จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 287 ดาร์ก เดม่อนก็เข้าใจช่องว่างเช่นกัน

บทที่ 287 ดาร์ก เดม่อนก็เข้าใจช่องว่างเช่นกัน

การปรากฏตัวของอัลเวตต์และแคลร์ทำให้ดาร์กประหลาดใจ แต่เขาสามารถคาดเดาได้ทันทีหลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะการเปิดตัวผู้มาใหม่ของเซนต์แมเรียนคือ ตอนเช้าวันเสาร์ของสัปดาห์ที่สองของเทอมสอง พวกเขาจึงมาเพื่อดูเกมนี้เป็นพิเศษ

เรื่องนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของดาร์กมากนัก

แต่ถึงอย่างนั้นเพราะการมาของพวกเขา ดาร์กก็ตัดสินใจได้ว่าเขาจะไม่แพ้ให้แก่ใครง่าย ๆ

ต้องชนะ!

เมื่อเห็นใบหน้าของแม่ที่ไม่ได้เห็นมานาน ดาร์กก็เผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมา

…

เกมแรกของทุกวันเสาร์จะเริ่มเวลาแปดโมงเช้า

แตกต่างจากการแข่งขันจำลองที่ดาร์กเคยสัมผัสมาก่อน การแข่งขันอย่างเป็นทางการมีทั้งผู้ตัดสินและพิธีกรบรรยาย

วันนี้ผู้รับผิดชอบในการบรรยายคือ สมาชิกของชมรมการประลอง แซ็ก วิลสัน!

วิลสันที่มีใบหน้ายาวและหัวตางุ้มลง มันดูไม่ค่อยสมดุลกันสักเท่าไหร่

แต่ความนิยมของเขาในชมรมการประลองค่อนข้างดี

ในฐานะหนึ่งในขุนนางเลือดบริสุทธิ์ เขาเป็นคนถ่อมตัว ใจดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ดูเผิน ๆ เหมือนเป็นคนดีจริง ๆ

ดังนั้นทันทีที่เขาเสนอเปลี่ยนตัวผู้บรรยายในเช้าวันนี้ เขาก็สามารถเปลี่ยนมันได้อย่างราบรื่น

วิลสันยืนอยู่บนเวทีกรรมการ มองไปรอบ ๆ แล้วเขาก็เห็นแองกัส เจฟฟรีย์ ประธานชมรมวิจัยประวัติศาสตร์ขุนนาง กับไมค์ โอเวน นักเรียนปีสามอยู่บนที่นั่งข้างสนาม

‘ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!’

เขาก่นด่าในใจ นึกอยากให้คนที่ยืนอยู่ในตำแหน่งของโอเวนคือตัวเขาเอง

หลังจากมองทั้งสองคนแล้ว วิลสันก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่โถงรับชม

ผู้ชมในเช้านี้ทำให้เขาตกใจแทบตาย

การปรากฏตัวของเจ้าหญิง เจ้าชาย วัลคีรี และอาร์ชบิชอป ทำให้การแข่งขันมือใหม่ในวันนี้มีความไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

หากเช้านี้ทำผลงานได้เตะตา ไม่ว่าจะเป็นผู้เล่นหรือผู้บรรยาย มันย่อมถือเป็นโอกาส!

จู่ ๆ วิลสันก็ร่าเริงขึ้นมา!

พิธีกรบรรยายไม่ใช่ผู้ตัดสินและไม่มีผลกระทบกับผลลัพธ์ของเกม

แต่ผู้บรรยายก็เป็นผู้ดำเนินการแข่งขันในเวลาเดียวกัน ดังนั้นมันจะไปมีผลต่อการชี้นำความคิดของประชาชนแทน

เดิมทีวิลสันต้องการดูดาร์ก เดม่อนพลาดท่าในระยะที่ใกล้ที่สุด แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าคิดชี้นำแบบนั้นแล้ว

“สวัสดีผู้ชมทุกท่าน! หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ เราก็มาถึงการแข่งขันหน้าใหม่ของเซนต์แมเรียนอีกครั้ง”

“ใครก็ตามที่คุ้นเคยกับงานแข่งนี้จะรู้ว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ และนักประลองหน้าใหม่มักจะมีการประลองครั้งแรกในสัปดาห์ที่สองหลังจากเข้าร่วมชมรมการประลอง ซึ่งก็คือวันนี้!”

“แต่คุณไม่รู้แน่นอนว่าในบรรดาหน้าใหม่ในปีนี้ มีนักเรียนปีหนึ่งอยู่ถึงเจ็ดคนทีเดียว!”

“สำหรับนักประลองหนุ่มสาวทั้งเจ็ดคนนี้คือใคร เราจะค่อย ๆ เปิดเผยให้ทราบในเกมต่อไป”

“และตอนนี้ ขอให้ผู้เล่นสองคนจากเกมมือใหม่ของเราขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ!”

“ผู้เล่นฝ่ายสีแดงเป็นทหารผ่านศึกที่เข้าร่วมชมรมการประลองในช่วงครึ่งหลังของปีที่แล้ว นั่นคือวิลลี บรอนเต ปีสองจากบ้านอัศวิน!”

“ใช่แล้ว วันนี้เป็นการประลองสุดคลาสสิกระหว่างบ้านอัศวินกับบ้านขุนนางอีกครั้ง”

“ผู้เล่นฝ่ายสีน้ำเงินคือหน้าใหม่หนึ่งในเจ็ดคน บ้านขุนนาง ปีหนึ่ง เท็ดดี้ โดรอน!”

“ขอเสียงปรบมือให้กับผู้เล่นทั้งสองอย่างอบอุ่นด้วยครับ!”

…

แปะ! แปะ!

มีเสียงปรบมือและเสียงเชียร์อย่างอบอุ่นจากฝั่งผู้ชม

“โดรอน โดรอน!”

พิสตันอ้วนตัวน้อยโบกธงอย่างแรงและตะโกนสุดกำลัง

โดรอนที่ก้าวขึ้นไปบนเวทีของผู้เล่นฝั่งสีน้ำเงิน หน้าแดงเล็กน้อย และความกดดันที่เกิดจากการปรากฏตัวครั้งแรกก็น้อยลงด้วยเช่นกัน

ทว่าพอเขาขึ้นมาบนแท่นผู้เล่น แค่มองลงไปและเห็นสนามอย่างเป็นทางการยาวหนึ่งร้อยยี่สิบเมตร โดรอนก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันที

ฝ่ายตรงข้าม วิลลี บรอนเตเป็นนักเรียนชั้นนำของปีสอง เขาต่างจากนักเรียนปีสองที่เข้าร่วมการแข่งขันการคัดเลือกในเทอมนี้ เพราะเขามีประสบการณ์ในการประลองอย่างเป็นทางการมาก่อนแล้ว

ในทางกลับกัน โดรอนถือเป็นมือใหม่อย่างแท้จริงที่ได้ประลองกันในสนามอย่างเป็นทางการครั้งแรก

โอกาสที่จะชนะมีค่าเท่ากับศูนย์!

“ไม่ต้องกลัวที่จะชนะหรือแพ้ แค่พยายามอย่างเต็มที่ก็พอ!”

โดรอนตบแก้มอย่างแรงเพื่อตั้งสมาธิ

…

“ทำไมยังไม่ถึงตาผู้กล้าอีก”

เจ้าชายที่เฝ้าดูใจร้อนเล็กน้อย

การปรากฏตัวของเจ้าหญิงในเวลาเดียวกัน ทำให้จิตใจของเขากระสับกระส่ายเล็กน้อย

อาร์ชบิชอปชรามองเขาจากมุมหางตา เขาลอบถอนหายใจและพูดช้า ๆ ว่า “เท็ดดี้ โดรอนเป็นบุตรชายคนสุดท้องของตระกูลโดรอน เขาก็เป็นขุมอำนาจที่เราต้องได้มาเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”

เจ้าชายทอดสายตามองไปยังสนามผู้เข้าแข่งขันและกล่าวว่า “ข้ารู้ เพื่อส่งเสริมเป้าหมายของเรา การสนับสนุนจากกองทัพมีความสำคัญมาก ตำแหน่งของตระกูลโดรอนในกองทัพนั้นเป็นรองแค่เกรท เบเยอร์เท่านั้น แต่เด็กคนนั้นจะตัดสินอะไรได้?”

อาร์ชบิชอปเอนหลังพิงเก้าอี้ เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หลับตาและหายใจอย่างสม่ำเสมอ

…

ที่มุมหนึ่งของโถงรับชม

ชายในเสื้อโค้ตธรรมดามองไปบนเวทีด้วยความพึงพอใจ “เยี่ยมเลย ดูเหมือนว่าเท็ดดี้ตัวน้อยจะไม่ได้ขี้เกียจในชั้นเรียนนะ ย้อนกลับไปในตอนนั้น ฉันเข้าชมรมการประลองไม่สำเร็จในปีแรก ได้แต่เฝ้ารอคนในครอบครัวทำมันให้สำเร็จ ในที่สุดฉันก็ได้เห็นภาพนี้แล้ว!”

…

โดรอนไม่รู้ว่าพ่อของเขาซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มผู้ชมที่กำลังดูอยู่ด้วย

เด็กชายตั้งสมาธิ ใช้สายตากะระยะห่างระหว่างทั้งสองฝั่งของสนามอย่างระมัดระวัง และเริ่มตัดสินใจ

หากไม่นับข้อดีและข้อเสียของการ์ดเวทมนตร์ ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดในด้านความแข็งแกร่งระหว่างปีหนึ่งและปีสองนั้นอยู่ที่ความเร็วในการอัญเชิญ

ช่องว่างของความเร็วในการอัญเชิญ ควบคู่ไปกับการร่ายเวทมนตร์ความเร็วสูง ซึ่งสามารถสร้างการโจมตีที่รวดเร็วถึงตายได้ในสนามระยะใกล้

อย่างไรก็ตาม ยิ่งสนามมีขนาดใหญ่เท่าไหร่ กลยุทธ์การโจมตีอย่างรวดเร็วเพื่อฆ่าในรอบเดียวก็ถูกจำกัดอย่างมาก

นี่เป็นข้อได้เปรียบสำหรับนักเรียนปีแรก

“ผู้เล่นสีน้ำเงินโปรดเตรียมตัวโดยเร็วที่สุด”

เสียงเตือนของผู้ตัดสินดังขึ้นพร้อมกับเสียงนกหวีด โดรอนที่ได้ยินเสียงนั้นก็ผงะไป เขารีบเอื้อมมือไปแตะโต๊ะการ์ดอย่างรวดเร็ว แล้วส่งพลังเวทมนตร์เพื่อเปิดใช้งาน

ด้วยการฉายภาพโต๊ะการ์ดที่ปรากฏอยู่หน้าโต๊ะของผู้เล่น การต่อสู้ครั้งแรกของโดรอนก็เริ่มขึ้น

ในรอบแรก เขาอัญเชิญสปิริตสามดาวที่มีพลังโจมตีสูงถึง 1,500 หน่วยอย่าง [มังกรศิลา] ออกมาได้สำเร็จ

ทันทีหลังจากนั้น เขาก็อัญเชิญสปิริตระดับสูงสามดาวจำนวนมากออกมาต่อ และถูกรุ่นพี่ปีสองไล่ล่าอยู่เป็นเวลานาน

ทว่าในท้ายที่สุดเมื่อวิลลี บรอนเตอัญเชิญบูชายัญได้สำเร็จและอัญเชิญสปิริตระดับสี่ดาวออกมา สปิริตของโดรอนก็พ่ายแพ้อย่างยับเยิน

…

“ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นบรอนเตที่ปกป้องศักดิ์ศรีของความเป็นรุ่นพี่ของเขาไว้ได้! แน่นอนว่าโดรอนก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน เขาสมกับเป็นนักเรียนชั้นนำของปีหนึ่ง ขอให้ทุกท่านปรบมือให้เขาด้วยครับ!”

วิลสันกล่าวบรรยายเสียงดังอยู่บนเวที เขารู้สึกว่าคำบรรยายของเขากลมกลืนไปกับบรรยากาศของฝูงชนแล้ว

…

ความพ่ายแพ้ของโดรอนนั้นค่อนข้างเป็นไปตามคาด

นอกเหนือจากแฟน ๆ ของเขาที่รู้สึกผิดหวังกับถูกบ้านอัศวินเยาะเย้ยสองสามคำ หลังจากที่เขาออกจากสนาม มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก

ตามที่ศาสตราจารย์โจนส์กล่าวไว้ การพ่ายแพ้ในศึกครั้งแรกไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย

การเรียนรู้จากความล้มเหลวและมองเห็นช่องว่างของตนเองกับคู่ต่อสู้ คือหัวข้อหลักของการแข่งขันนี้

“เกมของดาร์กอยู่ในเกมไหนนะ?”

โดรอนเปลี่ยนบทบาทเป็น ‘ผู้ชม’ ทันที