เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 95 คำเชิญชวนของโมโรโบชิ

บทที่ 95 คำเชิญชวนของโมโรโบชิ

ตุบ ตุบ—

เมื่อเรากลับเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารอีกครั้ง ก็เป็นช่วงเช้าตรู่ของวันที่สองแล้ว

【ทำภารกิจลับให้สำเร็จ: นักล่ามังกร】

【รางวัลจากภารกิจ: ฉายา – นักล่ามังกร】

【นักล่ามังกร】: เมื่อสวมใส่ จะสร้างความเสียหายมากขึ้นต่อมอนสเตอร์ประเภทมังกร

เย่ฉีหยานหาว รู้สึกว่านอนไม่หลับ

เขาปีนขึ้นไปบนหลังคารถไฟ และดูเหมือนว่าเหล่าอสูรกายที่ควรจะโจมตีจะรับรู้ถึงแรงกดดันบางอย่างและหยุดชะงักอยู่กับที่

นั่นคือพลังของเอฟเฟกต์อีกอย่างหนึ่งของการ์ดมังกร

ขณะนั่งอาบแดดและกินผลเบอร์รี่สีขาว เย่ฉีหยานก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“เวลาหยุดพักระหว่างทางนานขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเวลาหยุดพักถึง 24 ชั่วโมง? เราจะไม่ต้องทำงานกันทั้งวันทั้งคืนเหรอ?”

แล้วถ้าหากเกิน 24 ชั่วโมงล่ะ?

เราคงไม่ถูกบังคับให้ไปสถานีต่อไปก่อนที่สถานีนี้จะจบลงหรอกใช่ไหม?

เราควรถามไหม?

เย่ฉีหยานมองดูชื่อนั้นในรายชื่อเพื่อนของเธอ

แต่ก่อนที่เขาจะตัดสินใจได้ ข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมาอย่างกระทันหัน

【”สวัสดี เย่ฉีหยาน~ จำฉันได้ไหม?”】

ข้อความนั้นไม่ได้ถูกส่งโดยซาย่า แต่ถูกส่งโดยจูซิงตู ซึ่งเธอเรียกเขาว่าเป็นคนหลอกลวงและผู้ก่อตั้งองค์กรอัศวินแห่งจักรวรรดิ

“ใช่เธอเหรอ?”

“เธอมาตามหาฉันทันทีหลังจากที่ฉันได้การ์ดมาใบหนึ่ง เป็นไปได้ไหมว่าเธอรู้เรื่องนี้แล้ว?”

เย่ฉีหยานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงคนนี้จะรู้ได้อย่างไรว่าเขามีการ์ด Blasphemy ครบชุดอยู่แล้ว?

ก่อนที่จะได้รับคำตอบ จูซิงตูได้ส่งข้อความอีกฉบับไป

【“องค์กรอัศวินแห่งจักรวรรดิจะจัดงานเร็วๆ นี้ โชคชะตาบอกว่าถึงแม้คุณจะเป็นสมาชิกใหม่ แต่คุณก็เหมาะสมกับงานนี้ โชคชะตายังบอกอีกว่าคุณยังไม่นอน อย่าแอบดูหน้าจอ ตอบข้อความนี้ด้วยนะ~”】

กิจกรรม?

เขานึกถึงสิ่งที่เขาเคยเห็นในห้องแชทก่อนหน้านี้

เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขากำลังวางแผนโจมตีอะไรบางอย่าง?

【”ฉันมาร่วมงานอะไรเหรอ? ฉันยังเป็นมือใหม่ คงช่วยอะไรมากไม่ได้หรอกใช่ไหม?”】

“แน่นอน! มือใหม่ พอผ่าน 10 ด่านแรกไปแล้ว ก็จะไม่ใช่มือใหม่อีกต่อไป ในฐานะสมาชิกขององค์กร การไม่เข้าร่วมกิจกรรมกลุ่มถือเป็นเรื่องน่าเสียดาย หลังจากกิจกรรมนี้ ฉันจะให้การ์ดปีศาจใบใหม่แก่คุณ ดังนั้นมาร่วมกับเราเถอะ!”

มีอีเมลใหม่ปรากฏในกล่องจดหมายเข้าของฉัน

เมื่อเปิดออก ฉันก็พบการ์ดสีบรอนซ์อยู่ข้างใน

【การ์ดเชิญเมืองโซโล】

【หลังจากใช้บัตรนี้แล้ว จุดหมายต่อไปคือเมืองโซโลมอน ซึ่งท่านจะพักอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 1-10 วัน】

มันเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ค่อยรู้จักสถานที่ไหนมากนักหรอก

คุณจะไปไหม?

หลังจากพลิกดูการ์ดเชิญในมือครู่หนึ่ง เย่ฉีหยานก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

【”ตกลง ฉันจะไป แต่ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหมว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง?”】

“จงไปปล่อยสิ่งของบางอย่างออกจากเมืองนี้”

มันคืออะไร?

“เดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง โชคชะตาบอกฉันว่าการมีอยู่ของเธอสามารถช่วยพวกเราได้ ฮิฮิ~”】

เธอเป็นคนเล่าปริศนา ไม่แปลกเลยที่เขาเรียกว่าเป็นคนหลอกลวง

แล้วเขาสามารถช่วยได้ไหม?

ฉันสามารถให้ความช่วยเหลืออะไรได้บ้าง?

การต่อสู้ระหว่างอัยการอาวุโสกับฟานฮั่วในนครแห่งดวงดาวพันดวงยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันอย่างชัดเจน

นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องได้

“โอเค นอกจากนั้นแล้ว มีบางอย่างที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจ และฉันอยากจะถามคุณเกี่ยวกับเรื่องนั้น”

ในเมื่อเรามาถึงขั้นนี้แล้ว แทนที่จะไปรบกวนชยาอีก เราถามเธอตรงๆ ไปเลยดีกว่า

เย่ฉีหยานแสดงความกังวลเกี่ยวกับเวลาในการเชื่อมต่อยาน

ภายในอาคารแห่งหนึ่ง

จูซิงตูค่อยๆ ลืมตาขึ้น

【”ถึงแม้ฉันอยากจะบอกว่าคุณจะเข้าใจเมื่อคุณมีเวลาจอดเรือ 24 ชั่วโมง แต่โชคชะตาบอกฉันว่าคุณดูเหมือนจะไม่ชอบเดอะริดเดิลเลอร์”】

【“…”】

【”ล้อเล่นนะ อย่าไปคิดมาก คำถามของคุณถูกต้องแล้ว หลังจากจอด 24 ชั่วโมง เวลาที่รถไฟจะเข้าสถานีถัดไปจะเปลี่ยนไป จากเดิม 13.00 น. ทุกวัน จะเป็นเวลาใดก็ได้ภายในสามวันหลังจากออกจากสถานี นอกจากนี้ยังสามารถเข้าและออกจากเมืองได้อย่างอิสระ และยังสามารถจอดในพื้นที่รกร้างได้อีกด้วย!”】

คุณหยุดรถไฟในพื้นที่ทุรกันดารหรือไม่?

สายตาของเย่ฉีหยานจ้องมองไปยังขอบฟ้าอันไร้ขอบเขตในระยะไกล

หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น?

“เข้าใจแล้วค่ะ งั้นฉันสามารถซื้อเวลาแวะพักระหว่างทางได้โดยตรงเลยใช่ไหมคะ?”

【”หืม? ว้าว~ คุณโชคดีจัง คุณได้เวลาเทียบท่าที่แลกเปลี่ยนได้ด้วยเหรอ?”】

“ฉันว่าอย่างนั้นแหละ ของชิ้นนั้นมีค่ามากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

【“ฮิฮิ~ คุณสามารถขายเหรียญรถไฟได้ 30 เหรียญทุกชั่วโมงที่หยุดเพื่อแลกเปลี่ยน!”】

【“???”】

เท่าไหร่?

30?

ดังนั้นเวลาห้าชั่วโมงที่เขาใช้ไปนั้น ต้องเสียค่าตั๋วรถไฟไปถึง 150 ใบเลยสินะ?

ฟ่อ!

“มันแพงขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“แน่นอน นี่เป็นโมดูลพิเศษที่หายากและแลกเปลี่ยนได้ ฮิฮิ~ รู้สึกเสียดายไหมที่ใช้มัน? ไม่ต้องห่วง เวลาหยุดรถไฟจะยากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อระดับรถไฟของคุณสูงขึ้น ควรเพิ่มระดับให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ในขณะที่ระดับของคุณยังต่ำอยู่”

จูซิงตูไม่ได้พยายามปลอบใจเขา เพียงแต่กล่าวถึงข้อเท็จจริงเท่านั้น

แต่เมื่อนึกถึงตั๋วรถไฟ 150 ใบนั้น เย่ฉีหยานก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่ดี

“ขอบคุณสำหรับคำอธิบายครับ จุดหมายต่อไปของผมคือเกาะโซโลมอน เราจะนัดเจอกันที่ไหนดีครับ?”

“ไม่จำเป็นค่ะ~”

【“?”】

“โชคชะตาจะช่วยเหลือเราอย่างไม่คาดคิด ดังนั้นสิ่งที่คุณต้องทำก็คือเข้าไปในเมืองนั้น เมื่อเข้าไปข้างในแล้ว คุณจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ไม่จำเป็นต้องตามหาเรา หลังจากที่คุณออกไปแล้ว ฉันจะให้การ์ดปีศาจแก่คุณ”

การแค่เข้าไปในเมืองถือว่าเป็นการช่วยเหลือหรือไม่?

ทำไมเย่ฉีหยานถึงไม่คิดว่าตัวเองมีความสามารถมากขนาดนั้น?

แต่ไม่เป็นไรหรอก เขามีใบอนุญาตอยู่แล้วนี่นา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เสียเปรียบอะไร

【”เข้าใจแล้ว”】

การสนทนาสิ้นสุดลงแล้ว

เมื่อดวงตาของจูซิงตูค่อยๆ ปรากฏขึ้น ดวงดาวนับไม่ถ้วนก็เริ่มผุดขึ้นมา

เธอประสานมือเข้าด้วยกัน แล้วลูบแผนที่ดวงดาวตรงหน้าเบาๆ

ดวงดาวค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นดวงตาเดิม ซึ่งตอนนี้แฝงไปด้วยความสับสนเล็กน้อย

“หรือว่าพวกเขาหาเจ้าของการ์ดที่ดูหมิ่นศาสนาใบนั้นไม่เจอ? อืม… ฉันไม่เข้าใจ และ… อืม?”

รอบๆ จูซิงตู ท่ามกลางไพ่ประมาณสิบกว่าใบที่มีคำสั่งแตกต่างกัน มีไพ่สองใบที่ส่องประกายระยิบระยับจางๆ

“ปีศาจเป็นลำดับการ์ดที่เขามีอยู่แล้ว แต่… มังกร? โอ้ ไม่นะ มันเหมือนกับของคนในองค์กรซะแล้ว ฮ่าๆ~ หวังว่าพวกเขาจะไม่ทะเลาะกันเรื่องลำดับการ์ดนะ”

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองจากสีหน้าดีใจของเธอแล้ว ก็เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งตารอที่จะได้ไปที่นั่นมากจริงๆ

“ถ้าฉันให้การ์ดมังกรใบนี้กับพี่เย่ ไอ้คนที่คลั่งไคล้มังกรนั่นจะโกรธมากไหมนะ? คงจะน่าสนใจไม่น้อยเลยล่ะ… แต่ไอ้คนที่คลั่งไคล้มังกรนั่นสู้ชยาไม่ได้หรอก ช่างเถอะ ถ้าชยาจัดการเขาได้ เราก็จะเสียคนงานไปคนหนึ่ง”

จูซิงตูส่ายหัวด้วยความเสียใจเล็กน้อย

ไพ่จะถูกเล่นตามลำดับ

ในบรรดาของเหล่านั้น มีการ์ดสีทองเข้มพิเศษใบหนึ่งยังคงลอยอยู่กลางอากาศ

ไพ่ใบนี้แสดงภาพผู้หญิงที่เหมือนจริงรายล้อมไปด้วยดวงดาว โดยใบหน้าของเธอถูกคลุมด้วยผ้าคลุมศีรษะ

ถ้าเย่ฉีหยานอยู่ที่นี่ คงไม่ยากที่จะเห็นว่าไพ่ใบนี้มีความคล้ายคลึงกับไพ่สมอเรือของเขาอยู่บ้าง