จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 356 อาณาจักรดาร์ก เดม่อน (2)
บทที่ 356 อาณาจักรดาร์ก เดม่อน (2)
แพนดอร่าซึ่งทำงานเสร็จก่อนกำหนด เดินเข้าไปบนหิมะหลังจากสั่งให้สปิริตนำช็อกโกแลตทั้งหมดกลับไปที่ห้องพัก
เธอไม่ได้ตั้งใจมองหาอีกฝ่ายขนาดนั้น ทำเพียงแค่เดินเล่นไปบนพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะ
ลมหนาวทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะกระชับผ้าพันคอให้แน่นขึ้น
ผมยาวสลวยดูสะดุดตากับฉากหลังที่เป็นหิมะ ฟีโรโมนสะกดข่มกำจายออกไป ผู้คนรอบข้างถึงกับหลีกทางให้เธอโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แพนดอร่าก็มาถึงทะเลสาบแล้ว
และขณะที่เธอเดินไปตามทะเลสาบ จู่ ๆ บอลหิมะสูงเท่าครึ่งตัวคนก็กลิ้งมาเข้ามาหาเธอ
เด็กสาวหรี่ตาลง แต่ไม่ได้คิดถอยหนี
แล้วบอลหิมะนั้นก็หยุดกะทันหัน พลันวิญญาณรับใช้รูปร่างคล้ายค้างคาวหล่นลงมาจากข้างบนของบอลหิมะ โดยทิ้งรอยอุ้งเท้ารูปดอกพลัมไว้
“มอ~”
แล้วปรอยหิมะบนบอลหิมะก็โปรยลงมา
วัวน้อยสีชมพูที่สวมผ้าพันคอยืดตัวขึ้น มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความงุนงง
แพนดอร่าอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเทอโรซอร์ตัวน้อยของเธอ และหญ้าชินชิล่าที่เลี้ยงไว้ในหอพัก
เธอก้มตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวลูกวัว ทว่าอูชิกลับหดหัวลง แล้วหันกลับอย่างรวดเร็ว เด็กน้อยตีโค้งขนาดใหญ่ ก่อนจะกลิ้งไปทางที่จากมาอย่างฉับไว
รุกกี้เดวิมอนที่บินไล่มันอย่างสนุกสนาน ถึงกับปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่า ๆๆ” ราวกับกำลังไล่ล่าเหยื่อที่กำลังหลบหนี
ลมหนาวพัดมาปะปนกับเกล็ดหิมะประปราย
แพนดอร่ายืดเอวขึ้น เหยียดหลังตรง และก็ทัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้า
เธอก้าวเดินต่อ โดยตามรอยอูชิไป
…
สปิริตที่มีจิตวิญญาณเช่นนี้มีไม่มากนักในสถาบันเซนต์แมเรียน
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังรู้จักพวกมันด้วย
ไม่นานนัก คนที่เธอตามหาก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตา แต่เธอหยุดฝีเท้าไว้แค่นั้น
สปิริตกำลังเล่นกันอยู่บนหิมะ โดยมีเด็กหญิงผู้มีชีวิตชีวาอยู่ท่ามกลางแก๊งสปิริต ขณะที่เด็กชายผมบลอนด์กับเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่งนั่งคุยกันที่ขอบโต๊ะหิน
กลิ่นอายเต็มไปด้วยไออุ่นรายล้อม เป็นบรรยากาศที่เธออิจฉามาโดยตลอด
เหมือนกับเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ
อาณาจักรส่วนตัวถูกสร้างขึ้นมาบนผืนหิมะนี้ มันมีความรู้สึกหนึ่งที่ทำให้เธอไม่สามารถก้าวเข้าไปได้
…
แต่ในไม่ช้าเธอก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง เมื่อเด็กชายผู้น่ารักเป็นฝ่ายโบกมือให้เธอก่อน
นั่นคือคำเชิญ
เพราะอย่างนั้นเธอจึงก้าวไปข้างหน้า และเข้าสู่อาณาจักรส่วนตัวของเขา
…
“รุ่นพี่ คุณไม่อยู่เวรบ่ายนี้เหรอครับ?”
ดาร์กรอจนแพนดอร่านั่งลง จากนั้นจึงยื่นชาร้อนแก้วหนึ่งให้เธอพลางถาม
แพนดอร่าหยิบถ้วยชาขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็ถือไว้ในมือของเธอ ซึมซับความอุ่นร้อนจากมันอย่างโหยหา
ก่อนจะพูดว่า “ตอนเช้าฉันอยู่ไปแล้ว พอตกบ่าย คุณเบลล่าอยากให้ออกมาดูหิมะน่ะ”
แน่นอนว่าคุณเบลล่าเป็นคนใจดี แต่ที่จริงเธอไม่ได้ชอบหิมะเลย
พอหิมะตก พืชพรรณจะเหี่ยวเฉาและสัตว์ทั้งหลายจะจำศีล
แทบไม่มีอาหารในป่าแห่งผู้ถูกเนรเทศ
เธอมีแต่ต้องอดอยากเท่านั้น
…
ดาร์กจำได้ว่าเธอไม่ชอบหิมะ จึงไม่ได้พูดอะไรมากอีก
แล้วเขาก็เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น “รุ่นพี่ไม่ให้วิญญาณรับใช้ออกมาเหรอครับ?”
แพนดอร่ายิ้มรับ จากนั้นก็หยิบการ์ดคัดสรรออกมา เรียกวิญญาณรับใช้ของเธอ เจ้ามังกรตัวอ้วนมีปีก
มังกรปีกเด็กที่ได้รับพรจากการ์ดมหาบาปพลันพุ่งเข้าใส่หน้าดาร์ก ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวนี้ชอบกลิ่นอายของเขามาก
ดาร์กแงะมันออกจากใบหน้าของตัวเองด้วยความเฉยเมย ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะโดยหันหน้าไปทางแพนดอร่า
แพนดอร่ายื่นมือไปจับคางของวิญญาณรับใช้ของตัวเอง แล้วพึมพำว่า “เจ้าคนทรยศ”
และตอนนี้เอง เธอก็หันหน้าไปมองโรสที่อยู่ข้าง ๆ ดาร์กพร้อมถามว่า “คนนี้คือ?”
โรสรีบพูดว่า “รุ่นพี่คะ ฉันชื่อโรส รอธร็อค เป็นนักเรียนชั้นปีที่หนึ่งของบ้านขุนนางค่ะ”
แพนดอร่าพยักหน้า แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเด็กผู้หญิงสองคนนี้อยู่กับดาร์กเสมอ ตอนนี้เธอเพียงแค่หาเรื่องคุยเท่านั้น
โรสกะพริบตามองรุ่นพี่สาวคนนี้ที่เธอเห็นเกือบทุกวัน แล้วอดไม่ได้ที่จะถามว่า “รุ่นพี่คะ พวกเขามักจะบอกว่าคุณได้ช็อกโกแลตและดอกไม้กองโตทุกวันวาเลนไทน์ จริงเหรอคะ?”
แพนดอร่าชะงัก ก่อนจะตอบว่า “ก็น่าจะใช่นะ”
“แล้วถ้าเป็นของขวัญจากคนที่คุณไม่รู้จัก หรือของขวัญจากคนที่คุณไม่ชอบล่ะคะ?”
“ฉันต้องปฏิเสธอยู่แล้ว”
“แล้วถ้าอีกฝ่ายวางมันไว้ใต้โต๊ะของคุณอย่างเงียบ ๆ ล่ะคะ?”
แพนดอร่าแย้มยิ้มออกมา “เธอได้รับของขวัญแบบนั้นมาเหรอ? ฉันก็เคยลำบากใจเหมือนเธอตอนยังอยู่ปีหนึ่ง ถ้ามีใครให้ของขวัญหรือมาสารภาพต่อหน้า ให้ปฏิเสธอย่างกล้าหาญ อย่าลังเลแล้วปล่อยให้คนคนนั้นเพ้อฝันไปไกล หรือถ้าแอบเอามาใส่ลิ้นชักก็ทิ้งมันลงถังขยะให้หมด”
โรสยังคงดูกังวลใจอยู่ “มันจะไม่เป็นไรเหรอคะ?”
แพนดอร่าพูดโดยไม่ลังเล “เธอต้องรู้ว่า ถ้าวันหนึ่งคนที่ไม่ค่อยได้ติดต่อกับเธอมาบอกว่าเขาชอบเธอ แน่นอนว่าเดี๋ยววันหนึ่ง เขาก็จะพูดแบบเดียวกันนี้กับคนอื่น คนแบบนี้ไม่จำเป็นต้องคบหาหรอก”
จู่ ๆ โรสก็พูดขึ้นมาว่า “นั่นสินะคะ เข้าใจแล้วค่ะ”
แพนดอร่า “ทำไมวันวาเลนไทน์ถึงแบ่งเป็นสองฝั่งน่ะเหรอ? มันเป็นเพราะต้องการเตือนใจคนว่า เรื่องที่เกี่ยวข้องกับอารมณ์ต้องคิดให้รอบคอบ มันไม่ผิดและสามารถปรุงแต่งกันได้ เรื่องนี้ผู้หญิงอย่างเราเป็นฝ่ายทุกข์ใจมากกว่า ดังนั้นเราถึงระมัดระวังให้มาก”
โรสพยักหน้าอย่างแรง เธอเห็นด้วยแบบ +1 โดยไม่ลังเล
…
ดาร์กอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ขณะเฝ้าดูการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของทั้งสองคน
รุ่นพี่แพนดอร่าจัดการกับของขวัญวันวาเลนไทน์ได้รวดเร็วและแม่นยำจริง ๆ
เช่นเดียวกับเขา แต่เขาไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการโยนของขวัญลงในถังขยะ มันเรียกว่าเป็นสุภาพบุรุษสไตล์ แต่สุดท้าย การกระทำนี้ก็ถือว่า ‘ไม่เด็ดขาด’ อยู่ดี ทำให้ยังคงมีเศษเสี้ยวเหลืออยู่ และไม่สะอาดพอ
แต่ถ้าทำอย่างนั้นจริง ๆ เขาอาจจะเสียชื่อเสียงก็ได้
เรื่องนี้ผู้หญิงสามารถทำให้ดูสะอาดได้ แต่ผู้ชายไม่สามารถทำแบบนั้นได้
…
ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงกระพือปีกอยู่เหนือหัวพวกเขาทั้งสาม
และเมื่อเงยหน้าขึ้น ศาสตราจารย์ลิลลี่ก็โผล่ออกมาจากการพรางตัว จากนั้นก็บินไปที่ฝั่งตรงข้ามของดาร์กพร้อมกับเสียง ‘ฟุ่บ’
ภูตตัวน้อยซึ่งดูเหมือนจะอายุเท่ากับดาร์กหัวเราะและโยน ‘ช็อกโกแลต’ ปลอมลงในกองขนม จากนั้นก็แสร้งทำเป็นไร้เดียงสาและพูดว่า “ทำไมพวกเธอถึงมาเล่นที่นี่กันหมดล่ะ?”
ดาร์กไม่ได้สนใจ ‘ช็อกโกแลต’ มากนัก เขาตอบทันทีว่า “ผมอยากสัมผัสกับหิมะแรกในฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิ”
ศาสตราจารย์ลิลลี่กลอกตา สังเกตสาว ๆ ในอาณาจักรส่วนตัวนี้ แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า “พวกเธอให้ช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์กับเธอหมดเลยเหรอ?”
ดาร์กผงะไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แต่เขาไม่คาดคิดว่าศาสตราจารย์ลิลลี่จะถามคำถามเช่นนี้
แต่ถึงอย่างนั้นการตอบตามตรงก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายนัก ดังนั้นดาร์กจึงตอบกลับตามความเป็นจริง “เราเป็นแค่เพื่อนกัน…”
แต่จากมุมหางตา จู่ ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นโรสหยิบกล่องของขวัญทรงสี่เหลี่ยมออกมาจากกระเป๋านักเรียนของเธออย่างเงียบ ๆ และทำตามตัวอย่างของศาสตราจารย์ลิลลี่ คือค่อย ๆ ใส่กล่องของขวัญลงในกองขนมอย่างระมัดระวัง
เสียงของดาร์กขาดห้วงไปทันที
จากนั้นสายตาของศาสตราจารย์ลิลลี่ก็หันไปทางแพนดอร่าทันที
แพนดอร่ายิ้มอย่างใจเย็น และดึงช็อกโกแลตแท่งออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะยัดเข้าไปในกองขนม
แล้วทุกคนก็หันมองไปที่ไดแอนนา ซึ่งยังคงกลิ้งอยู่บนกองหิมะพร้อมกับแมวสามตัว
ดาร์กพูดอย่างงุ่มง่าม “ไดแอนนาให้มาก่อนแล้ว”
บึ้ม!
อีบุยตัวน้อยดูจะรู้สึกได้ถึงการคุกคาม ทันใดนั้นมันก็ยืดตัวเกาะกับหน้าอกของเจ้านาย เผยท่าทีเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างชัดเจน!
ดาร์กเอื้อมมือออกไปมันกอดโดยไม่รู้ตัว
ศาสตราจารย์ลิลลี่หรี่ตามองอีบุย แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า “ดาร์ก ฉันอยากปั้นตุ๊กตาหิมะตัวใหญ่ที่สุดในเซนต์แมเรียน!”
‘นี่คุณเป็นไดแอนนาสองเหรอ?’
แน่นอนว่าประโยคนี้ได้แต่อยู่ในท้องเท่านั้น
“ให้ผมปั้นด้วยเหรอ?”
ดาร์กถาม
แพนดอร่าเอามือปิดปาก สูดลมหายใจ แล้วพูดว่า “ใช่”
โรสพยักหน้าอย่างมีเลศนัย
แล้วทั้งสี่ก็ลุกขึ้น มองหาพื้นที่สักแห่งหนึ่งและเริ่มปั้นตุ๊กตาหิมะกัน
…
จนกระทั่ง… ไมค์ โอเวนมาปรากฏตัวอยู่ใกล้ ๆ
เขาเหม่อมองคนข้างกายดาร์ก เดม่อนด้วยใบหน้าว่างเปล่า และอดไม่ได้ที่จะขยี้ตา
เด็กสาวปีสามที่อยู่ข้าง ๆ กันขมวดคิ้ว แล้วพูดออกมาว่า “เอาล่ะ โอเวน นี่คือนักเรียนอันธพาลปีหนึ่งที่นายกำลังพูดถึงใช่ไหม? ดาร์ก เดม่อน ดูเขาสิ! ข้าง ๆ นั่นใครกัน? แพนดอร่า โดรากอนปีสี่ และศาสตราจารย์ภูตที่มีอายุยืนยาวกว่าร้อยปีไงล่ะ! ถ้ายังมองไม่เห็นอีก ฉันคิดว่านายควรกลับไปคิดใหม่ซะ!”
“อะแฮ่ม!”
โอเวนสำลักค่อกแค่ก “อย่าพูดแบบนี้ แม็กกี้ ฉันแค่ทำตามคำสั่ง แม้ว่าเจฟฟรีย์จะหยิ่งยโสไปหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้โง่ อันที่จริง เขาเพียงต้องการใช้วิธีนี้เพื่อทำให้ชมรมวิจัยประวัติศาสตร์ขุนนางประสบความสำเร็จเท่านั้น ไม่เหมือนกับเดม่อน หลายคนในชมรมของเรากำลังหลงทาง เราต้องให้กำลังใจพวกเขาบ้าง”
แม็กกี้ “ฉันกำลังพูดถึงนาย เจ้าโง่!”
โอเวน “…”
หลังจากนั้นไม่นาน โอเวนก็จ้องตาแม็กกี้แล้วพูดว่า “แม็กกี้ เธอรู้ไหม? ฉันไม่ได้โง่”
แม็กกี้ แกสเคล เป็นนักเรียนหญิงชั้นปีสาม ที่มีผมยาวสีแดงทอง รูปลักษณ์ของเธอเองก็ค่อนข้างงดงาม โดยเฉพาะนัยน์ตาคู่นั้นที่งามงดราวกับทับทิม
ภายใต้การจ้องมองของโอเวน แม็กกี้พลันตะคอกเสียงเย็นชา “ถ้าไม่โง่แล้วนายจะผุดความคิดแย่ ๆ แบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง?”
โอเวนยักไหล่ “มันก็แย่จริง ๆ นั่นแหละ แต่เจฟฟรีย์อยากให้ฉันเสียหน้าต่างหาก เอาเป็นว่าเขาไม่ได้อยากทุบตีดาร์ก เดม่อน แต่เขาอยากทุบตีฉัน”
แม็กกี้ “นายรู้ตัว แต่ก็ยังให้เป็นแบบนี้งั้นเหรอ?”
โอเวน “ฉันไม่มีทางเลือกนี่นา เอาล่ะ เธอหาโอกาสเข้าไปวางช็อกโกแลตบนโต๊ะ แล้วก็จากไปแบบไม่ต้องพูดอะไรเลย หลังจากนั้นปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการเอง”
แม็กกี้หยิบกล่องของขวัญช็อกโกแลตขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะคำราม “นี่คือช็อกโกแลตที่ฉันทำเพื่อนายนะ!”
โอเวน “ไม่ต้องห่วง ฉันจะเอามันกลับมากินหลังจากที่ฉันเสียหน้าแล้ว”
แม็กกี้ “ออกไปเลย!”
จากนั้นเธอก็ขว้างช็อกโกแลตใส่หน้าไมค์ โอเวนอย่างแรง และจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
“เฮ้”
โอเวนสอดมือเข้าไปในผมหยิกของเขาและขยี้อย่างแรง
นี่มันชักจะไปกันใหญ่แล้ว! ทำไมฉันต้องมาทนทรมานกับอาชญากรรมแบบนี้ในวันวาเลนไทน์ด้วย?
เขาก้มลง และกำลังจะหยิบกล่องช็อกโกแลตที่ตกลงพื้นด้วยความรู้สึกเสียใจ “ไม่รู้ว่าช็อกโกแลตข้างในแตกหรือเปล่านะ?”
ทว่าช็อกโกแลตกล่องนั้นกลับถูกหยิบไปเสียก่อน
“รุ่นพี่ นี่ช็อกโกแลตของคุณครับ”
เวอร์เธอร์ กาวด์ยื่นกล่องช็อกโกแลตให้โอเวนและอดคิดไม่ได้ว่า
‘น่าสงสารจัง เขาก็โดนปฏิเสธเหมือนฉันเหรอ?’