จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 362 การทำนายความรัก

บทที่ 362 การทำนายความรัก

หลังจากเข้าหอคอยและกลับมาที่ห้องพัก จู่ ๆ ดาร์กก็พบว่ามีช็อกโกแลตอีกสองสามชิ้นวางอยู่ที่หน้าประตูห้องเขา

เด็กชายก้มลงหยิบช็อกโกแลตขึ้นมาทีละชิ้น

ในหัวคิดว่ากินหวานเยอะขนาดนี้คงไม่ดีแน่

ทว่าเขายังคงเก็บพวกมันขึ้นมาและเปิดประตูเดินเข้าไปข้างในห้อง

ดาร์กใช้เวลาว่างช่วงสุดท้ายแกะช็อกโกแลตเหล่านี้ทีละชิ้นก่อนเข้าเรียน

ช็อกโกแลตบางห่อจะมีการ์ดและกระดาษจดหมายพร้อมกับชื่ออยู่ แต่บางห่อก็เป็นแค่ช็อกโกแลตธรรมดา ๆ ซึ่งดูเขินเกินกว่าจะทิ้งชื่อไว้

ปกติแล้วมักจะเป็นคนกลุ่มเดิม ๆ ที่ให้ช็อกโกแลตกับเขา แต่ก็ยังเป็นนักเรียนชั้นปีที่หนึ่งมากกว่าเด็กบ้านขุนนาง

เขาเก็บการ์ด กระดาษจดหมาย และอื่น ๆ แล้ววางช็อกโกแลตทิ้งไว้

แม้ว่าจะน่าเสียดาย แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะกินช็อกโกแลตพวกนี้ทั้งหมด ดังนั้นจึงทำได้เพียงแบ่งให้เหล่าสปิริตเท่านั้น

สุดท้ายก็เหลือเพียงแค่ช็อกโกแลตที่ศาสตราจารย์ลิลลี่ แพนดอร่า และโรสมอบให้

ดาร์กครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจเก็บไว้ก่อน แล้วค่อยกลับมาแกะต่อตอนกลางคืน

ชีวิตมักมีเรื่องให้รู้สึกประหลาดใจอยู่เสมอ

บางครั้งก็พบเจอโดยบังเอิญ

บางครั้งก็สร้างมันขึ้นมาเองอย่างตั้งใจ

“มานี่สิ”

ดาร์กกวักมือเรียกอีบุยตัวน้อย

อีบุยที่เอากระเป๋านักเรียนใบเล็กคล้องคออยู่นั้น จู่ ๆ ก็กระโจนเข้าใส่อ้อมแขนของเขา

ดาร์กนึกถึงฉากในอนิเมะเรื่องหนึ่ง แล้วเขาก็วางอีบุยตัวน้อยไว้บนไหล่ตัวเอง

แต่อีบุย ‘ตัวน้อย’ ที่มีน้ำหนักสิบสามกิโลกรัมนั้นหนักมาก…

สุดท้าย ดาร์กก็ตัดสินใจอุ้มมันไว้ในอ้อมแขนแทน

เวลานี้การ์ดเวทสนาม [สรวงสวรรค์] ได้เปิดขึ้นในห้องพักอีกครั้ง

หลังจากที่สปิริตเล่นกันอย่างเต็มที่ในช่วงบ่าย พวกมันทั้งหมดก็ซุกตัวนอนอยู่ในท่าต่าง ๆ ภายในห้องพักอย่างพึงพอใจ ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเกียจคร้าน

ทว่าสายตาที่แอบชำเลืองมองอีบุยนั้นยังคงเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

ทุกคืนวันพุธ อีบุยจะได้ออกไปพร้อมกับสายตาขี้อิจฉาที่มองตามมา และนี่อาจเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้มันยังคงชอบวิชาดาราศาสตร์อยู่

…

ตอนนี้ เมเดีย บาร์โธโลมิว ผู้เป็นศาสตราจารย์ประจำคาบเรียนดาราศาสตร์ ได้ตกลงให้ดาร์กพาหนูน้อยอีบุยเข้ามาในห้องเรียนแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องเก็บมันไว้ในการ์ด

ทางเดินจากหอคอยบ้านขุนนางไปยังหอนาฬิกาค่อนข้างไกล ดาร์กจึงต้องออกไปก่อนเวลา

เขาเจอโรสกับไดแอนนาในห้องนั่งเล่น ก่อนจะเดินไปที่ห้องเรียนด้วยกัน

ระหว่างทางไปหอนาฬิกา เสียงสนทนากันของนักเรียนปีหนึ่งมีตั้งแต่เสียงเบาจนถึงดังเซ็งแซ่ จิตใจพวกเขาค่อย ๆ หลีกหนีจากบรรยากาศของวันวาเลนไทน์ และค่อย ๆ กลับสู่ความเป็นนักเรียนอีกครั้ง

ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบงัน

หลังจากขึ้นบันไดเวียนยาวและมาถึงห้องเรียนดาราศาสตร์บนยอดหอนาฬิกา เสียงหอบก็เข้ามาแทนที่ทุกอย่าง

วิชาดาราศาสตร์ไม่มีอะไรไม่ดี ยกเว้นแต่บันไดที่เรียกว่า ‘เกลียวนรก’ นี่

เพราะเหตุนี้ จึงมักจะมีคนมาสายในชั้นเรียนดาราศาสตร์ตอนช่วงเวลาหนึ่งทุ่มครึ่งเสมอ แต่ศาสตราจารย์เมเดียซึ่งมาช้าเหมือนกันก็ดูจะไม่คิดหักคะแนนพวกเขา…

ชั้นเรียนดาราศาสตร์คืนนี้ตรงกับวันวาเลนไทน์ และเริ่มต้นคาบในนาทีที่สามหลังจากเสียงระฆังดังขึ้น

…

ค่ำคืนนี้ ศาสตราจารย์เมเดีย บาร์โธโลมิวยังคงปรากฏตัวจากเพดานเช่นเคย เธอเดินลงมาจากรถม้าพร้อมกับชุดแม่มดที่เย้ายวนใจ

อากาศที่หนาวเย็นขึ้นเรื่อย ๆ ดูจะไม่มีผลกระทบต่อเธอเลย

ไม่มีแม้แต่เกล็ดหิมะบนรถฟักทอง

ในตอนกลางคืน ท้องฟ้าที่มีเกล็ดหิมะโปรยปรายอีกครั้งทำให้เกิดบรรยากาศที่สวยงามเลือนราง

ศาสตราจารย์เมเดียลงมาจากรถม้า วางหมวกแม่มดปลายแหลมไว้บนโต๊ะ และใช้ไม้กายสิทธิ์เขียนเป็นตัวอักษรในอากาศว่า “ฉันรักคุณ~♥!”

จากนั้นก็ยิ้มและพูดว่า “วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ได้รับช็อกโกแลตจากที่รักของตัวเองบ้างหรือยัง?”

ทั้งห้องเรียนเงียบกริบ

แม้ว่านักเรียนปีหนึ่งจะดูตามกระแสตลอดเวลา แต่การสื่อสารระหว่างผู้คนก็เป็นไปอย่างผิวเผิน (คนคุย) เท่านั้น และมีคนจำนวนไม่มากที่ได้รับบางสิ่งบางอย่างในวันวาเลนไทน์

ศาสตราจารย์เมเดียสังเกตเห็นสิ่งนี้ได้ในทันที และเธอก็แค่หยอกล้อเท่านั้น

การได้เห็นใบหน้าที่สิ้นหวังของนักเรียนส่วนใหญ่ทำให้เธอมีความสุข

พอเห็นทุกคนกำลังสับสนกับเรื่องนี้ อาจารย์เมเดียจึงพุ่งเป้าไปที่หัวข้อที่นักเรียนต้องการมากที่สุด

“คาบที่แล้ว ฉันได้ทำนายไว้แล้วว่าวันวาเลนไทน์ปีนี้มีสัญญาณของหิมะตกหนัก หิมะตกถือเป็นปีที่ดี อีกทั้งวันนี้ยังเป็นวันดีที่จะสารภาพรัก มีคนรวบรวมความกล้าที่จะให้ช็อกโกแลตมากขึ้นกว่าปีก่อน ๆ และมีโอกาสที่จะได้รับการตอบรับในวันไวท์เดย์มากขึ้นด้วย”

ในขณะที่พูด สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหน้าดาร์ก

ดาร์กกำลังจมอยู่ในความคิดของเขาอยู่ ขณะที่มือก็สัมผัสขนนุ่ม ๆ ของอีบุยที่อยู่ในอ้อมแขน เขาสงสัยว่าศาสตราจารย์เมเดียพูดเป็นนัยว่า เขาจะตอบรับทุกคนที่ให้ช็อกโกแลตในวันไวท์เดย์หรือไม่?

ขอล่ะ! วันวาเลนไทน์นะ ไม่ใช่วันคริสต์มาส!

ถึงจะเป็นเขา แต่เขาก็ไม่ใช่คนเลวแบบนั้น!

ทว่าพอคิดมาถึงตรงนี้แล้ว ดาร์กก็ค่อนข้างกังวลใจอยู่ไม่น้อย

เขารับช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์ของคนอื่นได้ แต่ไม่สามารถคืนช็อกโกแลต ‘ของพวกเขา’ ได้

ส่วน ‘ช็อกโกแลตมิตรภาพ’ ของโลกนี้ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น และผู้คนยังคงให้ความสำคัญกับช็อกโกแลตในวันวาเลนไทน์เป็นอย่างมาก

การตอบแทนช็อกโกแลตในวันไวท์เดย์ จะทำให้ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างแน่นอน

ดาร์กไม่เคยคิดถึงเรื่องเหล่านี้มาก่อนเลย แต่ตอนนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างดี

…

“ภายใต้พรของหิมะแรกจากฤดูหนาวสู่ฤดูใบไม้ผลิ การทำนายในคืนนี้จะมีประสิทธิภาพมากขึ้น”

“นักเรียนบางคนคงจะคาดเดามาบ้างแล้ว หัวข้อของเราในคืนนี้ตรงกับความต้องการในวันวาเลนไทน์ นั่นก็คือการทำนายความรักยังไงล่ะ!”

ศาสตราจารย์เมเดียโบกไม้กายสิทธิ์วาดรูปหัวใจเวทมนตร์สีแดงในอากาศ จากนั้นก็หันกลับมาเขียนคำว่า ‘ทำนายความรัก’ บนกระดานดำ

เมื่อเขียนประโยคนี้เสร็จ บรรยากาศในห้องเรียนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพู ตามมาด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความคลุมเครือ

ไม่สิ มันเปลี่ยนเป็นสีชมพูแล้วจริง ๆ!

ทันใดนั้น นักเรียนก็เงยหน้าขึ้นและเห็นวงแหวนเวทมนตร์ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนเพดาน แสงสีชมพูที่ปล่อยออกมาจากวงเวททำให้ใบหน้าของทุกคนสว่างขึ้น

แสงสีชมพูกะพริบระยิบระยับ บรรยากาศค่อย ๆ พร่ามัว

ศาสตราจารย์เมเดียเคาะแท่นสอนและกล่าวว่า “ประตูแห่งโชคชะตาเปิดออกแล้ว พรของเทพีแห่งความรักจะนำทางเราไปสู่ทิศทางแห่งความรัก หยิบปากกาเวทมนตร์ของเธอขึ้นมา ส่งความรู้สึกที่แท้จริงที่สุดลงไป แล้ววาดวงแหวนเวทมนตร์บนกระดาษ”

เธอหันกลับมาและวาดวงแหวนเวทมนตร์ที่ได้เรียกว่า ‘ประณีต’ ลงบนกระดานดำด้วยการลากเพียงครั้งเดียว

ใจกลางของวงแหวนเวทมนตร์เป็นสัญลักษณ์ที่ดาร์กคุ้นเคยเป็นอย่างดี

แค่เหลือบมองก็รู้ว่ามันคือ สัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์ที่สื่อถึงดวงจันทร์!

เมื่อเห็นสัญลักษณ์นี้ มันก็ทำให้ดาร์กซึ่งกำลังสนุกสนานกลายเป็นคนจริงจังขึ้นมาในทันที

สัญลักษณ์ดังกล่าวเป็นตราของ [ราคะ] ซึ่งดูเหมือนจะเป็นตัวแทนของรากเหง้า [ราคะ] ที่แท้จริง

…

“ศาสตราจารย์ครับ นี่คือวงเวทอะไรเหรอครับ?”

เมื่อเห็นว่าศาสตราจารย์เมเดียดูไม่คิดจะบอกที่มาของวงเวทนี้ ดาร์กก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นถาม

มุมปากของศาสตราจารย์เมเดียยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยและพูดว่า “เธอเรียกมันว่า [วงแหวนเวทมนตร์แห่งความรัก] ก็ได้ ฉันขุดพบมันในวิหารจันทราโบราณ มันจะนำทางผู้คนในคืนเดือนหงาย และทุกคืนวันวาเลนไทน์ มันจะเป็นคืนที่มีผลลัพธ์ยิ่งใหญ่ที่สุด”

ดาร์กถามอีกครั้ง “ขอโทษนะครับ สัญลักษณ์ที่อยู่ตรงกลางของ [วงแหวนเวทมนตร์แห่งความรัก] นี้เป็นสัญลักษณ์ของพระจันทร์ใช่ไหมครับ?”

ศาสตราจารย์เมเดียยิ้มและพยักหน้า แต่เธอมองไปที่นักเรียนคนอื่น “ดาร์ก เดม่อนพูดถูกต้อง นี่คือสัญลักษณ์ดาวเคราะห์ที่เป็นสัญลักษณ์ของดวงจันทร์ และดาวทุกดวงก็มีสัญลักษณ์ที่สอดคล้องกัน ฉันจะอธิบายส่วนนี้ให้ชัดเจนในชั้นเรียนถัดไป แต่ไม่ใช่วันนี้”

หมายความว่ามันเป็นเนื้อหาระดับสุดยอด เพราะฉะนั้นจงหุบปากและไม่ต้องถามอีก

ดาร์กได้แต่อ้าปากค้างและนั่งลงอย่างช่วยไม่ได้

ทว่าสิ่งที่ศาสตราจารย์เมเดียกล่าวยังคงทำให้เขารู้สึกงุนงงอยู่ดี

สัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์ของโลกนี้มีพลังพิเศษจริง ๆ

พวกมันน่าจะคล้ายกับ ‘กุญแจ’ ที่ใช้สื่อสารกับดวงดาว และมักจะปรากฏขึ้นในวงแหวนเวทมนตร์ที่สอดคล้องกัน

หากเขาเข้าใจเรื่องนี้มากยิ่งขึ้น ก็อาจจะพบแนวทางการวิจัย [มหาบาป IV] ก็เป็นได้

หลังจากดาร์กค่อย ๆ เข้าใจ [มหาบาป IV] มากขึ้นแล้ว ความแตกต่างระหว่างบาปแต่ละประเภทจะเพิ่มขึ้น และวิธีการขัดเกลาแบบเดิมก็จะไม่สามารถสนับสนุนการขัดเกลาของ [มหาบาป IV] ได้อีกต่อไป

บางที [มหาบาป IV] แต่ละประเภทอาจจะกลายเป็นเอกเทศมากขึ้น

…

ด้วยแรงบันดาลใจนี้ ขั้นตอนต่อไปคือการใช้เวลาและสะสมความรู้ที่เกี่ยวข้องต่อไป

เมื่อสะสมความรู้ได้มากพอ ทุกอย่างก็อาจจะเป็นเรื่องเป็นราวได้

…

ดาร์กหันความสนใจกลับมาที่ห้องเรียนอีกครั้ง

เขากางกระดาษสีขาวบนโต๊ะ จากนั้นก็หยิบปากกาเวทมนตร์ออกมา พยายามส่ง ‘ความรู้สึกที่แท้จริง’ ออกมา

เอ่อ… ความรู้สึกที่แท้จริงคืออะไร?

แน่นอนว่ามันไม่ใช่ครอบครัวหรือมิตรภาพ

แต่คือความรู้สึกระหว่างคู่รัก

ทว่าดาร์กไม่มีแฟน แต่ต้องหามาใส่ให้ได้

เขายอมรับว่าเขาชอบรุ่นพี่แพนดอร่าในระดับหนึ่ง

ก่อนที่จะส่ง ‘ความรู้สึกที่แท้จริง’ ลงไป เขาก็ชำเลืองมองอีบุยตัวน้อยที่นั่งอยู่บนโต๊ะ

อีบุยได้เรียนรู้ที่จะกางกระดาษต่อหน้าเขาในเวลานี้ แต่มันมีเพียงปากกาธรรมดาอยู่ในมือเท่านั้น

ดาร์กอยากจะยกปากกาเวทมนตร์ให้มัน แต่เขายังต้องใช้อยู่!

“ไม่จำเป็นต้องใช้ปากกาวาดก็ได้ ลองคิดถึงความรู้สึกของการใช้ท่าไม้ตาย แล้วส่งเวทมนตร์ไปที่ปลายนิ้วของแกสิ”

“วี้?”

อีบุยเอียงศีรษะ สมองของมันเต็มไปด้วยหมอก

ดาร์กอดไม่ได้ที่จะโคลงศีรษะ “งั้นลองใช้ปากกาก่อน”

จากนั้นเขาก็หยิบปากกาเวทมนตร์ขึ้นมา ในหัวค่อย ๆ นึกถึงตอนได้พบและรู้จักกับรุ่นพี่แพนดอร่า

ความรู้สึกเหล่านั้นค่อย ๆ เข้ามาในหัวใจของเขา และถูกส่งเข้าไปในปากกาเวทมนตร์ภายใต้การนำพาของเวทมนตร์

ดาร์กเริ่มวาดวงกลมอย่างรวดเร็วตามวงแหวนเวทมนตร์บนกระดานดำ

เมื่อ [วงแหวนเวทมนตร์แห่งความรัก] เสร็จถึง 70% เส้นไหมจะห้อยลงมาจากวงแหวนเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่ค่อย ๆ หมุนจากเพดานและเชื่อมต่อกับมัน

เวทมนตร์พลันเริ่มไหลเวียน