จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 314 ดาร์ก เดม่อนเดินเข้าไปในดวงจันทร์ (2)

บทที่ 314 ดาร์ก เดม่อนเดินเข้าไปในดวงจันทร์ (2)

เมื่อเข้าไปในห้องเรียนดาราศาสตร์ นักเรียนก็นั่งลงตามที่เดิม จากนั้นพวกเขาก็เริ่มพูดคุยกันอย่างดุเดือดและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

จนกระทั่ง ‘นกกาเหว่า’ บนนาฬิกาติดผนังกระเด้งออกมา ทันใดนั้นก็มีคนรู้ว่า ศาสตราจารย์เมเดีย บาร์โธโลมิวมาสายอีกแล้ว!

เหนือยอดหอนาฬิกา

แม่มดซึ่งแต่งตัวเหมือนเคย นั่งอยู่บนรถฟักทองที่กลมกลืนไปกับค่ำคืน ใช้มือเลิกม่านเพื่อชมปราสาทจากที่สูง

มีสุ้มเสียงหนึ่งดังมาจากข้าง ๆ เธอ “เมเดีย ทำไมเธอถึงมาสายตลอดเลย”

น้ำเสียงตอบกลับของเมเดียดูเป็นธรรมชาติและหนักแน่น “การมาสายเล็กน้อยช่วยเพิ่มความรู้สึกคาดหวังของผู้คนได้ อีกอย่าง ถ้ามาตรงตลอดเวลาก็ไม่สวยน่ะสิ”

“ฉันเข้าใจแล้ว” เสียงนั้นพูดอย่างช่วยไม่ได้ “มันเป็นนิสัยที่ไม่ดีของนักทำนายสินะ”

เมเดียอดไม่ได้ที่จะปิดปากและหัวเราะเบา ๆ “เธอพูดถูก เอาล่ะ ซ่อนตัวซะ ฉันจะลงไปแล้ว”

จากนั้นก็ไม่ปรากฏเสียงใดในรถม้าอีก

รถฟักทองซึ่งลากโดยสัตว์อสูรสีดำสองตัวโผล่ออกมาจากตอนกลางคืน พวกมันผลัดผิวไม่ให้กลืนไปกลางคืน อันที่จริง ตอนนี้ร่างของพวกมันแต่งแต้มไปด้วยสีสันสดใส ราวกับว่าเป็นตัวที่เดินออกมาจากเทพนิยายอย่างไรอย่างนั้น

นักเรียนในห้องเรียนเบิกตากว้างแล้วมองขึ้นไปเหนือหัว

เมื่อเพดานโปร่งใส รถม้าฟักทองก็ปรากฏให้เห็น

เมเดียผ่านเพดานที่กั้นทั้งสองด้านและสั่งรถม้าให้ไปหยุดที่แท่นสอน จากนั้นเธอก็ยกผ้าม่านขึ้น แล้วโน้มตัวออกจากรถม้า แน่นอนว่าท่าทางนี้ยังคงทำให้หัวใจของผู้คนสั่นไหวเช่นเคย

“สายัณห์สวัสดิ์ เด็ก ๆ”

แม่มดซึ่งมีรอยยิ้มเสน่ห์ ถอดหมวกแม่มดทรงแหลมออก แล้วปล่อยให้เส้นผมยาวสีดำแซมม่วงสยายไปข้างหลังราวกับม่านน้ำตก

ปลายผมยาวของเธอดูเป็นลอนเล็กน้อย

เมเดียดึงไม้กายสิทธิ์ออกจากหมวกแม่มดและชี้ไปที่รถม้า

ทันทีทันใด รถม้าทั้งคันหายไปในพริบตาพร้อมกับควันที่พวยพุ่ง

จากนั้นเธอก็วางหมวกลงบนโต๊ะ แล้วพูดว่า “สัปดาห์นี้ฉันมาเร็วกว่าสัปดาห์ที่แล้วหนึ่งนาที นี่คือปรับปรุงตัวแล้วนะ”

…

ตราบใดที่พื้นฐานยังน้อยพอ ก็สามารถพัฒนาได้เสมอ

ดาร์กได้ฟังคำพูดของเมเดียก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

แม้ว่าศาสตราจารย์คนนี้จะมีสาระก็จริง แต่ดูเหมือนว่านิสัยของเธอจะไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไหร่

“งั้นก่อนอื่นเลย ฉันเป็นใคร?”

ศาสตราจารย์เมเดีย บาร์โธโลมิวโบกไม้กายสิทธิ์

ในห้องเรียนตอนนั้นเอง มีเด็กชายคนหนึ่งยกมือขึ้นสูง

เด็กชายสบตามองศาสตราจารย์เมเดียอย่างกระตือรือร้น และพูดอย่างแข็งขันว่า “คุณคือผู้ชี้นำโชคชะตา นักทำนายเนตรแห่งดารา และแม่มดจันทราสีเงิน และคนรักในฝันของผม เมเดีย บาร์โธโลมิวครับ!”

“ถูกต้อง” ศาสตราจารย์เมเดียพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “แบรด กุนเทอร์หักสิบคะแนน อีกอย่าง ฉันคิดว่าช่วงนี้เธอไม่เหมาะกับการฝันเท่าไหร่นะ”

จากนั้นศาสตราจารย์สาวก็ขยิบตาให้ แล้วเด็กชายจากบ้านอัศวินก็ผงะไป ทันใดนั้นก็ปรากฏรอยจันทร์เสี้ยวสีม่วงปรากฏบนหน้าผากของเขา

มีลวดลายสีเข้มพันรอบพระจันทร์เสี้ยวราวกับจะล็อกบางอย่างไว้

แบรด กุนเทอร์แตะหน้าผากของเขาโดยไม่รู้ตัวด้วยสีหน้างุนงง

ศาสตราจารย์เมเดียเพียงโบกไม้กายสิทธิ์ แล้วเขาก็นั่งลงทันที!

ปัง!

เสียงนั้นดังจนเหมือนกับว่าเก้าอี้กำลังจะแตก

ศาสตราจารย์เมเดียพูดต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “คืนนี้พระจันทร์กลมมาก แล้วก็เป็นช่วงที่เส้นโคจรชัดเจนที่สุดด้วย มีใครเคยลองทำนายบ้างไหม?”

แต่ในเวลานี้ นักเรียนที่อยู่ในกลุ่มผู้ชมต่างก็ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับแบรด กุนเทอร์ แน่นอนว่าความตกใจนั้นผสมกับความกลัวหรือความเศร้าโศก ซึ่งไม่มีใครรู้ได้

ซาร่า สวาติยกมือขึ้น “ศาสตราจารย์คะ ฉันเคยลองใช้หินทำนาย แต่ตอนนั้นฉันยังเด็ก”

เมเดียพยักหน้า “แม้ว่าการทำนายด้วยหินจะเป็นกลธรรมดา แต่ก็ค่อนข้างให้ความแม่นยำในการทำนายทั้งโชคดีและโชคร้าย”

เอ็มม่า มอร์ติสที่อยู่ไม่ไกลยกมือขึ้นเช่นกัน “ศาสตราจารย์คะ ฉันลองทำนายด้วยเหรียญทองคำแล้ว แต่มันยังไม่ค่อยแม่นยำนัก”

เมเดียยิ้มรับ “การทำนายด้วยเหรียญทองคำมีมานานแล้ว แต่ขั้นตอนของมันง่ายกว่านั้นมาก ข้อกำหนดสำหรับนักทำนายก็จะยิ่งสูงขึ้นไปอีก หลังจากเธอจบชั้นเรียนดาราศาสตร์ เธออาจจะแม่นยำมากขึ้นก็ได้”

จากนั้นคิ้วของเธอก็เลิกขึ้นเล็กน้อย ศาสตราจารย์สาวหันไปมองเวอร์เธอร์ กาวด์ที่อยู่แถวหลัง ก่อนจะพูดว่า “เราสามารถสัมผัสกับสิ่งที่น่าสนใจในวัยเด็กของเราได้ทุกประเภท ถ้าอย่างนั้น บุตรแห่งวีรบุรุษช่วยตอบด้วย เธอเคยเล่นเกมทำนายแบบเดียวกันนี้ในวัยเด็กของเธอไหม?”

เวอร์เธอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นส่ายหัวและพูดว่า “ขอโทษครับศาสตราจารย์ ผมไม่เคยเล่นเกมทำนาย”

หมวกแม่มดบนโต๊ะสั่นเล็กน้อย

เมเดียเปลี่ยนเรื่องและพูดว่า “นั่นไม่ใช่ปัญหา หัวข้อของเราในวันนี้คือการสังเกตดวงจันทร์”

จากนั้นเธอก็โบกไม้กายสิทธิ์ และเพดานที่ปิดอยู่ก็เปิดขึ้นอีกครั้ง

ดวงจันทร์ซึ่งยังคงมืดครึ้มเมื่อไม่กี่นาทีก่อนกลับสว่างไสวผิดปกติ

แสงจันทร์ทอประกายฉายแสงพร่างพราว

…

นักเรียนแหงนดูท้องฟ้าอย่างตกตะลึง

พวกเขาต่างจำได้ว่าแสงจันทร์ยังสลัวอยู่เลยเมื่อตอนขึ้นบันไดวนมา

อีกทั้งเมื่อตอนศาสตราจารย์เมเดียนั่งรถฟักทองเข้ามาในห้องเรียนจากเพดาน พวกเขาก็สังเกตเห็นว่าดวงจันทร์บนท้องฟ้าไม่ได้สว่างแบบนี้ด้วย

แต่ในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยม่าน และดวงจันทร์ซึ่งเป็นศูนย์กลางขององค์ประกอบภาพก็ดูมีขนาดใหญ่ขึ้นและกลมขึ้น

สิ่งนี้ทำให้ผู้คนอดคิดตามภาพลวงตานี้ไม่ได้ว่า ศาสตราจารย์เมเดียได้ทำการเปลี่ยนแปลงโลกไปแล้ว!

…

ดาร์กชำเลืองมองพระจันทร์พลางครุ่นคิดเล็กน้อย

ตลอดหลายยุคหลายสมัย มีการแสดงสิ่งที่เรียกว่า ‘ปาฏิหาริย์’ ในลักษณะนี้มากมาย

แต่แท้จริงแล้ว มันอาจเป็นแค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติของก้อนเมฆและดวงจันทร์เท่านั้น

แค่เพียงว่าศาสตราจารย์เมเดียจับช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงในปรากฏการณ์ได้ถูกต้องเท่านั้น

นักทำนายที่มีคุณสมบัติมักสามารถฉกฉวยโอกาสต่าง ๆ เพื่อแสดงตนได้เสมอ

ในหลาย ๆ กรณี ‘การทำนาย’ ของพวกเขาไม่ใช่ ‘การทำนาย’ ที่แท้จริง แต่เป็นการคาดเดาที่แม่นยำเกี่ยวกับปรากฏการณ์ต่าง ๆ บนพื้นฐานของความรู้ที่ลึกซึ้ง

ท้ายที่สุด ทุกครั้งที่พวกเขา ‘ทำนาย’ พวกเขาก็ต้องจ่ายราคาที่สูง

ถ้า ‘ทำนาย’ ทุกครั้งที่เจอเหตุการณ์ นักทำนายที่แท้จริงน่าจะหายไปแล้ว

ดาร์กจำได้อย่างรางเลือนว่า จอมเวทที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า แก่นแท้ของเวทมนตร์คือการแสดง และจอมเวทที่ฉลาดทุกคนคือนักแสดงที่มีคุณสมบัติเหมาะสม

หลังจากที่ดาร์กค่อย ๆ เรียนรู้เกี่ยวกับอาชีพของนักทำนาย เขาก็ตระหนักได้ว่านักทำนายที่ว่าก็มีโรงเรียนสอนการแสดงด้วย!

เมื่อคิดอย่างนี้แล้ว อีบุยซึ่งเชี่ยวชาญด้าน [ท่าไม้ตาย: ลอกเลียนแบบ] ไม่ใช่นักทำนายโดยธรรมชาติหรอกเหรอ?

“อืมม…”

“เอ๋???”

อีบุยตัวน้อยของดาร์กมองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนภายใต้สัมผัสของดาร์ก ใบหน้าเล็ก ๆ ของมันเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

…

ทันใดนั้น

แผ่นโปร่งใสราวกับน้ำก็ปรากฏขึ้นบนเพดานที่เปิดอยู่

ลำแสงประหลาดที่เปล่งมาจากแผ่นโปร่งใสทั้งสี่แผ่น ได้แบ่งแสงจันทร์ที่ตกกระทบลงมาเป็นชิ้นเล็ก ๆ ที่ดูหนาแน่นซึ่งกระจัดกระจายและฉายต่อหน้าทุกคน

ศาสตราจารย์เมเดียโบกไม้กายสิทธิ์ของเธอ ใช้เวทมนตร์พิเศษเพื่อทำการปรับแต่งอย่างละเอียด

แล้วบนโต๊ะของนักเรียนแต่ละคน ก็มีท้องฟ้ายามค่ำคืนเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น!

พระจันทร์ดวงนั้นลอยขึ้น ๆ ลง ๆ ในก้อนเมฆ จากนั้นเมฆก็รวมตัวกันและกระจายออกจากกันไป

บางทีมันก็จมหายไปในเมฆ บางทีก็อวดโฉมแก่สายตาผู้คน

นักเรียนเผยสีหน้าประหลาดใจของพวกเขาออกมาทีละคน และความสนใจของพวกเขาก็เปลี่ยนจากดวงจันทร์ที่สว่างไสวบนท้องฟ้าไปสู่ภาพฉายบนโต๊ะ

เมื่อมองแวบแรก มันดูเหมือนว่าฉากบนท้องฟ้าจะถูกย้ายมาไว้บนโต๊ะแล้ว

ผู้คนอดยื่นมือออกไปสัมผัสไม่ได้และพวกเขาก็จับอย่างระมัดระวัง อีกทั้งนิ้วที่ตื่นเต้นของพวกเขายังสั่นไหวเล็กน้อยด้วย

…

ภายฉายแสงเวทมนตร์นี้ดูไกลเกินเอื้อม

ราวกับ ‘พระจันทร์ในบ่อน้ำ’ และ ‘ดอกไม้ในกระจก’ มันวิเศษมากจริง ๆ

“สวยอะไรอย่างนี้!”

เสียงของเด็กผู้หญิงเต็มไปด้วยความสุข

แม้ว่าเด็กชายจะไม่ได้บลัฟกลับ แต่พวกเขาก็ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก

มนุษย์ล้วนแล้วแต่มีสิ่งที่เรียกว่า ‘อารมณ์’