จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 317 ดาวดวงที่เก้าส่องแสง

บทที่ 317 ดาวดวงที่เก้าส่องแสง

ความหายากของพรสวรรค์ใน ‘การทำนาย’ นั้นเหนือกว่าพรสวรรค์ด้านพลังเวทมนตร์มาก

แต่ในห้องเรียนนี้กลับมีคนมีพรสวรรค์มากกว่าแปดคนในเวลาเดียวกัน

และแปดคนนี้ก็เป็นเพียงคนที่พรสวรรค์ปรากฏในคืนนี้เท่านั้น

ในหมู่พวกเขายังมีคนมีพรสวรรค์อีกมากมายที่ไม่ยังพบ ‘ความรู้สึก’ นั้น

ศาสตราจารย์เมเดียจุดดาวดวงแรก “ถ้าอย่างนั้นซาร่า สวาติ เธอมาก่อนเลย”

แต่หลังจากที่ซาร่ายืนขึ้น เธอก็ไม่ได้เคลื่อนไหวต่อ “ศาสตราจารย์คะ การทำนายเป็นเรื่องส่วนตัวมากนะคะ”

ศาสตราจารย์เมเดียกะพริบตาและพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “ไม่หรอก สิ่งที่เธอเห็นเมื่อครู่นี้ไม่ใช่คำทำนาย เว้นแต่เธอจะเป็นเหมือนยูโดรา”

แล้วยูโดราผู้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการทำนายของตัวเองเลย ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังซาร่าด้วยสายตาว่างเปล่า

ซาร่าชำเลืองมองเธอในแนวทแยง แล้วเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ก็ได้ค่ะ ฉันเห็นกลางคืนไหลเชี่ยวเหมือนกระแสน้ำ เป็นเวลาที่พายุโหมกระหน่ำ ฉันเกรงว่าจะเกิดภัยพิบัติในอนาคตอันใกล้”

ศาสตราจารย์เมเดียปรบมือและกล่าวว่า “ดีมาก การกล้าตัดสินใจเป็นคุณสมบัติที่จำเป็นของผู้ทำนาย แม้ว่าจะมีการตีความปรากฏการณ์นี้มากมาย ผู้ทำนายจะต้องเชื่อในคำทำนายของตนเองก่อน หากไม่เชื่อ ก็เป็นไปได้น้อยมากที่คนอื่นจะเชื่อ เพราะงั้น ฉันคิดว่าเธอต้องเตรียมพร้อมเพื่อเอาชีวิตรอดจากภัยพิบัตินั่นแล้วล่ะ”

ซาร่า “เอ่อ…”

เมเดียเอ่ยต่อทันที “คนต่อไป! เอ็มม่า มอร์ติส”

เอ็มม่าลุกขึ้นยืนช้า ๆ เธอไม่รู้ว่าศาสตราจารย์เมเดียเห็นได้อย่างไรว่าเธอเห็นอนาคตอยู่บ้าง แต่เห็นได้ชัดว่าความรู้สึกนั้นมันน้อยมาก แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าแค่คิดไปเองหรือเปล่า

แต่เนื่องจากศาสตราจารย์เรียกเธอ เธอจึงต้องพูด…สักนิดหน่อยก็ยังดี

เด็กหญิงครุ่นคิดก่อนเอ่ยขึ้นมา “ศาสตราจารย์ ฉันเห็นดาวศุกร์ส่องแสงซึ่งอาจเป็นสัญญาณของโชคลาภ ฉันหมายถึงดวงของฉันดีมาโดยตลอดน่ะค่ะ”

ศาสตราจารย์เมเดียเคาะไม้กายสิทธิ์ของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “น่าอิจฉาจริง ๆ”

เอ็มม่านั่งลงอย่างไม่แน่ใจ และพบว่าศาสตราจารย์ไม่ได้ขอให้เธอยืนขึ้นและตีความใหม่ นี่ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

ในขณะที่เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย เธอก็ไม่รู้วิธี ‘ทำนาย’ จริง ๆ

“งั้นต่อไป…”

…

เหล่าจอมเวทฝึกหัดเฝ้าดูอย่างใจจดใจจ่อเมื่อเรียก ‘ผู้เห็นโชคชะตา’ ออกมา ความอิจฉาในใจก็แทบจะเขียนไว้บนใบหน้าของพวกเขาแล้ว

แต่นักเรียนที่ถูกเรียกชื่อกลับลำบากใจมาก

เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถเห็นชิ้นส่วนในอนาคตเช่นยูโดราได้ หรืออย่างมากก็เห็นเป็นสัญญาณเพียงผิวเผินเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องยากที่ทุกคนจะสร้าง ‘คำทำนาย’ ที่เหมาะสมโดยอ้างอิงจากการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในภาพฉายตอนกลางคืน

‘การตีความ’ ที่พูดหลังจากถูกเรียกชื่อนั้น ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการเค้นสมองของพวกเขาโดยอาศัยการเลียนแบบความประทับใจของผู้ทำนาย

แต่นี่เป็นคำสั่งของศาสตราจารย์เมเดีย

อาศัยข้อมูลที่จำกัด แล้วคาดเดาให้กว้างที่สุด

มันก็ประมาณนั้นแหละ

…

“โรเบิร์ต บร็อกไฮม์”

ศาสตราจารย์เมเดียเรียกชื่อโรเบิร์ต

เมื่อโรเบิร์ตยืนขึ้น เขาก็ดูตื่นเต้นมาก

เด็กชายโบกมือไปมาและพูดว่า “ผมเห็นเลือด! ศาสตราจารย์ บางทีผมอาจจะเจออันตรายเร็ว ๆ นี้… โอ้ พระเจ้า! เลือดและศพที่ยูโดรากล่าวถึง ผมไม่ควรเป็นหนึ่งในนั้นใช่ไหม?”

“ใจเย็นหน่อย บร็อกไฮม์” ศาสตราจารย์เมเดียกะพริบตาปริบ ๆ “สิ่งที่เธอต้องการเวลานี้คือ เข้านอนตรงเวลา รักษาสุขภาพ และอย่าให้มีเลือดกำเดาไหลเชียว”

ปากของโรเบิร์ตอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง และพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

ศาสตราจารย์เมเดียเคาะไม้กายสิทธิ์และบอกให้เขานั่งลง “โอเค คนต่อไป”

…

หลังจากโรเบิร์ต ก็เป็นนักเรียนจากบ้านคนเขลาที่ถูกบังคับให้ยืนขึ้นและตอบคำถามเช่นกัน

ไม่รู้ว่าเขา ‘เห็น’ อะไรกันแน่ เพราะหลังจากที่เขาลุกขึ้น เขาก็ยืนอ้ำอึ้งอยู่นาน และในที่สุดก็นั่งลงโดยไม่พูดอะไร

ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนประเภทที่ไม่สามารถพูดได้ ภายใต้สายตาที่จับจ้องมาของผู้คน

ด้วยลักษณะแบบนี้ หากเขาอยากเป็นผู้ทำนายในอนาคต ก็เกรงว่าจะเป็นเรื่องยากมากเช่นกัน

แต่ว่ากันว่าเรื่องราวแบบนี้มักจะมีคนที่คอยควบคุมอยู่ ‘เบื้องหลัง’ คนเหล่านี้จะไม่เคยปรากฏตัวหรือติดต่อกับคนนอก แต่จะปล่อยให้คนรับใช้เผยแพร่คำทำนายจากรุ่นสู่รุ่นเพื่อรักษาความรู้สึกลึกลับนี้

…

ศาสตราจารย์เมเดียพูดสองสามคำเพื่อช่วยให้เขาผ่อนคลาย จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่ดาวดวงที่แปดซึ่งส่องแสงในค่ำคืนนี้

“คนต่อไป โรส ร็อธร็อค การอ่านอนาคตจากลางบอกเหตุครั้งแล้วครั้งเล่าคือ ชะตากรรมของผู้ทำนายอย่างเรา”

แม้โรสจะเดาได้ว่าตัวเองจะถูกเรียกชื่อ แต่เธอก็ยังประหม่าอยู่ดี

โรสมองไดแอนนาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว เธอพยายามดึงความกล้าออกมาด้วยการให้กำลังใจของเพื่อนสนิท

อันที่จริงแล้ว ไดแอนนาเป็นคนที่กล้าหาญเสมอ ซึ่งสิ่งนี้ทำให้เธออิจฉามาก

“เอาเลย!”

ไดแอนนากำหมัดแน่นและกระซิบ

โรสถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่แท่นผู้สอน

ภายใต้สายตาที่จับจ้องมาของทุกคน ใบหน้าของเธอยังคงขึ้นสีระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้

แต่หลังจากที่เธอพูดออกไปแล้ว น้ำเสียงก็ค่อนข้างราบเรียบ

เธอพูดว่า “ศาสตราจารย์คะ ฉันเห็นดวงดาวมากขึ้นในค่ำคืนนั้น แต่ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไรค่ะ”

ศาสตราจารย์เมเดียพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “อย่าประหม่า คิดในสิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่ในใจ สิ่งนั้นจะช่วยให้เธอตีความได้ถูกต้อง”

โรสลังเลเล็กน้อยและไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

ไดแอนนารีบเอามือปิดปากและกระซิบว่า “แค่แต่งเอาก็ได้! แต่งเรื่องที่มันธรรมดา ๆ!”

โรสก้มหน้ามองอีกฝ่าย แล้วดวงตาของเธอก็ค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้น

ไดแอนนาขยิบตาอย่างรวดเร็ว

แล้วจากนั้นเธอก็พูดว่า “หากดวงดาวเป็นตัวแทนของความปรารถนา บางทีนั่นอาจหมายความว่าความปรารถนาของฉันจะสำเร็จทีละอย่างล่ะมั้งคะ?”

ศาสตราจารย์เมเดียสนับสนุน “มั่นใจในตัวเองเถอะ นี่เป็นคำทำนายที่ดีมากไม่ใช่เหรอ?”

“ค่ะ!” โรสพยักหน้าเล็กน้อย แล้วนั่งลงตามสัญญาณของศาสตราจารย์เมเดีย

…

“ถ้าอย่างนั้น เรามามองหาดาวดวงที่เก้าที่จะส่องสว่างในค่ำคืนนี้กัน…”

ศาสตราจารย์เมเดียโบกไม้กายสิทธิ์ วาดเส้นเรืองแสงแล้วชี้ไปที่ผู้ชม

นักเรียนทุกคนที่เธอมองแสดงอาการตื่นเต้นและตึงเครียดออกมา แต่ในที่สุดไม้กายสิทธิ์ก็ชี้ออกจากตัวพวกเขา

สุดท้ายก็พลิกผันไปนาน

จู่ ๆ เมเดียก็ขมวดคิ้วเพราะสังเกตเห็นความผันผวนแปลก ๆ

เธอหันไปมองทันทีและย้ายจากทิศทางที่เวอร์เธอร์ กาวด์อยู่ไปยังทิศทางของดาร์ก เดม่อน

จันทราสีเงินที่อยู่ในดวงตาของเธอจางหายไปอย่างรวดเร็ว และหลีกเลี่ยงชะตากรรมของการตาบอดอย่างว่องไว

ศาสตราจารย์เมเดียให้ความสนใจกับ ‘บุตรแห่งดวงดาว’ ที่น่าสงสัยนี้มาโดยตลอด

ถ้าเขาเป็นดาวดวงที่เก้าในคืนนี้ มันก็เป็นเรื่องแน่นอนแล้ว

“ดาร์ก เดม่อน คืนนี้เธอเห็นอะไรจากดวงจันทร์ไหม?”

…

ดาร์กผงะไปครู่หนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะก้มมองภาพฉายตอนกลางคืนบนโต๊ะ เขามั่นใจว่าไม่เห็นอะไรเลย สุดท้ายเขาก็ยืนขึ้นและพูดว่า “ศาสตราจารย์ครับ ผมไม่เห็นอะไรเลยครับ”

การไม่มีพรสวรรค์ในการทำนายไม่ใช่เรื่องน่าอัปยศ

การทำนายทุกครั้ง ผู้พยากรณ์จะต้องจ่ายค่าตอบแทน ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่สวยหรูอย่างที่คนอื่นเห็นภายนอกเลยสักนิด

อันที่จริง ดาร์กก็ไม่ได้คิดอยากจะเป็นผู้ทำนาย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาสนใจเกี่ยวกับการทำนายของอีบุย

“แน่นอนว่าแม้แต่ดาร์ก ก็ไม่ได้เก่งไปเสียทุกอย่าง”

เหล่าจอมเวทฝึกหัดมองดูเขาอย่างสงบ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก โรเบิร์ตยังพูดกับเวอร์เธอร์ว่า “ดูสิ ฉันมีพรสวรรค์ แต่ดาร์กไม่มี”

เวอร์เธอร์ “ฉันก็ไม่มี”

โรเบิร์ตแอบซ่อนความสุขครั้งนี้ไว้ไม่ได้จริง ๆ

แม้ว่าเขาจะรู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อถูกเรียกให้ตีความคำทำนาย แต่ตอนนี้เขารู้สึกสบายใจขึ้นจริง ๆ

ศาสตราจารย์เมเดียหรี่ตาลงเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ละสายตาเพราะคำพูดของดาร์ก

เมื่อมองไปที่การฉายภาพตอนกลางคืนบนหน้าจอของดาร์ก เธอรู้สึกว่าการเปลี่ยนแปลงบางอย่างยังคงรุนแรงขึ้น

‘การสังเกต’ ของผู้ทำนายเป็นการกระทำของแต่ละคน

ในสายตาของคนภายนอก ส่วนมากแล้วพวกเขาจะมองเห็นความผิดปกติบางอย่างที่คลุมเครือซึ่งเกิดจากพฤติกรรม ‘การสังเกต’ เท่านั้น

ผู้ทำนายเท่านั้นที่จะเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจน

การทำนายลูกแก้วที่ใช้กันทั่วไปในปัจจุบันสามารถทำให้ลูกแก้วสร้างภาพให้คนอื่นเห็นได้ แต่นั่นเป็นเพียงการปิดตาหรือภาพลวงตา

จุดประสงค์เพียงเพื่อให้คนเชื่อ

เนื่องจาก ‘การสังเกต’ เป็นนิสัยส่วนตัว หากนักพยากรณ์ต้องการให้คนเชื่อคำทำนายต้องมีทักษะระดับนี้

หากการ ‘สังเกต’ น้อยเกินไป แม้แต่ความผิดปกติที่คลุมเครือเหล่านั้นก็จะไม่เกิดขึ้น

มันเหมือนกับฉายภาพกลางคืนตรงหน้าคุณ แต่ว่าในสายตาคนนอกกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

แต่ผู้ทำนายที่เก่งกาจบางคนยังคงสัมผัสได้ถึงความผันผวนที่ผิดปกตินี้

เมเดียรู้สึกได้อย่างไม่ต้องสงสัย

เธอกำลังคิดว่าทำไมดาร์ก เดม่อนถึงโกหก?

แต่ดาร์ก เดม่อนโกหกจริงหรือ?

ถ้าเขารู้ว่าศาสตราจารย์เมเดียกำลังคิดอะไรอยู่ เขาอาจจะตื่นเต้นมากกว่านี้

ขณะที่เขากำลังจะนั่งลง การฉายภาพยามค่ำคืนตรงหน้าก็แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่พร่ามัว

เขากะพริบตา ก่อนจะขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว

มุมของ ‘ม่านราตรี’ เปลี่ยนไปจริง ๆ เส้นข้างที่ค่อย ๆ รวมกันเป็นอากาศกลายเป็นแข็งราวกับวาดด้วยโครงร่าง และบิดเบี้ยวเหมือนมด!

และใน ‘ม่านราตรี’ ก็มีการเปลี่ยนสีให้ดูเลือนรางเช่นกัน…

ดาร์กตกตะลึง

โรเบิร์ตซึ่งยังคงมีความสุขกับเอกลักษณ์ของเขาในตอนนี้ ไม่นานนักก็ตบปากของเขา “มันสมควรเป็นดาร์กจริง ๆ”

เวอร์เธอร์มองมาทางนี้และก็ยิ่งอิจฉา เช่นเดียวกับนักเรียนที่เหลือ

แต่สายตาของดาร์กได้เปลี่ยนไปยัง [สัตว์อสูรมายา: อีบุย] ที่กำลังนั่งอยู่ และจากนั้นเขาพบว่าอีบุยกำลังจ้องมองไปที่ภาพ ‘ค่ำคืน’ อย่างใกล้ชิด และสังเกตว่าบรรยากาศนั้นผิดปกติ

เขาตระหนักได้ทันที

ไม่ใช่เขาที่ค้นพบความรู้สึกนี้!

“ผู้ที่เเห็นโชคชะตาโปรดตีความโชคชะตา” ศาสตราจารย์เมเดียเตือนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ตอนนั้นเองที่ดาร์กปรับสีหน้าให้ตรง แต่ดวงตาของเขายังคงเคลื่อนไหวซ้ำ ๆ ระหว่างอีบุยตัวน้อยกับภาพ ‘กลางคืน’

เขาไม่สามารถตัดสินใจได้

ในเวลานี้ จะดีกว่าไหมที่จะสุ่มเรียงแถวหรือยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าดาวดวงที่เก้าในคืนนี้คือสปิริต?

แม้ว่าสปิริตที่มี ‘คำทำนาย’ เป็นท่าไม้ตายจะมีอยู่จริง แต่การมีท่าไม้ตายกับการเรียนรู้ที่จะทำนายตัวเองนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

แม้ว่าสปิริตของดาร์กจะแสดงระดับสติปัญญาที่สูงมากในการประลองก็ตาม

แต่เขายังคงห้ามไม่ให้แคทมอนและรุกกี้เดวิมอนพูดต่อหน้าคนนอก เพียงเพื่อให้ผู้คนจำกัดระดับการคาดเดาเกี่ยวกับ ‘ระดับสติปัญญาที่สูง’ ของมัน

ถ้าอีบุยโดนเปิดโปง…

ไม่… มีอีกประเด็นหนึ่งที่เขาต้องให้ความสนใจในขณะนี้

หากคุณโกหก คุณอาจจะไม่สามารถซ่อนมันจากศาสตราจารย์เมเดียได้ และจำเป็นต้องโกหกจริง ๆ ไหม?

ดูเหมือนจะไม่

ขณะที่ดาร์กกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากสังเกตอย่างรอบคอบแล้ว ศาสตราจารย์เมเดียก็ค้นพบแหล่งที่มาของความผันผวนอย่างแท้จริง

ในดวงตาของเธอมีความประหลาดใจที่ไม่อาจปกปิดได้

ตั้งแต่เริ่มเรียน เธอสงสัยมากว่าทำไมดาร์ก เดม่อนถึงวางการ์ดเวทมนตร์ไว้บนโต๊ะ

ตอนนี้ดูเหมือนว่า ในที่สุดเธอก็เข้าใจอะไรบางอย่าง แต่นี่มันน่าตกใจเกินไป!

ปฏิกิริยาของศาสตราจารย์เมเดียนั้นรวดเร็วมาก

เธอไม่รอให้ดาร์กพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ และพูดอย่างรวดเร็วว่า “แน่นอนว่าโชคชะตาบางอย่างก็พูดไม่ได้” หากว่าดาร์ก เดม่อนเต็มใจที่จะบอกออกมา เขาสามารถคุยกับเธอได้หลังเลิกเรียน

จากนั้นเขาก็พยักหน้าและพูดว่า “ครับศาสตราจารย์เมเดีย”

จากนั้นชั้นเรียนดาราศาสตร์ยังคงดำเนินต่อไป

ในที่สุดศาสตราจารย์เมเดียก็เริ่มสอนเนื้อหาทฤษฎีพื้นฐาน

เนื่องจากไม่มีหนังสือเรียน เธอจึงเตือนนักเรียนให้จดบันทึกโดยเฉพาะ แน่นอนว่ายังมีคนที่ดื้อรั้นโดยธรรมชาติและไม่เต็มใจที่จะจดบันทึกด้วย ใช่ แต่นั่นก็แค่โดยทั่วไป

นักเรียนทั้งหลายยังคงจริงจังมาก

ส่วนใหญ่เป็นเพราะการแสดงความสามารถของยูโดรา และอีกสองสามคนที่ทำให้หลายคนมีความสนใจในการทำนายมากขึ้น

เวลาสามทุ่ม

เสียงระฆังดังขึ้น ในที่สุดชั้นเรียนวิชาดาราศาสตร์ของสัปดาห์นี้ก็สิ้นสุดลง หลังจากที่ศาสตราจารย์เมเดียสั่งการบ้านเสร็จ เธอก็สวมหมวกแม่มด

แต่คราวนี้แทนที่จะขึ้นรถม้า เธอพูดกับนักเรียนว่า “ยูโดรา เอนเวย์และดาร์ก เดม่อนอยู่ที่นี่ก่อน” จากนั้นดาร์กก็ชะลอความเร็วในการเก็บของ

ไดแอนนาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “งั้นเราไปก่อนนะ!”

ดาร์กเงยหน้าขึ้นก่อนจะบอกว่า “ตกลง” และไดแอนนาก็ดึงโรสไปที่ประตู

อีกด้านหนึ่ง เมื่อยูโดราเห็นว่าดาร์กก็จากไปเช่นกัน แก้มของเธอก็แดงขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ร่างของเธอจะสั่นเล็กน้อย และระงับความตื่นเต้นของเธอ

หลังจากที่นักเรียนในห้องเรียนต้องการอยู่ต่อ เพื่อร่วมสนุกก็ถูกศาสตราจารย์เมเดีย ‘ขับไล่’ ออกไปเช่นกัน จากนั้นสภาพแวดล้อมโดยรอบก็เปลี่ยนไป ภายในห้องเหลือไม่กี่คนเท่านั้น

ศาสตราจารย์เมเดียยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นและชี้ไปที่เพดาน แล้วเพดานก็ปิด บดบังท้องฟ้ายามค่ำคืนไปเสียสนิท

เธอเดินไปที่โพเดียม มองยูโดราก่อนแล้วพูดเบา ๆ ว่า “ว่าไงที่รัก เธอจะให้คำตอบกับฉันเลยไหม?”

ยูโดรากัดริมฝีปากของเธออย่างประหม่า และพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนยุง “ศาสตราจารย์คะ ฉันเต็มใจเป็นศิษย์ของคุณ แต่ฉันยังต้องได้รับความยินยอมจากพ่อแม่ก่อน”

เมเดียยิ้มรับ “ไม่ต้องกังวลไป ตราบใดที่เธอเต็มใจ พ่อแม่ของเธอย่อมเห็นด้วยแน่อน”

เธอมีความมั่นใจในจุดนี้

หลังจากนั้น เมเดียก็เดินไปหาดาร์ก ขณะมองไปที่ [สัตว์อสูรมายา: อีบุย] ในมือของเขา แล้วจันทราสีเงินในดวงตาของเธอก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

การ์ดวิญญาณใบนี้ทำให้เธอรู้สึกแปลกมากยิ่งขึ้น เธอพูดห้วนๆ ว่า “เดม่อน สปิริตของเธอ…”

ดาร์กยิ้มกว้างและพูดว่า “ใช่ครับ ศาสตราจารย์ อย่างที่คุณเห็นเลย ผมคิดว่ามันมีพรสวรรค์ในการทำนาย”