จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 285 บรรยากาศที่ใช่ของดาร์ก เดม่อน
บทที่ 285 บรรยากาศที่ใช่ของดาร์ก เดม่อน
ดาร์กไม่คาดคิดมาก่อนว่าเขาจะถูกหมายหัวเพียงแค่ลงชื่อสมัคร
หลังออกจากชมรมการประลองแล้ว เขาก็ไปที่ห้องสมุดกับไดแอนนาและโรส พร้อมวางแผนจะทำการบ้านของสัปดาห์นี้ให้เสร็จโดยเร็วที่สุด
ตารางงานสัปดาห์นี้ค่อนข้างแน่น นอกจากเกมมือใหม่ในเช้าวันเสาร์แล้ว ยังต้องหาเวลาไปซื้อวัตถุดิบการขัดเกลาสำหรับ [การ์ดท่าไม้ตาย] ด้วย
เวลาห้าโมงเย็น
หลังจากดาร์กทำการบ้านเสร็จ เขาก็อ่านหนังสือสักพัก คุยกับไดแอนนาและโรส ก่อนจะเดินออกไป
ตอนที่ลงทะเบียนที่เคาน์เตอร์ เขากับแพนดอร่าสบตามองกัน แต่เพราะมีคนอยู่รอบ ๆ เลยไม่ได้พูดอะไรกันมาก
หลังจากนั้นเขาก็รีบกลับมาที่หอพัก เปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับออกไปข้างนอก และออกไปอีกครั้ง
ณ ทะเลสาบอันเงียบสงบซึ่งสะท้อนแสงระยิบระยับของดวงตะวันตกดิน มีผู้คนสัญจรกันไปมาตลอดเวลาในศาลาริมทะเลสาบซึ่งนำไปสู่ถนนนักเดินทาง แพนดอร่าในชุดโค้ตหรูหรายืนอยู่เงียบ ๆ ข้างศาลา สายตาทอดมองแสงพร่างพราวที่สะท้อนอยู่ในทะเลสาบ
นักเรียนที่ผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะมองเธอ ทว่ากลิ่นอายเย็นชาของเด็กสาวทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้นัก
ดาร์กเดินข้ามสะพานยาวและในที่สุดเมื่อเห็นแผ่นหลังของเธอ เขาก็เร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหา
“รุ่นพี่ ดูอะไรอยู่เหรอครับ?”
“ดูปลา”
แพนดอร่าสะบัดผมของเธอเบา ๆ และพูดเสียงแผ่วเบา
ดาร์กชะโงกหัวมองด้วย แล้วเขาก็มาถามอย่างงุนงง “เห็นมันด้วยเหรอครับ?”
แพนดอร่าหัวเราะเบา ๆ “นี่เธอแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเหรอเนี่ย?”
ดาร์กกะพริบตา “ถ้าอย่างนั้นวันนี้ผมจะเลี้ยงปลารุ่นพี่ทั้งตัวเลย”
แพนดอร่า “จริงเหรอ? ไปกันเถอะ”
ทั้งสองหันกลับและเดินไปที่โต๊ะหินตัวหนึ่ง นั่งลงบนแท่นหินข้างโต๊ะ แล้วจู่ ๆ ก็หายไปพร้อมกัน
ศาลาริมทะเลสาบเดียวกัน ท่าหินเดียวกัน คนสองคนปรากฏขึ้นพร้อมกัน
ดาร์กลุกขึ้นแล้วเอามือสะกิดคนข้างตัว “หนาวจัง ช่วงนี้อุณหภูมิลดลงนิดหน่อย ผมคิดอยู่เสมอว่าหิมะจะตก ในปราสาทเคยมีหิมะตกไหมครับ?”
แพนดอร่า “ฉันเห็นสองครั้งตอนอยู่ที่นี่ โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวหมด ฉันเลยไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่”
ดาร์ก “งั้นเหรอครับ?”
จากนั้นเขาก็หยุดพูดเรื่องนี้
แม้ว่าเขาจะชอบหิมะก็ตาม
…
อันที่จริง ดาร์กไม่ได้รู้จักร้านอาหารบนถนนนักเดินทางขนาดนั้น แต่หลังจากเดินดูเข้ามาก ๆ เขาก็รู้ว่าร้านไหนมีระดับและร้านไหนมีสไตล์กว่ากัน
ร้านอาหารดนตรีวอลซ์เป็นทางเลือกที่ดีก็จริง แต่บรรยากาศคู่รักที่นั่นมีมากเกินไป ยิ่งตอนนี้เป็นคืนวันศุกร์ ยิ่งมีคู่รักชายหญิงจำนวนมากอยู่ในร้านนั้น
ดาร์กรู้ว่ารุ่นพี่ไม่ชอบสถานที่แออัด
เขาจึงเดินเข้าไปลึกอีกเล็กน้อยและพบร้านอาหารระดับไฮเอนด์ที่มีสามชั้น
ร้านอาหารแห่งนี้ชื่อว่า ‘เลอมี’ ภายในตกแต่งสวยงามและดูดีมีระดับ ที่สำคัญคือราคาค่อนข้างแพง
นักเรียนชั้นปีล่าง ๆ ที่มีปัญหาเรื่องคะแนนมักไม่ค่อยมาที่นี่กัน
แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
ประเด็นสำคัญที่สุดคือที่ร้านนี้มีเมนูปลาเยอะมาก!
ปลาย่าง ปลาต้ม ข้าวปลา เนื้อปลา คาเวียร์…
เมื่อเห็นบริกรเสิร์ฟจานปลาที่ดูหรูมาก ดาร์กก็อดไม่ได้ที่จะขยับนิ้ว
แพนดอร่าเองก็ดูจะสนใจเช่นกัน
เพียงแต่ว่าจานปลาเหล่านี้มีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือแค่นั้น
อร่อยมาก แต่ปริมาณน้อยเกินไป
…
ดาร์กกินทุกอย่างนิดหน่อยแล้ววางช้อน ก่อนจะเท้าคางมองรุ่นพี่สาวกินต่อไป
หลังจากจัดการอาหารบนโต๊ะเสร็จ เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่พอใจ และพูดอย่างเสียใจว่า “ว่าแล้วเชียว เนื้อวันนั้นที่เธอทำถูกปากฉันมากกว่า”
ดาร์กยิ้มแล้วพูดว่า “ไว้คราวหน้ามีโอกาสจะทำให้อีกนะครับ”
แพนดอร่าส่ายหัวและยิ้ม “ฉันไม่รบกวนเธอหรอก แล้วเรื่องเรียนเป็นไงบ้าง ยุ่งมากไหม?”
ดาร์กพยักหน้า “ยุ่งนิดหน่อยครับ แต่การได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ และเห็นตัวเองยังพัฒนาต่อไปก็รู้สึกดีเหมือนกัน”
แพนดอร่า “ฉันได้ยินมาว่าเธอจะเข้าร่วมการแข่งขันมือใหม่ในวันพรุ่งนี้ด้วยนี่?”
ดาร์ก “ศาสตราจารย์สั่งมาน่ะครับ”
แพนดอร่า “กี่โมงเหรอ ฉันจะไปเชียร์”
ดาร์ก “แจ้งเตือนยังไม่มาเลยครับ”
แพนดอร่า “งั้นไปเดินเล่นที่ตลาดกลางคืนกันสักหน่อย ฉันไม่ได้ออกมาตอนกลางคืนนานแล้ว”
ดาร์ก “โอเคครับ”
…
ยิ่งดึกอุณหภูมิยิ่งลดต่ำลง
อย่างไรก็ตามอุณหภูมิระหว่างคนจะไม่ลดลงด้วยเหตุนี้
แม้ว่าทั้งสองจะไม่ใช่คนช่างพูด แต่พวกเขาก็ยังพูดคุยกันบ่อยบนท้องถนนนี้ แล้วความเข้าใจซึ่งกันและกันของพวกเขาก็ค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้น
ทั้งคู่ไม่ได้กระตือรือร้นเหมือนกับคู่รักที่อยู่บนถนนเส้นเดียวกัน อันที่จริง แค่สัมผัสกันอย่างใกล้ชิดก็ยังไม่เคยเลย แต่ถึงอย่างนั้นบรรยากาศระหว่างทั้งสองก็เหมาะสมกันดี
แพนดอร่าเป็นคนที่มีหลายบุคลิกมาก
เมื่อมองแวบแรก เธอดูเป็นคนเงียบมาก แต่ดาร์กรู้สึกได้ว่าเธอเป็นกันเองมากขึ้นหลังจากพูดคุยกันได้สักพัก ยิ่งหลังจากติดต่อกันมาเป็นเวลานาน เขาก็พบว่าเธอเป็นคนเก็บตัวมากจริง ๆ
เธอมักให้ความรู้สึกที่คนนอกไม่อยากเข้าใกล้เท่าไหร่
แต่สิ่งนี้มองเห็นได้จากภายนอกเท่านั้น
สามทุ่มครึ่ง ท้องฟ้ากระจ่างใสและมีพระจันทร์คอยส่องแสงอยู่
จู่ ๆ ดาร์กก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากการ์ดผู้เล่น เขาหยิบมันออกมา ปรากฏว่าการแจ้งเตือนการแข่งขันประลองมาถึงแล้ว
“มาแล้วเหรอ?”
แพนดอร่าโน้มตัวเข้ามาใกล้ และสายลมยามค่ำคืนก็พัดพากลิ่นหอมมาด้วย
ดาร์กส่งเวทมนตร์เข้าไปในการ์ดผู้เล่น เปิดหมายแจ้งเตือน จากนั้นดูอย่างละเอียด “เกมที่สิบ เวลาโดยประมาณคือ 9:30 น. คู่ต่อสู้คือบ้านขุนนางชั้นปีที่สอง เอลซี เควิน”
แพนดอร่าขมวดคิ้วเล็กน้อย “เอลซี เควิน? เหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนนะ”
ดาร์กยิ้มและพูดว่า “คนที่สามารถทำให้รุ่นพี่จดจำได้ดูท่าน่าจะเป็นคู่ต่อสู้ที่ดีอยู่นะครับ”
แพนดอร่า “นั่นเป็นการต่อสู้ครั้งแรกของเธอนะ อย่าแพ้ล่ะ”
ดาร์ก “การประลองไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าจะชนะหรอกครับ อีกอย่างถ้าคนคนหนึ่งไม่สามารถแม้แต่จะประสบกับความล้มเหลวในชีวิตได้ มันก็จะไม่ใช่ชีวิตที่สมบูรณ์เลย ถูกไหมครับ?”
แพนดอร่ามองเขาด้วยท่าทางจริงจังและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “นี่เธอหาเหตุผลให้ตัวเองแพ้เหรอเนี่ย?”
“หา ผมพูดผิดเหรอครับ?” ดาร์กพูดด้วยความประหลาดใจ “นี่พูดจากใจจริงเลยนะครับ”
แพนดอร่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ขอให้นายพ่ายแพ้ในวันพรุ่งนี้แล้วกัน”
ดาร์ก “รอดูได้เลยครับ”
…
เมื่อการแจ้งเตือนมาถึง ทั้งสองก็ไม่มีเหตุผลที่จะช็อปปิงต่อ
พวกเขาเดินกลับไปตามทางเดินอย่างช้า ๆ
จนกระทั่งเวลาสี่ทุ่ม พวกเขาก็กลับมาที่ปราสาท
ดาร์กส่งแพนดอร่าหน้าหอคอยบ้านนักปราชญ์ และเดินกลับมาที่หอคอยบ้านขุนนางเพียงคนเดียว
กลับถึงห้องพักก็ได้เจอเหล่าสปิริตที่น่ารัก
ชีวิตแบบนี้ยังจะไม่พอใจอะไรอีก?
…
คืนนี้ดาร์กหลับฝันดี
พริบตาเดียวก็เป็นวันเสาร์แล้ว
เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่ประลองในโถงประลองกลางแจ้ง เขาจึงค่อนข้างระมัดระวัง เด็กชายใส่ชุดนักเรียนพร้อมกับติดตราชมรมการประลอง มือจัดทรงผมแล้วหมุนตัวหน้ากระจก
ดูดีแล้ว!
ดาร์กหยิบการ์ดเวทมนตร์ออกมาและเรียกสปิริตลงในการ์ดทีละใบ จากนั้นก็ใส่ลงซองการ์ด สุดท้ายเขาก็ไม่ลืมที่จะนำการ์ดผู้เล่นติดตัวและออกไปเช่นนี้
เช้านี้เขานัดไดแอนนากับโรสไปทานอาหารเช้าที่โรงอาหาร โดยที่ไม่ได้รบกวนรุกกี้เดวิมอน
ไดแอนนาปรากฏตัวที่ทางเดิน เธอรวบผมยาวสีเงินเป็นหางม้าข้างเดียวและมัดด้วยยางมัดผมแพนด้าน่ารัก ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ดูตื่นเต้นเล็กน้อย
สำหรับนักเรียนปีหนึ่งทั้งเจ็ดคน การแข่งขันมือใหม่ในวันนี้คือการต่อสู้ครั้งแรกที่แท้จริง ซึ่งน่าจดจำมาก
เด็กผู้หญิงมักจะมีจิตใจที่ละเอียดอ่อน ซึ่งมาพร้อมกับภายนอกที่แข็งแกร่ง และสนใจความเป็นพิธีการมากกว่า
ด้วยเหตุนี้ข้าง ๆ กันนั้น โรสกำลังถือป้ายกระดาษที่ทำขึ้นเอง บนนั้นมีรูปวาดลูกหมีหัวโตและแมวขนยาวสีทอง แล้วตรงกลางก็มีหัวใจสีแดงเขียนคำว่า ‘สู้ ๆ’ ตัวใหญ่ไว้
“เป็นไงบ้าง? ดูดีไหม?”
โรสชูป้ายแล้วเขย่าต่อหน้าดาร์ก สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง
แม้ดาร์กอยากจะถามเธอว่าทำไมสัญลักษณ์ของเขาถึงเป็นแมว แต่ตามมารยาทของขุนนาง ถึงเวลาแล้วที่จะต้องให้คำชมเชยอย่างเหมาะสมแก่ผู้หญิงที่ทำงานหนัก
ดังนั้นเขาจึงเค้นเสียงออกมาว่า “มันค่อนข้างดูดีเลย”
ไดแอนนาที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
…
เป็นเรื่องหายากที่นักเรียนปีหนึ่งจะตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ในวันเสาร์
ตอนนี้พวกเขาจึงสามารถเห็นเพื่อนร่วมชั้นได้ทุกที่ในโรงอาหาร
จอมเวทฝึกหัดทั้งเจ็ดคน แต่ละคนมีแฟนคลับเป็นของตัวเอง
ในบรรดาพวกเขา ซาร่า สวาติจากบ้านนักปราชญ์ จัสติน เวย์นจากบ้านอัศวิน และเท็ดดี้ โดรอนจากบ้านขุนนางต่างก็มีแฟน ๆ เพิ่มขึ้นเนื่องจากบุคลิกและปัจจัยอื่น ๆ
ทว่าสำหรับดาร์กและเอ็มม่า เนื่องจากพวกเขามักจะอยู่นอกวงสังคม จึงทำให้มีเพียงแวดวงเล็ก ๆ ของตัวเองเท่านั้น
บางคนดูเหมือนจะมีแฟนคลับน้อย แต่ถ้าพวกเขาขึ้นไปบนแท่นผู้เล่นเมื่อไหร่ เสียงเชียร์ก็สามารถเพิ่มมากขึ้นได้
เวลาประมาณเจ็ดโมงครึ่ง
นักเรียนปีหนึ่งทยอยกันออกจากโรงอาหาร และเดินไปที่โถงประลองกลางแจ้งทีละคน
บรรยากาศกำลังได้ที่พอดี