างของหวังหมิงหยวนอีกครั้ง

“เสี่ยวเหวิน อัตราการเติบโตของคุณเกินความคาดหมายของผมไปมาก” หวังหมิงหยวนมองไปที่โจวเหวินแล้วยิ้ม