จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 345 ดาร์ก เดม่อนเหยียบหิมะอย่างไร้ร่องรอย (1)

บทที่ 345 ดาร์ก เดม่อนเหยียบหิมะอย่างไร้ร่องรอย (1)

โรส รอธร็อคตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง

ลมหนาวที่แทรกผ่านเข้ามาในผ้านวมทำให้เธอตัวสั่นเล็กน้อย

เธอกอดแมวของเธอโดยไม่รู้ตัวและลูบมัน แล้วสัมผัสที่แสนสบายก็ทำให้เธอนึกถึงบางสิ่ง

จากนั้นเธอก็ตื่นขึ้นในทันใด

“ไดแอนนา!”

โรสเลิกผ้าห่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และความหนาวเย็นที่ไม่อาจหยุดได้แม้แต่ในชุดนอนกระต่ายก็ทำให้เธอจามโดยไม่รู้ตัว

เธอเอื้อมมือไปด้านหลังคอ สวมหมวก และดึงหูกระต่ายทั้งสองข้างลง

ก่อนออกไปเด็กหญิงหยิบเสื้อโค้ตตัวหนามาใส่ แล้วเหลือบมองนาฬิกาแขวนบนผนัง… ตีห้าครึ่งแล้ว!

“โอ๊ย สายแล้ว!”

โรสซึ่งสวมรองเท้ากระต่ายสีชมพูวิ่งเหยาะ ๆ พร้อมมองไปที่ห้องพักของดาร์กทันที

แต่ห้องพักของดาร์กอยู่ชั้นในสุด แถมทางเดินก็โค้งอีก ทำให้เธอมองไม่เห็นเลย

เธอจึงมาที่ห้องพักของไดแอนนาก่อน

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งโรสก็เคาะประตู

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ไดแอนนา?”

หลังจากตะโกนอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน

“ยัยนั่นจะไม่ปิดประตูจริง ๆ เหรอเนี่ย?”

โรสอดไม่ได้ที่จะดึงหูกระต่ายลง

จากนั้นเธอก็วิ่งเหยาะ ๆ ไปจนสุดทางเดิน

เธอไม่ได้กังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับไดแอนนา แค่รู้สึกโง่แปลก ๆ ที่ทำแบบนี้

มีคำกล่าวในหนังสือว่า เด็กหญิงไล่ตามเด็กชายจากข้างหลัง มีเพียงผ้าโปร่งบางคั่นระหว่างพวกเขา ซึ่งจะแตกออกหลังจากที่สัมผัสเพียงแผ่วเบา

แต่ไม่ใช่เด็กผู้ชายทุกคนที่จะได้รับประโยชน์

หากผู้หญิงออกตัวแรงเกินไป ก็เหมือนกับเธอไม่รักนวลสงวนตัว ซึ่งจะทำให้คนอื่นรู้สึกแย่กับเธอไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

เมื่อทำให้หนุ่ม ๆ รู้สึกว่าตัวเองเหลาะแหละเกินไป แม้ว่าจะคบกันไประยะหนึ่งแล้ว ก็อาจไปไม่ถึงเส้นชัยในอนาคต

เพราะมันได้มาง่ายเกินไป และหากเป็นเช่นนี้ก็ไม่รู้จะทะนุถนอมไปทำไม

นี่คือข้อเสียของมนุษย์

โรสคิดว่าดาร์กไม่ใช่คนแบบนั้น แต่หนังสือ ‘เรื่องรักในวัยเยาว์ไม่พ้นปัญหาแน่นอน’ บอกไว้อย่างนั้น!

อย่าว่าแต่ไดแอนนาเลย โรสเองก็ได้รับอิทธิพลจากสิ่งต่าง ๆ เช่น หนังสือ…

ใช้เวลาไม่นานเธอก็มาถึงห้องพักของดาร์ก

หลังจากนั้นเธอก็พบกล่องของขวัญสองกล่องที่หน้าประตูทันที

“นี่คือ?”

โรสอดไม่ได้ที่จะก้มดู

กล่องของขวัญที่ได้รับการตกแต่งอย่างดีที่วางอยู่ตรงประตูนั้น เป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสซึ่งมีขนาดใหญ่มาก แน่นอนว่ามันใหญ่มากจริง ๆ เพราะไดแอนนายัด ‘ช็อกโกแลตหมี’ เข้าไปทั้งตัว!

หมีช็อกโกแลตที่มีขนาดเท่าลูกวอลเลย์บอลถูกสร้างขึ้นด้วยความช่วยเหลือของโรส ดวงตาข้างหนึ่งของหมีอยู่ในรูปแบบของกระดุม ซึ่งเลียนแบบมาจากของขวัญคริสต์มาสที่ดาร์กให้ไดแอนนา

หมีกำลังนั่งทำท่าหัวใจ และเทลงในน้ำเชื่อมสีส้มแดงด้วยมือทั้งสองข้าง

เรียกได้ว่าละเอียดอ่อนมาก

เพื่อทำช็อกโกแลตหมีตัวนี้ โรสจึงไม่มีเวลาทำช็อกโกแลตของตัวเองด้วยซ้ำ และเธอก็แค่ทำช็อกโกแลตกระต่ายตัวเล็กเท่านั้น

ที่ด้านหน้าของกล่องของขวัญมีการ์ดรูปหูหมี ซึ่งชื่อของไดแอนนาถูกเขียนอยู่บนตัวดอกไม้

ส่วนอย่างอื่นเช่นคำสารภาพรักนั้นไม่มี…

แม้ว่าไดแอนนาคิดจะเขียน แต่โรสก็หยุดเธอไว้ก่อน

เพราะเธอรู้ดีว่าพวกตนอยู่แค่ชั้นปีหนึ่ง ทั้งยังเด็กเกินไป ควรจะจดจ่อกับการเรียนมากกว่าเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้น

ดาร์กก็คงคิดแบบนั้นเช่นกัน

ถ้าไดแอนนาสารภาพตอนนี้ แม้ว่าเธอจะไม่ถูกปฏิเสธทันที แต่มันอาจเป็นการหลอกให้เธอเข้าใจผิดได้

แม้ว่าไดแอนนาจะสามารถฟื้นกำลังใจได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังมีความแตกต่างอยู่เสมอ

และความแตกต่างนั้นก็ใหญ่มากด้วย

เพราะหลังจากที่ไดแอนนาเติบโตเป็นสาวใหญ่ที่ไม่อาจต้านทานได้ ผลลัพธ์จะต้องแตกต่างออกไปอย่างแน่นอน

และจากการสังเกตของเธอ ความชอบของดาร์กก็มีแนวโน้มที่จะมากขึ้นด้วย

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หัวใจของเธอก็กระตุกเล็กน้อย

…

โรสหันไปมองกล่องของขวัญอีกกล่อง

มันเป็นสีชมพู และบนบรรจุภัณฑ์ด้านนอกก็ถูกแต่งแต้มด้วยดวงดาวต่าง ๆ

กล่องของขวัญมีขนาดที่สามารถถือได้ด้วยสองมือ และมีริบบิ้นแห่งความรักขนาดใหญ่ติดอยู่

แต่ไม่มีการ์ดอยู่ข้างนอกและไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นของใคร

“มีอีกคนมาที่นี่ด้วยเหรอ?”

“เธอเป็นใครนะ?”

“แล้วไดแอนนาอยู่ไหน?”

โรสนิ่งไปครู่หนึ่ง

เดิมที เธอคิดว่าไม่น่าจะมีใครไร้เดียงสาเท่าไดแอนนา…

แต่ความเป็นจริงตบหน้าเธออย่างรุนแรง

“พวกเธอทะเลาะกันหรือเปล่านะ หรือว่า…?”

โรสผู้รักการจินตนาการอดไม่ได้ที่จะเริ่มครุ่นคิดไปไกล

จากนั้นเธอก็พึมพำว่า “ไม่ใช่ว่าไปประลองที่ไหนสักแห่งนะ? มีเรื่องราวแบบนี้มักถูกเขียนไว้เสมอ เด็กชายสองคนต่อสู้เพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ใครชนะจะได้ผู้หญิงไป เอ๊ะ! ทำไมถึงรู้สึกโรแมนติกจัง? ”

แกร๊ก!

ขณะที่โรสรู้สึกทึ่งกับจินตนาการของตัวเองเล็กน้อย เธอก็ได้ยินเสียงบิดประตูตรงหน้า

จากนั้นประตูก็ถูกเปิดออก เด็กชายผมบลอนด์ที่มีใบหน้าเหนื่อยล้าก็ปรากฏตัวให้เธอเห็นทันทีทันใด

โรสอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง จากนั้นเธอก็มองลงไปที่กล่องของขวัญบนพื้นและรองเท้ากระต่ายน้อยของเธอเอง

แก้มขาวใสพลันขึ้นสีทันที

…

“บัซ?”

มอนสเตอร์ร้อยแปดซึ่งกลายเป็นหมวกคลุมศีรษะของดาร์กแกว่งไปมาในสายลม

ดาร์กมองโรสที่ยืนอยู่หน้าประตู และอดสงสัยไม่ได้

เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองจะออกไปข้างนอกเร็วขนาดนี้ แต่หิมะตกหนักที่ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใดพลันดึงดูดความสนใจของเขา

ในอาณาจักรไม่ค่อยมีหิมะตกนัก ดังนั้นเมื่อมันโปรยปรายลงมาก็ทำให้ปราสาทดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษ

เขาคิดว่าจะหยุดวิ่งจ็อกกิงยามเช้าชั่วคราวในวันนี้ แค่ออกไปเดินเล่นรอบปราสาทตามต้องการ หรือวาดภาพหิมะหนึ่งหรือสองภาพ เพื่อเพิ่มลงในคอลเลกชันภาพทิวทัศน์ของเขา

ความคิดนี้ดีมาก ดูเหมือนบทกวีสุด ๆ

แต่ก่อนที่ดาร์กจะออกไป เขาก็ถูกโรสขวางไว้ที่ประตู

…

“เอ่อ…”

ดาร์กอึ้งไปชั่วขณะ

ถ้าเป็นคนอื่นที่ขวางประตู เช่น ไดแอนนา ยูโดรา หรือใครสักคน เขายังพอเข้าใจ

แต่ทำไมโรสถึงรออยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ?

‘มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่านะ?’

ดาร์กครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มทักทายเด็กหญิงตรงหน้า “อรุณสวัสดิ์ มีอะ…”

เขากำลังจะพูดว่า ‘มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า?’ ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นกล่องของขวัญสองกล่องที่อยู่ตรงเท้าของเขา

ในไม่ช้าสาเหตุก็ชัดเจนขึ้นมาทันที

ดาร์ก “เข้าใจแล้ว”

โรสหน้าแดงและรีบพูดว่า “ไม่ใช่ของฉัน…”

ดาร์กพูดด้วยรอยยิ้ม “การ์ดหมีใบนี้เป็นของไดแอนนาใช่ไหม? แล้วตัวเธออยู่ที่ไหนล่ะ?”

โรสถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดว่า “ไม่รู้สิ ฉันก็ตามหาเธอเหมือนกัน”

ดาร์กคิดอยู่ครู่หนึ่ง

แล้วกล่องสีชมพูไม่ใช่ของโรสเหรอ?

เขาคิดว่ากล่องของขวัญสองกล่องนี้คือของไดแอนนากับโรส แต่กลับไม่ใช่!

ถ้าแบบนั้น กล่องของขวัญสีชมพูคือกล่องของใคร?

ดาร์กถามโรสด้วยความสงสัย “อีกกล่องเป็นของใครเหรอ?”

โรสส่ายหัว “ไม่รู้สิ ฉันมาที่นี่ก็เห็นของขวัญสองกล่องนี้แล้ว”

“งั้นเหรอ?”

ดาร์กครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ก้มตัวลงหยิบกล่องของขวัญสีชมพูบนกล่องใบใหญ่ของไดแอนนา แล้วหยิบมันขึ้นมาด้วยกัน

“เข้ามาก่อนสิ”

ตามความคิดปกติ เนื่องจากกล่องของขวัญสองกล่องนี้ถูกวางไว้นอกประตู ก็ถือว่ามอบให้เขาแล้ว

แม้ว่าตอนนี้ผู้มอบจะจากไปแล้วก็ตาม… แต่มันคงไม่ดี ถ้าเขาปล่อยกล่องของขวัญไว้ข้างนอกแบบนั้นต่อไป

เมื่อดาร์กถือกล่องของขวัญสองกล่องเข้าไปในห้อง เขาก็ถอดหมวกมอนสเตอร์ร้อยแปดบนหัวออก แล้วหยิบกล่องของขวัญสีชมพูขึ้นมา

ตามทฤษฎีแล้ว ในหอคอยบ้านขุนนางมันแทบจะไม่มีอันตรายอะไรเลย

ทว่าหนึ่งหมื่นไม่กลัว กลัวแต่ความผิดพลาดหนึ่งในหมื่นนั้นจะเกิดขึ้น

ไดแอนนาคงไปกับเจ้าของกล่องของขวัญสีชมพูแล้ว

ถ้าอยากรู้ว่าใครคือเจ้าของกล่องของขวัญสีชมพู ก็อาจจะรู้ได้โดยการเปิดกล่องดู

…

เมื่อดาร์กกำลังแกะกล่อง โรสก็ก้าวเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนจะปิดประตูให้อย่างนุ่มนวล

เธอหันมองไปรอบ ๆ ด้วยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ทุกครั้งที่เธอเข้ามาในห้องพักของดาร์ก ดูเหมือนว่าจะมีการค้นพบครั้งใหม่เสมอ

แต่ครั้งนี้มันมากเป็นพิเศษ

โครงแมวปีนขนาดใหญ่และเตียงเด็กสามชั้นสี่ตัวที่วางชิดผนังนั้นน่าสนใจมาก

ทว่าเหล่าสปิริตที่นอนอยู่บนเตียงเล็กและเตียงใหญ่นั้นน่ารักยิ่งกว่า ทำให้ผู้คนรู้สึกอยากกอดสุด ๆ ไปเลย

ถ้าเป็นไปได้ เธออยากจะนอนที่นี่จริง ๆ และจะกอดพวกมันแรง ๆ ด้วย!

ห้องพักของดาร์กเป็นสถานที่ในฝันของเธอจริง ๆ!

“เฮ้อ…”

เธอละสายตาอย่างยากลำบาก แล้วหันไปที่กล่องของขวัญ