เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 96 ผู้กินความฝัน

บทที่ 96 ผู้กินความฝัน

การสนทนาจบลงแล้ว

เย่ฉีหยานค่อยๆ รู้สึกง่วง จึงกลับเข้าไปในรถม้าที่อบอุ่น นอนลงบนเตียงที่นุ่มสบายแล้วหลับตาลง

เขาไม่ได้สังเกตว่านอกหน้าต่าง มีสิ่งมีชีวิตสีดำคล้ายแมงกะพรุนกำลังไล่ตามรถไฟอยู่ไกลๆ

ตุ๊กตาเทรุเทรุโบซุ (ตุ๊กตาญี่ปุ่นรูปคน) ที่แขวนอยู่ด้านหน้ารถมีสีหน้าหวาดกลัว

หน้าจอแสดงสถานะการทำงานของระบบปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ

ไม่มีการแจ้งเตือนทางวิทยุหรือโทรทัศน์

ราวกับว่าเสียงทุกอย่างถูกตัดขาดไปหมด

บนหน้าจอเรืองแสงปรากฏข้อความเพียงบรรทัดเดียว

【เหล่าผู้กินความฝันเริ่มขบวนแห่ คุณจะได้เข้าสู่ความฝันอันงดงาม】

【บางทีคุณอาจจะตื่นขึ้นมา หรือบางที…แม้จะรู้ความจริงแล้ว คุณก็อาจจะยังคงหลงใหลในมันอยู่ดี】

————

“อืม…”

ปวดศีรษะ.

ฉันมักมีอาการหูอื้ออยู่บ่อยๆ

เย่ฉีหยานขยี้ตา ภาพตรงหน้าค่อยๆ ชัดขึ้นจากที่พร่ามัว

นอกหน้าต่างได้ยินเสียงไซเรนตำรวจดังไม่หยุด

“ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย? ฉันไม่ได้อยู่บนรถไฟนะ… เอ่อ…”

ความทรงจำของฉันค่อนข้างเลือนราง

เย่ฉีหยานเอื้อมมือออกไปโดยไม่รู้ตัว และเลื่อนมือไปในอากาศ

ที่นั่นไม่มีอะไรเลย

ฉันกำลังทำอะไรอยู่?

ฉันหาว ยืดตัว แล้วเดินไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหาร

ฉันตอกไข่ ทำแพนเค้ก และทำตามขั้นตอนการล้างหน้าและแปรงฟันอย่างครบถ้วนโดยไม่ละเลย

เมื่อมองตัวเองในกระจกแล้วเห็นว่าตัวเองอายุเพียงแค่ช่วงวัยรุ่นตอนต้น เขาก็เกาหัวด้วยความงุนงง

“หืม? ฉันอายุเท่าไหร่แล้วนะ?”

ทำไมฉันจำไม่ได้?

ฉันลูบหัวตัวเอง อาการหูอื้อเริ่มแย่ลง

“ไม่เป็นไร กินข้าวกันก่อนดีกว่า”

ขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ฉันหยิบไข่ดาวขึ้นมา และสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นกล่องใบหนึ่งโดยไม่ทันตั้งตัว

“นี่อะไร?”

ภายในกล่องมีไพ่สี่ใบ

หนึ่งในภาพเหล่านั้นเป็นสีทองเข้ม depicting บุคคลที่กำลังถือสมอเรือและดูเหมือนกำลังพูดโดยอ้าปากอยู่

เขาขยี้ตา และดูเหมือนว่าทั้งหมดนั้นจะเป็นเพียงภาพหลอนของเขาอีกครั้ง

“ดูเหมือนจะเป็นรางวัลจากเกมอะไรสักอย่างนะ? อ้อ ใช่แล้ว น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ ฉันคงง่วงมาก ทำไมตัวละครในไพ่ถึงขยับได้ล่ะ?”

หุ่นยนต์ดูดฝุ่นที่อยู่ใต้เท้าของเขาชนเข้ากับขาของเขาเบาๆ

“อืม? มันเสียหรือเปล่า?”

เลี่ยงการใช้หุ่นยนต์ดูดฝุ่น

ฉันหยิบผลไม้สีขาวบริสุทธิ์ออกมาจากตู้เย็นแล้วกัดเข้าไปคำหนึ่ง

“ผลไม้นี้ชื่ออะไรนะ? อร่อยจังเลย เดี๋ยวฉันจะซื้อเพิ่มอีก”

“วันนี้ฉันต้องทำอะไรบ้าง?”

เมื่อวานเขาทำอะไร?

เขาดื่มเหล้ามาหรือเปล่า? ดูเหมือนเขาจะเมา?

อ้อ แล้วก็วิธีแก้เมาค้างด้วยนะ

หลังจากค้นหาตามลิ้นชักและตู้ต่างๆ พวกเขาก็พบผลึกชิ้นหนึ่งที่เปล่งประกายระยิบระยับอยู่บนชั้นล่างสุด

“นี่คือยาแก้เมาค้าง”

เย่ฉีหยานไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมั่นใจในเรื่องนี้มากขนาดนั้น

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้จิตใจที่วุ่นวายสงบลง อ้าปาก แล้วกัดคำแรก

คริสตัลแตก

อาการหูอื้อหายไปแล้ว

เมื่อฉันหันกลับไปมอง อาการปวดหัวก็หายไป

“เรียก!”

เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขารู้สึกราวกับว่าถูกผีสิง ทำให้เป็นอัมพาต ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

เมื่อกี้เมื่อกี้คืออะไรนะ?

ลุกจากเตียงเถอะ

ทันใดนั้น ฉันก็สังเกตเห็นว่าไพ่แห่งการดูหมิ่นศาสนาและไพ่อีกสามใบนั้นลอยอยู่กลางอากาศอย่างเงียบๆ

หุ่นยนต์ดูดฝุ่นในความฝันคือ วอลล์-อี ซึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง

เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของหุ่นยนต์ตัวน้อย เย่ฉีหยานจึงเอื้อมมือไปลูบหัวมัน

ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง

หลังจากปลอบวอล-อีให้สงบลงแล้ว เขาก็ลุกจากเตียงและมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

สิ่งมีชีวิตประหลาดคล้ายแมงกะพรุนรายล้อมรถไฟอยู่

ภายใต้ความมืดมิด พวกเขาถูกห้อมล้อมด้วยออร่าลึกลับ

“ระบบรักษาความปลอดภัยไม่ทำงานเหรอ? แสดงว่าไม่ใช่ศัตรูใช่ไหม? นี่มันอะไรกัน?”

ฉันยังจำความฝันนั้นได้อย่างชัดเจน

นั่นคือบ้านหลังเก่าของเขา แต่สิ่งของภายในนั้นเป็นเพียงตัวแทนของสัมภาระของเขาบนรถไฟขบวนนี้

แล้ววิธีแก้เมาค้างล่ะ?

“คริสตัลแห่งความฝัน…”

วัสดุเหล่านี้ได้มาจากยักษ์ที่อาศัยอยู่บนแท่นซึ่งดอน กิโฆเต้เคยอาศัยอยู่

ฉันไม่คิดเลยว่ามันจะใช้ได้ผลในวันนี้

ขึ้นไปบนหลังคารถ

สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายแมงกะพรุนเหล่านั้นไม่แสดงความกลัวเลย ตรงกันข้าม พวกมันกลับเคลื่อนตัวเข้าใกล้สิ่งนั้นมากขึ้น

ยื่นมือออกไปสัมผัสดูสิ

ม่านแสงของระบบรถไฟถูกเปิดใช้งานพร้อมกันเพื่อตรวจสอบ

บาคูมัน

【ชีวิตในป่า】

【พวกเขาเสนอความฝันอันงดงามเกี่ยวกับอดีตให้แก่พนักงานขับรถไฟ แต่พวกเขากลับได้รับความสุขจากความฝันนั้นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น】

【หลังจากฝันดี ศักยภาพทางจิตของคุณจะลดลงอย่างน้อย 10 จุดในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ยิ่งคุณอยู่ในความฝันนานเท่าไร การลดลงก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น หากคุณจมอยู่กับความฝันอย่างสมบูรณ์ ศักยภาพทางจิตของคุณจะลดลงเหลือ 1 จุด】

เย่ฉีหยานรีบดึงมือออกและดึงข้อมูลส่วนตัวของเธอขึ้นมา

【พระวิญญาณบริสุทธิ์: 130 (การเป็นพยานถึงความจริง)】

เขาถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ากำลังใจของเขายังไม่ตกต่ำลง

ดูเหมือนว่าเขาจะตื่นเช้าพอและไม่ได้รับผลกระทบ

แต่แท้จริงแล้วพวกที่กินความฝันเหล่านี้คืออะไรกันแน่?

ชีวิตในดินแดนรกร้าง? ดูแตกต่างจากเหล่าสัตว์ประหลาดที่ไล่ล่ารถไฟอย่างสิ้นเชิงเลยนะ

พวกมันคือสิ่งมีชีวิตพื้นเมืองที่แท้จริงของดินแดนรกร้างอันไร้ที่สิ้นสุดนี้หรือไม่?

ดูเหมือนว่าผู้กินความฝันจะชื่นชอบสัมผัสของเขา

นกตัวหนึ่งบินออกมาจากฝูงและลงจอดอย่างแผ่วเบาข้างมือของเย่ฉีหยาน คลอเคลียฝ่ามือของเขาอย่างรักใคร่ก่อนจะกลับไปรวมฝูงอีกครั้ง

พวกเขาเริ่มเร่งความเร็วขึ้น

ชีวิตที่ดูเปราะบางเหล่านี้กลับมีความสำคัญมากกว่าความเร็วในการขับขี่ของเขาในขณะนั้นมาก

เย่ฉีหยานนั่งอยู่บนหลังคารถ มองลงไปที่ฝ่ามือของเธอ

ณ ที่นั้น มีผลึกปริซึมลอยอยู่เล็กน้อย

【คริสตัลแห่งความฝันของผู้กินความฝัน】

【คุณหลุดพ้นจากโลกแห่งความฝันได้เร็วกว่าที่พวกเขาคาดคิด และพวกเขาก็ถูกดึงดูดด้วยออร่าของคุณในทันที เหล่าผู้กินความฝันอยากรู้เรื่องราวของคุณ แต่ในดินแดนรกร้างอันไร้ที่สิ้นสุดนี้ ไม่มีอะไรหยุดยั้งคุณได้ แม้แต่รถไฟ หรือแม้แต่พวกเขาเอง ดังนั้น คุณจึงได้รับความสนใจและมิตรภาพจากเหล่าผู้กินความฝัน】

【จงใช้มัน เมื่อใดที่คุณเผชิญกับฝันร้ายที่ไม่อาจต้านทานได้และการโจมตีทางจิตใจ ผู้กินฝันที่คุณสัมผัสจะมาช่วยเหลือคุณ】

ผลึกนั้นอยู่ในฝ่ามือของฉัน

เมื่อมองเห็นเผ่าดรีมอีทเตอร์ที่ปรากฏอยู่ไกลออกไป เย่ฉีหยานก็ไม่รู้จะคิดอย่างไรดี

การแข่งขันนี้นำมาซึ่งความฝันอันแสนหวานและปราศจากความเกลียดชัง แต่หากใครหลงใหลในความฝันเหล่านั้น จิตวิญญาณของเขาจะถูกกลืนกิน…

เป็นการแข่งขันที่แย่มาก

“อย่างไรก็ตาม นี่ถือเป็นผลกำไรได้หรือไม่?”

ฉันได้เป็นเพื่อนกับผู้กินความฝันโดยไม่ทราบสาเหตุ และยังได้รับคริสตัลที่สามารถเรียกพวกมันได้อีกด้วย

ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไม

กลับเข้าไปในตู้โดยสารแล้ว

เขาหยิบนาฬิกาพกออกมา

เวลาที่แสดงด้านบนคือ 5:05 น.

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เขาไม่ได้นอนหลับนานเลย

แต่ตอนนี้ เย่ฉีหยานกลับไม่รู้สึกง่วงเลย แถมยังตื่นตัวมากกว่าปกติอีกด้วย

“ว่าแต่ ฉันคงไม่ใช่คนเดียวที่เคยเจอพวกมันหรอกใช่ไหม?”

ฉันเปิดห้องแชท ปรากฏว่าว่างเปล่าหมดเลย

ไม่ว่าจะเป็นวันไหนหรือเวลาใด ก็จะมีคนนอนดึกคอยพูดคุยและหยอกล้อกันในห้องแชทเสมอ

ข้อเท็จจริงที่ว่าตอนนี้ไม่มีใครได้พบกับผู้กินความฝัน หมายความว่าคนอื่นๆ ก็เคยได้พบกับมันมาแล้วเช่นกัน

ความฝันนั้น…

พูดตามตรง ผมเกรงว่าหลายคนจะเลือกเสพติดมันแม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่ามันเป็นของปลอมก็ตาม

ในที่สุด วิญญาณของพวกเขาก็ถูกฝูงปีศาจกินความฝันกลืนกินไปจนหมดสิ้น…