จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 346 ดาร์ก เดม่อนเหยียบหิมะอย่างไร้ร่องรอย (2)

บทที่ 346 ดาร์ก เดม่อนเหยียบหิมะอย่างไร้ร่องรอย (2)

ตอนนั้นเอง ดาร์กก็เปิดกล่องของขวัญสีชมพูออก

กลิ่นหอมของไวน์ที่โชยออกมาจากกล่องทำให้เขาขมวดคิ้ว

แต่ในไม่ช้าดาร์กก็ค้นพบว่าสิ่งที่วางอยู่ในกล่องนั้นไม่ใช่ไวน์อย่างที่คิดไว้ แต่เป็นช็อกโกแลตแห่งความรักที่ห่อด้วยกระดาษน้ำตาลใส

“ช็อคโกแลตไวน์?”

ดาร์กอดไม่ได้ที่จะหยิบช็อกโกแลตขึ้นมาหนึ่งชิ้น แกะห่อขนมแล้วดม จากนั้นเขาก็กัดอย่างระมัดระวัง

รสขมอมหวานของช็อกโกแลตพลันละลายในปาก ขณะที่กลิ่นหอมของไวน์อบอวลอยู่ในหัวใจ

เมื่อดาร์กมองลงไป เขาก็เห็นบรั่นดีกระเพื่อมไหวน้อย ๆ อยู่ด้านในของช็อกโกแลตจากรอยที่เขากัด

เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นแนวคิดของ ‘ช็อกโกแลตลิเคียวร์’*[1] ในโลกนี้ เลยยิ่งแปลกใจ

แต่ไม่เหมือนกับช็อกโกแลตลิเคียวร์ที่กินบ่อย ๆ ในชีวิตที่แล้ว เพราะแอลกอฮอล์ที่อยู่ในช็อกโกแลตนี้ดูเหมือนจะมีปริมาณที่สูงอยู่?

ดาร์กแลบลิ้นเลียเล็กน้อย แล้วความเผ็ดร้อนก็ระเบิดออกมา

เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง

“การใส่ใจจนถึงทุ่มเทวิญญาณลงไป เพื่อให้ได้ออกมาเป็นช็อกโกแลตบอนบอน*[2]แบบนี้มันคืออะไรกันนะ”

โรสเป็นห่วง “มีอะไรเหรอ?”

ดาร์กส่ายหัว “เปล่า ไม่มีอะไร”

จากนั้นเขาก็วางช็อกโกแลตที่กัดแล้วลงบนโต๊ะ ก่อนจะดึงกระดาษจดหมายสีชมพูที่พับเป็นรูปหัวใจออกมาจากด้านล่างของกล่องของขวัญ

ในเวลานี้เขามีผู้ต้องสงสัยอยู่ในใจแล้ว

และเมื่อดูกระดาษจดหมาย มันก็เป็นอย่างที่คิด

“เป็นของยูโดรา”

ดาร์กอ่านเนื้อหาในจดหมายอย่างรวดเร็ว

ครั้งนี้จดหมายมีไม่ถึงร้อยคำ และเนื้อหาของจดหมายก็ไม่แปลกไปจากเดิม

มันเป็นเพียงการแสดงออกทั่วไปว่าทำงานหนักในช่วงนี้และจะทำงานหนักต่อไปในอนาคต

เธอยังกล่าวถึงแนวทางดาราศาสตร์ของตัวเองเล็กน้อย

มันดูเหมือนจดหมายถึงเพื่อนทางจดหมาย ซึ่งเริ่มต้นด้วยความรัก และหยุดด้วยความสุภาพ

แต่ยิ่งมากเท่าไหร่ คลื่นใต้น้ำก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น

ดาร์กปิดกระดาษจดหมายแล้วเก็บเข้าลิ้นชักชั่วคราว

“พอเป็นยูโดราก็ไม่น่าเป็นปัญหาใหญ่”

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปพูดกับโรส “เราไปหาพวกเธอดีไหม?”

“อื้ม” โรสพูดเสียงเบา

แต่เมื่อเธอก้าวออกจากห้องพักนี้และเดินเคียงข้างกันกับดาร์กที่โถงทางเดิน ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างได้ในทันใด และจู่ ๆ ก็มีริ้วสีแดงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหญิง

เพื่อปกปิดความผิดปกติของเธอ โรสจับหูกระต่ายแน่นแล้วบีบใบหน้าของเธอด้วยหมวก

…

ลมหนาวพัดมา เสียงฝีเท้าตามทางเดินเป็นไปอย่างรีบเร่ง

ดาร์กมาที่ห้องพักของยูโดราก่อน แล้วจึงไปที่ห้องพักของไดแอนนา

เขาแยกกันเคาะประตู แต่แน่นอนว่าไม่ได้รับการตอบสนองทั้งสองครั้ง

“พวกเธอมาเพื่อมอบของขวัญ งั้นก็ไม่น่าจะนอนอยู่ในห้องแล้วล่ะ”

ดาร์กครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นว่าโรสยังคงสวมชุดนอนกระต่ายอยู่ จึงถามว่า “เธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม?”

โรสส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ลองไปดูกันต่อเถอะ ฉันกังวลนิดหน่อย”

ดาร์กขมวดคิ้วเล็กน้อย

แน่นอนว่าเขาต้องการค้นหาต่อไป

แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน นอกจากจะรู้ว่าอีกฝ่ายคือยูโดราแล้ว ก็ไม่มีเงื่อนงำอย่างอื่นเลย

แม้แต่เชอร์ล็อก โฮล์มก็ไม่สามารถสืบคดีได้โดยบังเอิญ

ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าจะใช้ได้เฉพาะ ‘วิธีการค้นหา’ เท่านั้น

“มีความเป็นไปได้สองทาง ทางหนึ่งค้นหาในหอคอย อีกทางหนึ่งไปค้นหาข้างนอก”

ดาร์กครุ่นคิดและนึกถึงความเป็นไปได้

“ถ้าพวกเธอออกไปจากหอคอย อาจมีใครสักคนให้ข้อมูลบางอย่างได้”

จากนั้นเขาก็พาโรสลงไปที่ห้องนั่งเล่นทันที ผลักประตูออกไป และมาถึงอสรพิษขนนก

ในฐานะผู้พิทักษ์ของบ้านขุนนาง แม้ว่า ‘อสรพิษขนนก’ ตนนี้จะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่แท้จริง แต่ก็ให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาดแก่ผู้คนอยู่บ่อยครั้ง

มันจะอยู่ที่ประตูเสมอ ไม่ว่านานแค่ไหน มันก็จะไม่เคลื่อนที่แม้ฝนจะตกหรือแดดออก

ปีกสีสันสดใสประดับอยู่บนตัวของมัน และดวงตาที่เบิกโพลงเป็นบางครั้งนั้นดูลึกล้ำและชาญฉลาด

อสรพิษขนนกหรือที่เรียกว่า ‘ผู้เผยสัจจะ’ กล่าวกันว่ามันสามารถมองผ่านความเท็จ เห็นความจริง และไม่เคยโกหก

ดาร์กมองไปที่โกเลมอสรพิษขนนกซึ่งยังคงหลับตาอยู่ แล้วถามอย่างจริงจัง “อสรพิษขนนก เช้านี้มีใครออกจากหอพักไหม?”

ท่ามกลางสายตาที่ประหลาดใจของโรส อสรพิษขนนกค่อย ๆ ลืมตาขึ้น จากนั้นก็พ่นตัวอักษรงูออกมา และพยักหน้าจริง ๆ!

ดาร์กถามทันที “ไดแอนนากับยูโดราใช่ไหม?”

ทว่าอสรพิษขนนกในเวลานี้ปิดตาลงอีกครั้ง และกลายเป็นประติมากรรมหินดังเดิม

ดาร์กสูดลมหายใจเข้าลึก “น่าจะเป็นพวกเขา ไปกันเถอะ ไปดูกันว่าอีกฝั่งของสะพานมีเบาะแสไหม”

พูดจบแล้ว เขาก็เดินไปบนสะพานที่มีกองหิมะอยู่ข้างหน้าเกล็ดหิมะ โรสรีบเดินตามไป

รอยเท้าไดแอนนาที่เคยวิ่งผ่านมาก่อนถูกหิมะที่ตกลงมากลบฝัง

แต่หลังจากที่ก้าวลงจากสะพาน เธอก็ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ที่ปลายสุดของปราสาท

ไม่ใช่รอยเท้าที่ชัดเจนแบบที่มักปรากฏในนิยายสืบสวนสอบสวนต่าง ๆ แต่เป็นเพียงรอยน้ำที่ยังไม่เหือดแห้ง

ดาร์กบอกไม่ได้ว่าเป็นรอยเท้าคนเดียวหรือสองคน

เป็นไปไม่ได้ยิ่งกว่าที่จะสรุปท่าทางของบุคคลผ่านร่องรอยเหล่านี้

แม้แต่ร่องรอยของน้ำนี้ก็หายไปหลังจากระยะทางเพียงเล็กน้อย

ในโลกแห่งความเป็นจริงจะมีร่องรอยมากมายที่สามารถสืบย้อนได้อย่างไร

ไม่นานนักดาร์กก็นึกขึ้นได้และถามว่า “ว่าแต่ทำไมไดแอนนาถึงเอาช็อกโกแลตมาให้เร็วจัง? เธอไม่น่าจะมีเวลาสนใจของขวัญวันวาเลนไทน์ไม่ใช่เหรอ?”

ใบหน้าของโรสแดงก่ำอีกครั้ง

เธอหรี่ตาและกระซิบ “ว่ากันว่าถ้าส่งให้เร็ว ๆ ก็จะมีสัญญาณที่ดีน่ะ”

ดาร์ก “ส่งเร็ว? เร็วแค่ไหน?”

โรส “เร็วที่สุด”

ดาร์กอ้าปากค้าง พยายามเชื่อมโยงเหตุและผล ก่อนที่ทันใดนั้นด้ายจะปรากฏขึ้นในความคิดของเขา

เด็กชายโคลงศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันพอเดาได้แล้ว”

พ้นจากกิจวัตรของนวนิยายนักสืบ แต่หนีไม่พ้นกิจวัตรของนิยายรัก

กิจวัตรของชีวิตเชื่อมโยงกันจริง ๆ

…

ยิ่งให้เร็วยิ่งดี

เนื่องจากมีข้อความดังกล่าว

ถ้าเป็นยูโดรา บางทีเธออาจจะรออยู่ข้างนอกประตูตั้งแต่เมื่อคืน!

เมื่อนึกถึงการกระทำอันน่าตกใจของเธอที่ส่งตัวเองมาเป็นของขวัญในวันคริสต์มาส ดาร์กก็รู้สึกว่าเธอสามารถทำอะไรก็ได้ที่เหนือสามัญสำนึก

ถ้าลองคิดดูอีกที

คนที่บอบบางและอ่อนแออยู่กลางแจ้งในคืนที่หิมะตก เพียงแค่เป็นหวัดก็เกรงว่าจะโชคดีมากแล้ว

“ไปห้องพยาบาลกัน”

ดาร์กถอนหายใจ

ทำไมเด็กสมัยนี้เรื่องเยอะจัง?

…

ณ ห้องพยาบาล

ซิสเตอร์คาไลด์อยู่ในชุดโค้ตสบาย ๆ และผิวขาวของเธอก็พอมองเห็นได้บ้างจากเสื้อผ้าส่วนหน้าที่แหวกออกวับ ๆ แวม ๆ

เธอแตะหน้าผากของยูโดราเพียงเล็กน้อย แล้วแสงสีเงินก็สว่างขึ้น มันหมุนวนไปในอากาศ ก่อตัวเป็นตัวเลข

“39°1”

“ไข้สูง”

“แต่โชคดีที่พามาส่งทันเวลา”

ซิสเตอร์คาไลด์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็หยิบการ์ดเวทมนตร์ออกมาจากกระเป๋าของเธอเพื่อใช้เทคนิคการอัญเชิญ

ไม่กี่วินาทีต่อมา สปิริตรูปร่างคล้ายมนุษย์ตัวเล็กที่มีปีกอ้วน ๆ เล็ก ๆ ก็บินออกมาจากหน้าการ์ด วนรอบหน้าผากของยูโดราและโปรยแสงสีขาวออกมา

ยูโดราทนทุกข์ทรมานจากการแทรกซึมของแสงสีขาว และขมวดคิ้วเล็กน้อย

ซิสเตอร์คาไลด์พยักหน้าว่าดีแล้ว จากนั้นเธอก็ดึงผ้านวมมาปิดคอแล้วรีดให้เรียบ

หลังจากทำสิ่งนี้เสร็จแล้ว ซิสเตอร์คาไลด์ก็เงยหน้าขึ้น หันไปหาไดแอนนาที่อยู่ด้านข้าง “เธอคือ?”

ไดแอนนาจับนิ้วตัวเองและพูดด้วยความเคารพ “ไดแอนนา ไดแอนนาจากบ้านขุนนางปีหนึ่งค่ะ!”

“ไดแอนนา?” ซิสเตอร์คาไลด์กล่าว “มานี่ ช่วยลงทะเบียนผู้ป่วยหน่อยสิ”

ไดแอนนาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ค่ะ แล้วเธอโอเคขึ้นไหมคะ?”

ซิสเตอร์คาไลด์พูดอย่างเป็นกันเอง “นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เธอเห็นหิมะเป็นครั้งแรกหรือเปล่า?”

ไดแอนนาถาม “คิดว่าน่าจะเป็นครั้งแรกนะคะ… แต่มันเกี่ยวอะไรกันหรือเปล่าคะ?”

ซิสเตอร์คาไลด์หัวเราะเบา ๆ “ถ้าไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นหิมะ ใครจะลงไปเล่นหิมะแล้วกลิ้งไปบนหิมะล่ะ?”

ไดแอนนา “เอ่อ… แต่เราไม่…”

แม้ว่าเธอเคยคิดจะทำอย่างนั้น

ซิสเตอร์คาไลด์ “เอาล่ะ หลังจากลงทะเบียนก็ยืนรอก่อน เดี๋ยวฉันต้องจ่ายยาให้”

ไดแอนนารีบลงทะเบียน จากนั้นก็วิ่งไปที่ม้านั่งข้างกำแพงอย่างเชื่อฟังและนั่งลง

ซิสเตอร์คาไลด์เริ่มจ่ายยาทันที

เทคนิคของเธอสะอาดและประณีต ไม่มีการเคลื่อนไหวพิเศษ และมันมีแม้กระทั่งความรู้สึกสวยงามระหว่างที่เธอโบกมือ

ไดแอนนาเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของเธอ และคิดเกี่ยวกับกลยุทธ์ที่เงอะงะของตัวเอง เมื่อทำการทดลอง แล้วดวงตาของเด็กหญิงก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความอิจฉา

แม้ว่าซิสเตอร์คาไลด์จะเป็นแพทย์ประจำโรงเรียน แต่เธอก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าศาสตราจารย์ทอมป์สันในด้านความเชี่ยวชาญในการปรุงยา และอาจดีกว่าในด้านยาที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์

เธอถูกไล่ออกจากโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์เพราะเธอละเมิดศีล

“เธอทำผิดศีลข้อไหนนะ?”

ไดแอนนาเท้าคางและครุ่นคิด ใช้สิ่งนี้เพื่อฆ่าเวลาและบรรเทาความไม่สบายใจ

ด้านหนึ่ง เธอกังวลมากเกี่ยวกับสภาพร่างกายของยูโดรา แต่เธอก็กังวลเหมือนกันว่ากล่องของขวัญที่ทิ้งไว้ที่หน้าประตูดาร์กจะได้รับการปฏิบัติแบบไหน

“เฮ้อ”

เมื่อเธอคิดถึงช็อกโกแลตหมีที่ทำขึ้นอย่างพิถีพิถันในกล่องของขวัญ เธอก็อดไม่ได้ที่จะโคลงศีรษะ

เห็นได้ชัดว่าเธอทำงานอย่างหนักเพื่อวันวาเลนไทน์ ทว่าไม่เพียงแต่ล้มเหลวในการอยู่หน้าประตู แต่เธอยังล้มเหลวในการมอบของขวัญให้ดาร์กเป็นการส่วนตัวอีกด้วย

ไม่รู้ว่าดาร์กจะเซอร์ไพรส์ไหมที่เจอกล่องของขวัญ?

พอเขากินช็อกโกแลตหมีในภายหลัง เขาจะเริ่มกินมันจากตรงไหน?

หูหรอ?

หรือกรงเล็บหมี?

หรือลูกอมแห่งความรักที่อยู่ในอุ้งเท้าของหมี?

“โอ๊ย ฮะ ๆ”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ไดแอนนาก็มีความสุขอีกครั้ง

ยังไงตอนนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว

เธอไม่สามารถมองดูยูโดรานอนอยู่ตรงนั้นและเพิกเฉยต่อมันได้

แต่ยูโดรา…

“เธอโง่มาก”

ไดแอนนาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังเด็กหัวสีชมพูบนเตียงในโรงพยาบาล

“อยู่นอกประตูทั้งคืนได้ยังไง?”

“ดาร์กจะไม่ออกมากลางดึกหรอกนะ”

“นอกจากนี้ ข่าวลือนั่นต้องเป็นเท็จ!”

“ตราบใดที่เจอคนแรกในวันวาเลนไทน์…”

“มันต้องเป็นไปไม่ได้!”

“ฮ่า! o( ≧口≦ )o อ๊า อา อา อา!”

[1] ช็อกโกแลตลิเคียวร์ คือ ผลิตภัณฑ์จากโกโก้ ซึ่งผ่านกระบวนการบดจนเนื้อเหลวละเอียด ส่วนใหญ่ไม่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ เป็นที่นิยมในแถบสหรัฐอเมริกา แคนาดา และยุโรป

[2] บอนบอน เป็นขนมช็อกโกแลตที่มีขนาดเล็ก ซึ่งมีส่วนผสมของแอลกอฮอล์หรือรสหวาน และมักห่อด้วยกระดาษฟอยล์