จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 347 รุ่งอรุณวันวาเลนไทน์ของดาร์ก เดม่อน

บทที่ 347 รุ่งอรุณวันวาเลนไทน์ของดาร์ก เดม่อน

เกล็ดหิมะลอยเข้ามาเกาะกระจกหน้าต่างราวกับจะแอบมองทุกการเคลื่อนไหวในห้อง

ซิสเตอร์คาไลด์รีบปรุงน้ำยาเพื่อระบายความร้อนอย่างรวดเร็ว

เธอหยิบหลอดทดลอง ก่อนจะเขย่าเบา ๆ แล้วของเหลวสีแดงไวน์ในหลอดทดลองก็กระเพื่อมเหมือนระลอกคลื่น

น้ำยาชนิดนี้เรียกว่า ‘น้ำยาควบคุมอุณหภูมิ’ เป็นน้ำยาพิเศษชนิดหนึ่งสำหรับไข้สูง ซึ่งสามารถลดอุณหภูมิของร่างกายมนุษย์ให้อยู่ในระดับคงที่ได้ในทันที

เมื่อครั้งที่เธอยังอยู่ในโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ ซิสเตอร์คาไลด์มักจะให้ ‘น้ำศักดิ์สิทธิ์’ แก่ผู้ป่วย หลังจากใช้น้ำยาควบคุมอุณหภูมิแล้ว อาการป่วยก็จะหายไป

แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถเข้าถึง ‘น้ำศักดิ์สิทธิ์’ ได้แล้ว ดังนั้นเธอจึงต้องใช้วิธีอื่นในการปรับสภาพร่างกายของนักเรียนคนนี้แทน

“ป้อนน้ำยานี้ให้เธอดื่ม”

ซิสเตอร์คาไลด์มอบน้ำยาควบคุมอุณหภูมิให้ไดแอนนา

แม้ว่าไดแอนนาจะรับหลอดทดลองมาด้วยความเต็มใจ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ซิสเตอร์ ทำไมคุณถึงให้ฉันป้อนเหรอคะ?”

ซิสเตอร์คาไลด์พูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น “ฉันไม่สามารถละมือได้”

“โอ้” ไดแอนนาชำเลืองมองที่โต๊ะ จากนั้นพยักหน้าด้วยความเข้าใจที่เลือนราง

เธอรู้สึกเสมอว่าซิสเตอร์คาไลด์มีเหตุผลอื่น แต่เธอก็สามารถทำได้ ถ้าแค่ป้อนน้ำยาเพียงครั้งเดียว

พอเลิกคิดแล้ว

ไดแอนนาถือน้ำยาควบคุมอุณหภูมิอย่างระมัดระวังและเดินไปที่เตียงของยูโดรา

ยูโดราได้สารภาพรักดาร์กอย่างเปิดเผยก่อนวันคริสต์มาส ดังนั้นไดแอนนาจึงไม่แปลกใจกับความรู้สึกของเธอ

ส่วนที่คาดไม่ถึงก็คือยูโดราเป็นคนดื้อรั้นมาก

มีชั้นวางหลอดทดลองบนโต๊ะข้างเตียง

ไดแอนนาใส่น้ำยาควบคุมอุณหภูมิลงบนชั้นวางก่อน จากนั้นเธอก็พยุงร่างกายส่วนบนของยูโดราเพื่อให้อีกฝ่ายพิงหัวเตียงได้

ทันทีหลังจากนั้น ไดแอนนาก็หยิบน้ำยาควบคุมอุณหภูมิขึ้นมาอีกครั้ง แล้วนำปลายหลอดทดลองจ่อที่ปากของยูโดราแล้วเทลงไปทีละนิด

ยูโดราอ้าปากโดยไม่รู้ตัว และดื่มน้ำยาควบคุมอุณหภูมิจนหมดโดยไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย

เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น

ก่อนที่ไดแอนนาจะทันได้ถอนมือออก ยูโดราก็ลืมตาขึ้นด้วยความมึนงง

น้ำยาควบคุมอุณหภูมิแสดงผลทันที

ยูโดราค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา

“เธอตื่นแล้ว!” ไดแอนนาพูดด้วยความประหลาดใจ

แต่หลังจากที่ยูโดราได้เห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจน เด็กหญิงก็ค่อย ๆ แสดงความประหลาดใจเล็กน้อย

มันเหมือนกับการพูดว่า “ทำไมถึงเป็นเธอ?”

หลังจากนั้นไม่นาน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กหญิงก็หดหู่ลงราวกับว่าเธอกำลังจะร้องไห้

ไดแอนนาตกใจเล็กน้อยและรีบพูดว่า “อย่าร้องไห้สิ เธอต้องการอะไร? ฉันจะให้เธอ! เอ่อ เธออยากได้ลูกอมไหม? ฉัน… อ๊ะ ฉันไม่ได้พกมาด้วย…”

ในตอนนี้เอง ยูโดราดูเหมือนจะยอมรับความจริงและพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนยุง “ขอบคุณ”

จากนั้นเธอก็ขดตัวเล็กน้อยและห่อร่างที่สั่นเทาของตัวเองด้วยผ้านวม

ไดแอนนาได้ยินคำขอบคุณนั้นอย่างชัดเจน เธอแสดงรอยยิ้มสดใสทันที “ไม่ต้องขอบคุณหรอก”

เธอไม่รู้เลยว่าเธอทำลายแผน B ของยูโดราเข้าแล้ว

…

หลังจากนั้นไม่นาน ห้องพยาบาลก็ต้อนรับนักเรียนปีหนึ่งสองคนอีกครั้ง

ดาร์ก เดม่อนและโรส รอธร็อคเดินเคียงข้างกันชั่วขณะหนึ่ง และหลังจากเห็นแสงไฟในห้องพยาบาล พวกเขาก็เชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเอง

ดาร์กเคาะประตู จากนั้นเปิดประตูแล้วผลักเข้าไปโดยตรง

ซิสเตอร์คาไลด์หันไปมองพวกเขา และเธอกำลังจะพูด

แต่ดาร์กเห็นว่าเธอกำลังปรุงน้ำยาใหม่ เขาจึงเพียงยิ้มและชี้ไปที่เตียงพยาบาลตรงนั้น

ไดแอนนานั่งตัวตรงอยู่ข้างเตียงในห้องพยาบาล เผยให้เห็นเพียงครึ่งตัว

ซิสเตอร์คาไลด์เข้าใจและกล่าวว่า “อย่ารบกวนผู้ป่วย” แต่ไม่ได้ขับไล่ผู้คนออกไป

ดาร์กกับโรสเดินเข้ามาในห้องอย่างแผ่วเบา

ไดแอนนาหันหน้ามาหาพวกเขาแล้ว แม้ว่าเธอจะประหลาดใจ แต่เธอก็ยังเอานิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากเพื่อส่งสัญญาณให้พวกเขาเงียบ

ดาร์กพยักหน้าและมาที่ข้างเตียง เห็นยูโดราที่ลืมตาอยู่อย่างเงียบ ๆ

ภายใต้ผลกระทบของน้ำยาควบคุมอุณหภูมิ ใบหน้าของยูโดราจึงไม่มีสีสันเท่าไหร่นัก

แต่จู่ ๆ มือของเธอที่จับขอบผ้านวมก็แน่นขึ้น

ดาร์กรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่าอาการของเธอเป็นปกติดี แต่ตอนนั้นเขาไม่รู้จะพูดอะไร

หากเปลี่ยนเขาไปเป็นประธานหญิงที่มีอำนาจเหนือกว่า เธอก็อาจแค่ดีดหน้าผากยูโดราแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “อย่าทำอย่างนี้อีกนะ”

คิดแล้วก็ขนลุก

…

เช้าวันแรกของวันวาเลนไทน์ในชีวิตนักเรียน

นักเรียนปีหนึ่งทั้งสี่คนใช้เวลาอยู่ในห้องพยาบาล

เกล็ดหิมะนอกหน้าต่างยังคงโปรยปราย ทำให้โลกกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์

…

ดาร์กรู้เหตุผลทั้งหมดจากไดแอนนาอย่างรวดเร็ว เขาแทบอดไม่ได้ที่จะดึงยูโดราขึ้นจากเตียงห้องพยาบาลและตำหนิเธออย่างรุนแรง

แต่อีกฝ่ายเป็นผู้ป่วย สิ่งที่เขาพูดจึงกลายเป็น “ช็อกโกแลตของเธอรสชาติดีมาก”

จู่ ๆ ยูโดราก็เขินอาย

ไดแอนนาเพิ่มระดับเสียงโดยไม่ได้ตั้งใจ “เฮ้ แล้วของฉันล่ะ?”

ดาร์กกลอกตา “ฉันยังไม่ได้ชิมเลย”

โรสลอบยิ้มอยู่ข้าง ๆ กัน

…

หลังจากหกโมงเช้า ซิสเตอร์คาไลด์ได้เตรียมน้ำยาอีกสองหลอดแล้ว

ยูโดราดื่มน้ำยาทั้งสองชนิดทันที และแขนขาของเธอก็ค่อย ๆ มีกำลังขึ้นมา ตอนนี้เธอสามารถลุกจากเตียงได้แล้ว

ในฐานะเด็กชายคนเดียวในห้อง ซิสเตอร์คาไลด์จึงจับดาร์กมาสอนคำศัพท์สองสามคำ แต่ความจริงแล้วพวกมันได้ถูกบอกแก่ยูโดราแล้ว

แล้วซิสเตอร์คาไลด์ก็สั่งให้ยูโดรากลับมาอีกครั้งในตอนเที่ยงและตอนเย็น จากนั้นจึงปล่อยทั้งสี่คนไป

ยูโดราเพิ่งฟื้นตัวจากอาการป่วยหนัก และไม่ดีนักหากจะปล่อยให้เธอเป็นหวัด

นี่เป็นการตัดความปรารถนาของไดแอนนาที่จะถือโอกาสออกไปข้างนอกและเล่นหิมะ

เธอจับตัวโรสไว้และพูดเสียงเบา บ่นเกี่ยวกับความล้มเหลวของแผนของเธอ

โรสหลบสายตาเล็กน้อยและตอบโต้เสียงเบา

ดาร์กเดินนำอยู่หน้าสุด

ยูโดราก้มหัวลงและเดินตามเขาเหมือนกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ

ทุกคนต่างรู้กันว่าดาร์กอดกลั้นที่จะไม่สั่งสอนเธอ

ยูโดราแอบมีความสุขเล็กน้อย

แม้ว่าแผน A และแผน B จะล้มเหลวก็ตาม แต่เธอก็รู้สึกว่าผลลัพธ์ตอนนี้ค่อนข้างดีเหมือนกัน

สรุปแล้วเธอไม่มีความเสียใจเลย

…

คนทั้งสี่ข้ามสะพานที่ปกคลุมไปด้วยหิมะและในที่สุดก็กลับมาอยู่ตรงหน้าหอคอยของบ้านขุนนาง

ดาร์กเปิดประตูและปล่อยให้สามสาวเข้าไปทีละคน จากนั้นเขาก็กระซิบขอบคุณอสรพิษขนนก แล้วหันหลังกลับเข้าไปในหอคอย

เมื่อประตูหอคอยปิดอัตโนมัติ อสรพิษขนนกก็ลืมตาขึ้นอย่างเงียบ ๆ แล้วค่อย ๆ ปิดลง

เกล็ดหิมะตกลงบนตัวมันและพูนขึ้นอย่างช้า ๆ

…

เปลวไฟของเตาผิงที่จุดขึ้นโดยอัตโนมัติ ทำให้อุณหภูมิในห้องส่วนกลางสูงขึ้นเล็กน้อย

แต่พวกเขาทั้งสี่คนไม่ได้อยู่ที่นี่นานเกินไป และในไม่ช้าก็เดินขึ้นต่อไปจนมาถึงชั้นสองของหอคอย

ดาร์กส่งยูโดรากลับไปที่ห้องพักและผลักไดแอนนาที่ไม่เต็มใจกลับไปยังห้องพักของเธอเอง และหลังจากบอกลาโรสแล้วเขาก็กลับมาที่ห้อง 201

ดาร์ก เดม่อนยืนอยู่หน้าประตูห้อง 201 บนหน้าผากของเขามีร่องรอยของความเหนื่อยล้าอยู่

เหนื่อยก็ส่วนเหนื่อย

แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เป็นเวลาที่ดีในการเดินเล่นไปบนหิมะ

มันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?

“เดี๋ยวก่อน ถ้าไปเดินเล่นตอนนี้ไม่สายไปเหรอ… หรือจะช่างมันดีนะ”

เขาเปิดประตูและเดินเข้าไปในห้องพักของตัวเอง

ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้สีหน้าของดาร์กอ่อนลงมาก

ภายในห้องพักนั้นเงียบสงบ เหล่าสปิริตต่างหลับใหลกันอยู่

ดาร์กเปลี่ยนเป็นรองเท้าในร่มและลดเสียงเดินให้เบาลง

ช็อกโกแลตของยูโดรากัดไปเพียงคำเดียว ส่วนช็อกโกแลตของไดแอนนายังไม่ถูกแกะออกมา

เขากำลังคิดทบทวนดูให้ดีอยู่

แต่ก่อนที่ดาร์กจะได้เดินไปที่โต๊ะ เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าบนโต๊ะเต็มไปด้วยกล่องของขวัญไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่

กล่องของขวัญของยูโดราและไดแอนนาถูกเตะไปไว้ที่มุมห้อง

ช็อกโกแลตบอนบอนที่เขาลองชิมไปก็ดูเหมือนจะหายไปแล้ว

ห้องพักส่วนตัวของดาร์กราวกับถูกซานตาแวะมาเยี่ยม จากนั้นก็ทิ้งกองของขวัญไว้ให้

แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปไม่ได้

ด้วยความสงสัยกึ่งคาดเดา ดาร์กจึงเดินไปที่โต๊ะอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปมองที่เตียงใหญ่กับเตียงเล็ก

เด็ก ๆ ยังคงนิ่งเงียบ ทั้ง ๆ ที่ข้างในราวกับตีกลองอยู่

ดาร์กหันไปนับกล่องของขวัญ

นอกจากกล่องของขวัญของยูโดราและไดแอนนา มีทั้งหมดไม่เกินสิบกล่อง ทว่าไม่มีของ [เนโกะ]

…

มันเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่ชัดเจนเกินไป แต่ก็ยังทำให้ผู้คนยิ้มได้

ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อเช้าหายไปทันที

ดาร์กนั่งลงและเตรียมแกะกล่องของขวัญทีละชิ้น

ก่อนอื่น เขาเลือกกล่องของขวัญหนึ่งกล่องที่มีโน้ตสอดอยู่ในช่องว่างของริบบิ้น

กล่องของขวัญกล่องนี้เดิมวางไว้บนหัวเตียง แต่ภายหลังถูกนำไปห่อด้วยสีม่วงอ่อน

เป็นสีที่ทำให้คนนึกถึงได้ง่ายว่าใครเป็นเจ้าของ

ดาร์กไม่รีบเปิดกล่องของขวัญ แต่หยิบโน้ตออกมาดูก่อน

โน้ตถูกพับครึ่งเป็นทบกลับสองสามครั้งและสามารถคลี่ได้ง่าย

หลังจากดูแล้วก็จะเห็นประโยคง่าย ๆ ปะติดปะต่อกันด้วยอักขระที่บิดเบี้ยวในโน้ต

“ไวยากรณ์ไม่ผิดซะด้วย”

ดาร์กอดไม่ได้ที่จะยิ้ม จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นเนื้อหาในโน้ต

‘นายแม่ เรารักคุณ!’*[1]

…

เดี๋ยว ๆ มีอะไรผิดปกติกับมอนสเตอร์ร้อยแปดหรือเปล่า?

นี่วันวาเลนไทน์! ไม่ใช่วันแม่!

…

แม้ว่าจะเป็นเทศกาลแสดงความรักเหมือนกันก็เถอะ

[1] นายแม่ เรารักคุณ มาจากวลีว่า ‘主人嘛嘛我爱你’ ซึ่ง 嘛嘛 ตัวนี้พ้องเสียงกับคำว่าแม่ในภาษาจีน