จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 286 แฟนคลับของดาร์ก เดม่อน

บทที่ 286 แฟนคลับของดาร์ก เดม่อน

โถงประลองกลางแจ้งของเซนต์แมเรียนมีโครงสร้างคร่าว ๆ เหมือนโคลอสเซียม

แต่ภายใต้รูปลักษณ์อันงดงามนั้นมีความลึกลับซ่อนอยู่

โถงขนาดใหญ่ซึ่งจุคนได้หลายหมื่นคนนั้นไม่มีอยู่จริงในสถาบัน แต่กระจายไปทั่วอาณาจักรผ่านกลไกพิเศษ

ในยุคที่ขาดความบันเทิง การประลองดุเดือดจึงเป็นที่นิยมอย่างมาก และอุตสาหกรรมใหม่ ๆ ต่างก็เกิดมาจากจุดนี้

การแข่งขันประลองของเซนต์แมเรียน ไม่ใช่การแข่งขันที่ทรงอิทธิพลมากที่สุด แต่เป็นที่นิยมที่สุด!

ทุกสุดสัปดาห์ผู้ชมหลายพันคนจากทั่วสารทิศจะเข้ามายังโถงประลอง เพื่อรับชมการต่อสู้อันยอดเยี่ยมของนักเรียน ผ่านกลไกการฉายภาพแบบพิเศษ

ในเวลานี้เอง รถม้าคันแล้วคันเล่าแล่นมาหยุดลงที่ทางเข้าโถงประลองของเซนต์แมเรียนสาขาต่าง ๆ ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองหลวงของอาณาจักร

หลังจากทำงานจนหัวหมุนมาทั้งสัปดาห์ ก็ควรให้รางวัลตัวเองด้วยการไปที่ห้องโถงประลองเพื่อชมการประลองที่ยอดเยี่ยม

แต่บรรยากาศวันนี้ดูจะ…แตกต่างออกไปเล็กน้อยใช่ไหม?

ชายวัยกลางคนซึ่งมีนามว่าจอห์นเพิ่งจะเดินออกจากหัวมุม จากนั้นเขาก็หยุดฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว

ปีนี้เขาอายุสี่สิบแล้วแต่ยังเป็นชายโสดอยู่ ยังดีที่ไม่แก่มากจนเกินไป

ล่าสุดเขาเพิ่งค้นพบวิธีการสร้างโชคลาภ ถ้าเขาสามารถใช้สิ่งนี้เพื่อสร้างโชคลาภได้ บางทีเขาอาจจะหลุดพ้นจากองค์กรในปัจจุบันได้ใช่ไหม?

จอห์นมองไปที่ทางเข้าของโถงประลอง

การเพิ่มขึ้นของอุตสาหกรรมการแข่งขัน มักมาพร้อมกับการพนันทุกประเภทเสมอ

แต่เขาไม่เล่นการพนัน เขาเป็นแค่คนขายหนังสือเล่มเล็ก ๆ ซึ่งเป็นหนังสือที่บันทึกข้อมูลของผู้เล่นไว้เฉย ๆ

ในช่วงเวลานี้ของทุกปีมักจะมีหน้าใหม่เข้าร่วมการประลองเสมอ ดังนั้นเขาจึงมาตรงเวลาเพื่อรวบรวมข้อมูลไปเขียนหนังสือเล่มใหม่

แต่บรรยากาศวันนี้…

จอห์นอดไม่ได้ที่จะถอยกลับไปที่หัวมุม ในใจเขารู้สึกหวาดกลัวมาก

ตราประจำตระกูลบนรถม้าเหล่านั้นน่ากลัวจริง ๆ!

ไม่เพียงมีตราประจำตระกูลของขุนนางผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น แต่ยังมีตราสัญลักษณ์ของราชวงศ์ด้วย!

“พระเจ้า วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น?”

จอห์นตกใจกลัวจนขาของเขาอ่อนแรง

“เป็นไปได้ไหมว่าวันนี้มีสมาชิกราชวงศ์อยู่ในหมู่ผู้เล่นหน้าใหม่?”

เขาตัวสั่นหงึกหงักก่อนจะล่าถอยอย่างรวดเร็ว

ไม่ดูแล้ว!

ถึงอย่างนั้น หากทหารราชองครักษ์สังเกตเห็นก็ไม่สนใจเขาอยู่ดี

จอห์นตัดสินใจรอประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนจะเดินเข้าโถงประลอง

…

ภายในราชรถคันหนึ่ง

‘ปราชญ์แห่งอสูร’ แคลร์ เคทหรี่ตา มือลูบหลังแมวอ้วนที่ชื่อ ‘กาลิเลโอ’ ราวกับนึกถึงสัมผัสบางอย่าง

และข้าง ๆ เธอนั้นคือ ‘วัลคีรี อัลเวตต์ เซนต์ เดม่อน’ กำลังพูดคุยกับเจ้าหญิงเอลิซาอย่างสนิทสนม

เนื่องจากเจ้าหญิงเอลิซาเข้าร่วมงานปาร์ตี้ฮัลโลวีนของเซนต์แมเรียนด้วย อัลเวตต์จึงมักจะคุยกับเธอ ยิ่งหลังจากแคลร์กลับมา เธอก็เกาะหนึบอีกฝ่ายตลอด

อัลเวตต์มักเป็นกังวลเสมอว่าลูกชายของเธอจะถูกกลั่นแกล้งในสถาบัน เธอไม่รู้ว่าเขากินดีอยู่ไหมหรือได้สวมเสื้อผ้าที่อบอุ่นหรือเปล่า

เขาจะเหงาไหมถ้าไม่มีแม่อยู่เคียงข้าง?

แม้ว่าทั้งเอลิซากับแคลร์จะบอกเธอว่าไม่ต้องกังวลเลย แต่เธอก็ยังปล่อยมันไปไม่ได้

“ไม่ได้เจอลูกมาเกือบครึ่งปีแล้ว ไม่รู้ว่าเขาน้ำหนักลดลงหรือเปล่า?”

อัลเวตต์มองออกไปไกล แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

เจ้าหญิงเอลิซาปลอบโยนว่า “ดัสเชสคะ เดี๋ยวท่านจะได้เห็นในไม่ช้านี้แล้ว”

อัลเวตต์ “แต่ที่รัก เขาจะสามารถผ่านการประเมินของชมรมการประลองในปีหนึ่งได้จริงหรือ?”

เอลิซากล่าวอย่างอับจนคำพูด “เขาคือผู้ชนะดาวเด่นเลยนะคะ”

อัลเวตต์ “จริงเหรอ?”

เอลิซาเอนหลังพิงเก้าอี้ เธอได้แต่แหงนมองท้องฟ้า

คนฉลาดคนนี้กลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?

หลังจากนั้นไม่กี่นาที

พวกเธอก็ลงจากรถม้า

ในเวลาเดียวกัน เจ้าชายชาร์ลส์ก็ลงมาจากราชรถอีกคัน โดยมีอาร์ชบิชอป*[1] แห่งโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นชายชราเหี่ยวแห้งติดตามมาด้วย

ทั้งสองฝ่ายต่างมองกันและกันจากระยะไกล เจ้าชายพ่นลมหายใจเย็นชาออกมา จากนั้นจึงเดินนำอาร์ชบิชอปไปยังสถานที่จัดงานอีกด้านหนึ่ง

พวกเขามาหา ‘วีรบุรุษ’

…

ณ เซนต์แมเรียน

ดาร์กเดินตามฝูงชนเข้าไปในห้องโถงประลองกลางแจ้ง และสังเกตสิ่งอำนวยความสะดวกของสถานที่ด้วยความสนใจอย่างมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้ามาที่นี่ สนามประลองในโถงประลองกลางแจ้งมีขนาดใหญ่กว่าสนามในร่มอย่างเห็นได้ชัด และแต่ละสนามเริ่มต้นที่ 120 X 80 เมตร

ขนาดของสถานที่มีส่วนทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางเทคนิคและยุทธวิธี

หรือจะให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ จังหวะการเล่นจะช้าลง

แต่การเผชิญหน้ากันต่อจากนั้นจะทวีความรุนแรงขึ้นแทน

ดาร์กหันไปมองโถงรับชมซึ่งเป็นฝั่งของผู้ชม

ก่อนแปดโมงจะไม่เปิดการเชื่อมต่อระหว่างโถงรับชมกับสนามประลอง

ตอนนี้จึงไม่มีใครอยู่ในโถงรับชม และสถานที่ทั้งหมดก็ดูร้างมาก

ส่วนนักเรียนที่ต้องการรับชมการแข่งขันก็นั่งอยู่ในที่นั่งพิเศษด้านใน

มันคือจุดคั่นระหว่างโถงรับชมกับสนามประลอง ซึ่งส่วนนี้จะไม่ถูกเผยแพร่ไปยังโถงประลองของแต่ละสาขาทั่วอาณาจักรพร้อมกับสนามประลองด้วย

“งั้นฉันไปก่อนนะ”

โรสชูป้าย ‘หมีกับแมว’ พร้อมกับโบกมือแล้วเดินไปยังฝั่งที่นั่งของผู้ชม

ดาร์กกับไดแอนนาแสดงการ์ดผู้เล่นแก่เจ้าหน้าที่แล้วเข้าไปในช่องผู้เล่น

“เกมแรกของเธอคือรอบที่เท่าไหร่” ดาร์กถาม

ไดแอนนาเขย่าการ์ดผู้เล่น หรี่ตาแล้วพูดว่า “เกมที่สี่”

ดาร์ก “ถ้าเล่นรอบละสิบนาที มันจะเป็นเกมตอนแปดโมงครึ่งพอดี มีโอกาสชนะไหม?”

ไดแอนนาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มี …อันที่จริงมันมีเพียงจุดเดียวน่ะ”

ดาร์กยิ้มและพูดให้กำลังใจว่า “งั้นก็พยายามให้ดีที่สุด”

ไดแอนนากังวล “ถ้านายพยายามเต็มที่ ฉันก็ไม่มีทางชนะได้น่ะสิ”

ดาร์ก “งั้นก็พยายามชนะคืนในครั้งหน้าสิ”

ไดแอนนา “ได้เลย!”

เธอหัวเราะทันที

…

ในไม่ช้า ที่นั่งรอบสนามก็เต็มไปด้วยผู้คน

ไม่เพียงแต่นักเรียนปีหนึ่งเท่านั้นที่มา แต่ยังมีนักเรียนรุ่นพี่อีกจำนวนมาก และศาสตราจารย์บางคนก็มาด้วย

แม้ว่าความตื่นเต้นของการแข่งขันมือใหม่จะเทียบกับการแข่งขันปกติไม่ได้ แต่ความแข็งแกร่งที่ไม่เหมือนใครของมือใหม่ก็สามารถเติมเต็มบรรยากาศของการประลองได้

ศาสตราจารย์โจนส์และศาสตราจารย์ฟ็อกซ์นั่งเคียงข้างกัน ครั้งนี้ไม่มีความอาฆาตพยาบาทซึ่งกันและกัน

ข้างพวกเขามีศาสตราจารย์ซิลเวอร์และศาสตราจารย์ลิลลี่อยู่ที่นั่นด้วย

อย่างไรก็ตาม มีคนหนึ่งมาสังเกตการณ์ในฐานะรองอาจารย์ใหญ่ และอีกคนมาเพียงเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น

ห่างออกไปเล็กน้อย ศาสตราจารย์ไรอัน แฮกส์และศาสตราจารย์เมเดีย บาร์โธโลมิวก็อยู่ที่นั่นด้วย

เวลาแปดโมงตรง

ปรากฏการณ์ที่คล้ายกับการบิดเบี้ยวของมิติปรากฏขึ้นในโถงรับชม จากนั้นผู้ชมกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในโถงรับชม พวกเขาไม่ได้มาถึงสถานที่จริง ๆ แต่เป็นกลไกการฉายภาพพิเศษเท่านั้น

ดาร์กซึ่งอยู่ในโถงรับรองของผู้เล่นมองผ่านหน้าต่างไปยังที่นั่งรอบสนาม พยายามหาร่างของรุ่นพี่แพนดอร่า จากนั้นเขาก็เห็นแม่อยู่ในโถงรับชมโดยไม่คาดคิด!

อัลเวตต์นั่งอยู่แถวหน้า โดยมีเจ้าหญิงเอลิซาอยู่ทางซ้ายและแคลร์อยู่ทางขวา ผมสีบลอนด์ของเธอโดดเด่นมาก

เดิมทีเธอคือต้นแบบของความอ่อนโยนและความเงียบสงบ

แต่ในเวลานี้อัลเวตต์กลับดูเศร้าใจอย่างไรอย่างนั้น

อาจเพราะระฆังบอกเวลาดังขึ้นแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ได้เห็นหน้าลูกชายสุดที่รักของเธอ

ดาร์กพึมพำขึ้นมาอย่างสงสัย “พวกเขามาที่นี่ทำไมกัน?”

[1] อาร์ชบิชอป เป็นหนึ่งในตำแหน่งการปกครองระดับสูงของคริสตจักรที่มีการจัดระเบียบองค์การแบบอิปิสโคปัล เช่น โรมันคาทอลิก ออร์ทอดอกซ์ แองกลิคัน