จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 355 อาณาจักรดาร์ก เดม่อน (1)
บทที่ 355 อาณาจักรดาร์ก เดม่อน (1)
เวอร์เธอร์ กาวด์คิดไปถึงความเป็นไปได้นานัปการ ไม่ว่าจะการถูกปฏิเสธหรือถูกเพิกเฉยก็ตาม
ทว่าสถานการณ์ปัจจุบันกลับอยู่เหนือความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง
เขาคิดไม่ถึงเลยว่า แพนดอร่าจะถามคำถามแบบนี้หลังจากรับช็อกโกแลตของเขาไปแล้ว
ผู้หญิงที่เป็นหนอนหนังสือควรเป็นคนอ่อนโยน สงวนตัว และมีน้ำใจไม่ใช่หรือ?
ทำไมถึงถามหาผู้ชายคนอื่น หลังจากเขาให้ช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์?
นี่เธอ… ไม่มีอีคิวเลยจริง ๆ น่ะเหรอ?
แล้วทำไมตอนที่เธอได้ช็อกโกแลตไปถึงไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ?
อาย?
กลุ้มใจ?
“เธอเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ?”
เวอร์เธอร์รู้สึกท้อแท้ขึ้นมา
ในตอนนี้เอง เขาพลันตระหนักได้ว่าแพนดอร่าไม่ได้มีภาพลักษณ์อย่างที่แม่ของเขาบอกไว้
หลังจากนั้นไม่นาน เด็กชายก็ก้มหัวลงและพูดว่า “ไม่ ผมไม่เห็นดาร์กเลยครับ”
ก่อนที่คำพูดจะจบลง เวอร์เธอร์ก็หันหลังกลับและวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง!
…
“ไม่รู้เหรอ?”
แพนดอร่ามองแผ่นหลังของเวอร์เธอร์ที่หายไปอย่างรวดเร็ว แล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบา ๆ
จากนั้นเธอก็ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อไป
สำหรับเธอ เวอร์เธอร์เป็นคนแปลกหน้าที่ไม่ได้มีอะไรนอกเหนือไปจากการลงทะเบียนห้องสมุดกับเธอเลย
คนแปลกหน้า… ปกติแล้วก็ไม่จำเป็นต้องสนใจความคิดของเขาอยู่แล้ว
เธอไม่ได้เห็นค่าของมดแมลง เพียงเพราะเธอเติบโตมาโดยมีผู้คนคอยช่วยเหลือ
ความรู้สึกของการเป็นที่ต้องการสำหรับผู้อื่น ยังคงเป็นสิ่งที่ทำให้เธอสับสนเล็กน้อย
ส่วนสาเหตุที่รับช็อกโกแลตมานั้น เพียงเพราะเป็นความต้องการชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ดังนั้นพอยิ่งมีคนส่งมามากเรื่อย ๆ จากความสับสนก็ค่อย ๆ กลายเป็นความมึนงง
ตอนได้รับช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์เป็นครั้งแรก เธอรู้สึกสับสนจริง ๆ
แต่นั่นคือทั้งหมดในอดีต
น่าเสียดายที่เด็กชายคนนั้นไม่รู้ว่าดาร์กอยู่ที่ไหน ดังนั้นเธอจึงต้องค้นหาด้วยตัวเอง
“หรือจะอยู่ท่ามกลางหิมะกันนะ?”
“หลังจากเปลี่ยนกะแล้ว ลองไปเดินเล่นบนหิมะดูดีกว่า”
“ถ้าเจอกันก็ถือว่าเป็นพรหมลิขิต”
“ถ้าไม่เจอก็ช่างมันเถอะ”
แพนดอร่าขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงการเดินอยู่ในโลกที่มีแต่น้ำแข็งและหิมะ
นั่นเพราะเธอเกลียดหิมะยังไงล่ะ
…
วันวาเลนไทน์ก็เป็นเช่นนั้น
บางคนมีความสุข บางคนมีเพียงความเศร้า
แม้ว่าเวอร์เธอร์ กาวด์จะไม่ถูกปฏิเสธ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเจ็บปวดมากกว่าการถูกปฏิเสธเสียอีก
เพราะเขาพบว่าตัวเองกำลังอกหัก!
เขารู้สึกเสมอว่าการเข้าหาอย่างช้า ๆ ก็เพียงพอแล้ว
เมื่อคุยกับรุ่นพี่จากชมรมวิจัยชีววิทยาทางทะเล ต่างก็ได้ข้อสรุปเดียวกัน
ศรัทธาจะเคลื่อนภูเขาให้เปิดออก
เริ่มด้วยของขวัญชิ้นแรก ให้เธอสังเกตตัวเอง
แล้วให้ทุกปีเพื่อเปลี่ยนแปลง
สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเด็กผู้ชายที่จะไล่ตามเด็กผู้หญิงคือการเป็นคนหน้าด้าน
การอดทนเป็นเวลานานมักจะได้รับการตอบสนอง
กล่าวอย่างง่าย ๆ ก็คือ รุ่นพี่สาวของแผนกวิจัยชีววิทยาทางทะเลช่วยเขาสรุปทักษะต่าง ๆ
เขายังลอบบอกตัวเองว่าต้องอดทน
แม้ว่าในความเป็นจริง กำแพงป้องกันของเขาจะทลายในครั้งแรกที่ให้ของขวัญก็ตามที!
…
โรเบิร์ตซ่อนตัวอยู่ที่ประตูเพื่อดักฟังและเห็นกระบวนการทั้งหมด
ในฐานะเด็กผู้ชายที่ไม่มีประสบการณ์ความสัมพันธ์ เขาทำได้เพียงลูบหลังเพื่อนสนิทและพูดสองสามคำว่า “ไม่เป็นไร” “เดี๋ยวมันก็ผ่านไป”…
เขาคิดว่าเวอร์เธอร์แค่เศร้าเพราะเจ้าตัวถูกปฏิเสธอ้อม ๆ
โรเบิร์ตเคยคิดว่าการถูกปฏิเสธอาจเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ
ถึงเวลาที่เวอร์เธอร์จะต้องเอาใจใส่มันบ้างแล้ว
พวกเขาอยู่แค่ชั้นปีที่หนึ่ง จึงควรใช้เวลากับการเรียนให้มากขึ้น และมีเพียงการวางรากฐานที่มั่นคงเท่านั้นที่จะทำให้พวกเขามีอนาคตที่ดีกว่าได้
แล้วหมากรุกเวทมนตร์จะไม่น่าดึงดูดใจได้อย่างไร?
“หรือจะไปดูหิมะกันดี? ปีนี้ผ่านไปแล้ว ไม่รู้ปีไหนจะเจอหิมะตกหนักแบบนี้อีก!”
“อืม”
…
บนหิมะใกล้ทะเลสาบ
ดาร์กเคลียร์พื้นที่สำหรับเหล่าสปิริต จากนั้นจึงเริ่มเปิดการ์ดเวทสนาม [สรวงสวรรค์]
แม้ว่าเขาจะคิดที่จะขยายการ์ดเวทสนาม [สรวงสวรรค์] ทั้งหมด แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทำ
ในแสงสีขาวสลัวมัวที่สะท้อนกับหิมะ ขอบเขตของการ์ดเวทสนาม [สรวงสวรรค์] ยังคงขยายออกไป แต่มีเพียงโต๊ะกลมสองโต๊ะและเสาหินนับโหลเท่านั้นที่ปรากฏขึ้นในพื้นที่
แม้ว่าโรสกับไดแอนนาจะรู้อยู่แล้วว่าเขามีการ์ดดังกล่าว แต่พวกเธอก็ยังรู้สึกมหัศจรรย์เมื่อได้เห็นมันในเวลานี้
ไดแอนนาตบโต๊ะหินด้วยความอยากรู้อยากเห็น นั่งลงบนเก้าอี้หิน และวางกระเป๋าใบใหญ่และใบเล็กไว้บนโต๊ะ
เธอนำของว่างมาไม่น้อยไปกว่าพวกสปิริตเลย
เหล่าสปิริตมองมาที่เธอ ก่อนจะวางกระเป๋านักเรียนใบเล็กไว้บนโต๊ะหินอีกตัว แล้วหยิบขนมออกมากินอย่างกระตือรือร้น
การได้กลับคืนสู่อ้อมกอดของการ์ดเวทสนาม [สรวงสวรรค์] ทำให้พวกมันรู้สึกตื่นเต้น
“วู้ฟู่~”
ป็อปซีไลออนคลอเคลียกับน่องขาของดาร์ก แล้วชี้ไปที่ทะเลสาบน้ำแข็ง
ดาร์กแตะหัวของมันแล้วยิ้ม “ไป”
ป็อปซีไลออนรีบวิ่งขึ้นไปบนทะเลสาบอย่างมีความสุข แล้วร่อนลงสู่ทะเลสาบ
แม้ว่าท่าทางจะค่อนข้างงุ่มง่าม แต่เนื่องจากโครงสร้างตัวถังของมัน ทำให้ไม่ต้องกังวลว่าจะล้ม แต่บางครั้งมันก็ไม่สามารถหยุดรถได้เมื่อไถลลงไป
จู่ ๆ นักเรียนที่เล่นสเก็ตในทะเลสาบก็สังเกตเห็นสิงโตทะเลตัวน้อยสวมผ้าพันคอพุ่งเข้ามา จึงอดไม่ได้ที่จะเล่นกับมัน
ไม่มีใครไม่ชอบสัตว์น้อยน่ารัก
และบนหิมะริมทะเลสาบนั้นเอง
อูชิกำลังใช้สกิล [กลิ้งออกตัว] กลิ้งไปบนหิมะ
รุกกี้เดวิมอนบินขึ้นไปในอากาศและไล่จับมัน
นักมวยปล้ำอินทรีพยายาม ‘วิ่งเร็วบนหิมะ’
มอนสเตอร์ร้อยแปดรีบเข้าดูแลสไลม์ขยะที่เกือบแข็งเป็นน้ำแข็ง
[เนโกะ] ผู้น่าสงสารถูกโยนเข้าไปในผ้าอ้อมที่ทำด้วยผ้าพันคอ และทำได้เพียงมองดูก้อนเมฆบนท้องฟ้าด้วยความเสียใจ
บึ้ม!
อีบุยใช้โอกาสนี้เดินไปที่ด้านข้างของดาร์ก คลอเคลียขาของเขาด้วยแก้มนุ่ม ๆ จากนั้นกระโดดขึ้นไปบนต้นขาด้วยเสียง ‘ฟุ่บ’ ขดตัวเป็นลูกบอลอยู่บนนั้น เพื่อเพลิดเพลินกับอุณหภูมิร้อนอุ่นบนร่างกายของเจ้านาย
นินิมลอบยิ้มอยู่ที่ใกล้เคียงกัน
แต่มันเคยพลาดโอกาสและไม่กล้าทำตัวเหมือนเด็กทารกแบบนั้น จึงได้แต่ก่อตุ๊กตาหิมะขึ้นโดยไม่เต็มใจ
ดาร์กนั่งอยู่ใต้หิน ลูบขนของอีบุยน้อยเบา ๆ นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น
ชัคคารุปีนขึ้นไปบนก้อนหิน ประคองพู่กันด้วยหนวดทั้งสองข้าง ขณะพยายามร่างภาพอันอบอุ่นนี้
แต่เทคนิคการวาดภาพ ‘แอบสแตร็กต์’*[1] ของมันอยู่ระหว่างระดับชั้นอนุบาลหมีน้อยกับชั้นประถมศึกษาหนึ่งเท่านั้นเอง
แคทมอนเพียงแค่นั่งลงบนเสาหินถัดจากดาร์ก และอ่านหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะหิน แต่ดวงตาของมันยังถูกดึงดูดโดยสปิริตที่กลิ้งไปมาบนหิมะเป็นครั้งคราว
“ออกไปเล่นเถอะ”
ดาร์กพูดเบา ๆ
แคทมอนกระวนกระวายเล็กน้อย ในที่สุดมันก็ปิดสมุดภาพอย่างเคร่งขรึม จากนั้นยัดลงในกระเป๋านักเรียนของมัน แล้วกระโจนใส่ก้อนหิมะด้วยเสียง “เมี้ยว!”
แมวชอบของที่มีกลม ๆ ซึ่งเป็นธรรมชาติของพวกมัน
“อืม”
ในที่สุดดาร์กก็นึกถึงเนโกะขึ้นมาได้
จากนั้นเขาก็กวักมือเรียกมอนสเตอร์ร้อยแปด
“บัซ”
มอนสเตอร์ร้อยแปดย้ายไปถือสไลม์ขยะ
ดาร์กหยิบสไลม์ขยะจากมือของมัน จากนั้นก็ดึง [เนโกะ] ออกจาก ‘ผ้าอ้อม’ และเปิดใช้เทคนิคการอัญเชิญ
“เหมียว!”
เนโกะซึ่งในที่สุดก็เห็นท้องฟ้าอีกครั้ง ก็เงยหน้าขึ้นไปบนฟ้าแล้วร้องเรียก
อาการหายใจไม่ออกทั่วทั้งร่างถูกปลดปล่อยออกมา จากนั้นมันก็ตกลงบนขาทั้งสี่ข้างและพุ่งไปยังสถานที่ที่แคทมอนอยู่
แมวสองตัวกลิ้งไปทางบอลหิมะ
…
ดาร์กวางกระติกน้ำร้อนไว้ใน ‘ผ้าอ้อม’ ปล่อยให้สไลม์ขยะเกาะติดอยู่ แล้วพูดกับมอนสเตอร์ร้อยแปด “ตอนนี้แกมั่นใจได้หรือยัง?”
“บัซ!”
ทันใดนั้นมอนสเตอร์ร้อยแปดก็หวีดร้องอย่างมีความสุข จากนั้นร่างกายของมันก็เปลี่ยนไป จากรูปร่างสไลม์เป็นเนโกะ หมุนตัวและพุ่งไปยังตำแหน่งของเนโกะและแคทมอน
การปรากฏตัวของแมวสามตัวที่กลิ้งไปบนหิมะนั้นดึงดูดแสงไฟนับไม่ถ้วน
…
“ดีจัง”
โรสกอดกระต่ายของเธอ และแสดงอาการอิจฉาอย่างช่วยไม่ได้
หลังจากที่ไดแอนนาเติมขนมเต็มแก้มแล้ว เธอก็ปีนลงมาจากเสาหินและวิ่งไปหาแมวสามตัวที่เริ่มเล่นสโนว์บอลด้วยรอยยิ้ม
วิญญาณรับใช้แพนด้าที่ถูกห่ออย่างแน่นหนาด้วยเสื้อผ้าตัวน้อยถูกทิ้งอย่างไร้ความปรานีอยู่บนโต๊ะ
…
ภายใต้ท้องฟ้าที่สดใส บนกองหิมะที่สุมพะเนิน เสียงเชียร์และเสียงหัวเราะดังอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
…
ดาร์กเหลือบมองเหตุการณ์นั้น แล้วความงุนงงก็ฉายชัดบนใบหน้าของเขาเป็นบางครั้ง
ความทรงจำของทั้งสองชาติอาจทำให้เขาสับสนในบางครั้ง แต่วันนี้เป็นภาพที่เขาใฝ่ฝันมานานจริง ๆ
หากเขาต้องการรักษาความฝันนี้ไว้ เขาก็ต้องใช้ความพยายามเช่นเดียวกัน
ไม่มีใครทำลายมันได้!
…
บนก้อนเมฆ
ลิลลี่ ลาปลาซกำลังนอนอยู่บนท้องฟ้าอย่างเกียจคร้าน
ปีกของเธอไม่ขยับก็จริง แต่เธอยังคงพยุงตัวให้ลอยอยู่ได้
ปราสาทสีขาวบริสุทธิ์ทำให้เธอนึกถึงบางสิ่ง
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความทรงจำก็เลือนราง
เวลาอันเป็นนิรันดร์เป็นของขวัญสำหรับเผ่าพันธ์ุภูต แต่บางครั้งอาจกลายเป็นปัญหาได้เช่นกัน
‘ช้า’
เธอเกลือกกลิ้งไปในอากาศ มือและเท้าห้อยอยู่บนร่างเล็ก ๆ ของเธออย่างแผ่วเบา
สายตามองดูฝูงชนที่อยู่ท่ามกลางหิมะราวกับปลาเค็ม
ทันใดนั้น ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น และพบว่าหัวใจดวงน้อยในหิมะ!
“เฮ้”
เธอยิ้มและบินลงมาอย่างช้า ๆ แล้วก็ยกมือขึ้นอย่างมีสติ
“ฟ่อ–”
“เราต้องเตรียมบางอย่าง”
ดังนั้นเธอจึงดึงชิ้นส่วนตรงกลางท้องฟ้า ไปทางทิศตะวันตก แล้วนวดให้เป็นก้อนกลมในอุ้งมือของเธอ
จากนั้นเริ่มการขัดเกลา!
ลำแสงฉายวาบขึ้น ในมือของเธอมีสี่เหลี่ยมเกือบโปร่งใส
“เพิ่มสีสันให้มากขึ้น!”
“สร้างรูปแบบเพิ่มเติม”
“อีกหนึ่งห่อ”
“มันจบแล้ว!”
เธอทำช็อกโกแลตปลอมขึ้นมาชิ้นหนึ่งทันที!
หลังจากสร้างของ ‘ของขวัญ’ แล้ว ลิลลี่ก็กระพือปีกร่อนลงมาอย่างช้า ๆ
[1] ภาพวาดแอบสแตร็กต์หรือศิลปะนามธรรม (Abstract Art) เป็นทัศนศิลป์ที่เกี่ยวข้องกับจิตใจ แสดงความรู้สึกของมนุษย์ต่อธรรมชาติแวดล้อม โดยถ่ายทอดออกมาเป็นรูปภาพในการสื่อความหมายด้วย สี และลายเส้น