เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 97 สถานีที่สิบสาม เมืองโซโลมอน

บทที่ 97 สถานีที่สิบสาม เมืองโซโลมอน

บทที่ 97 สถานีที่สิบสาม: เมืองโซโลมอน

เย่ฉีหยานเลื่อนดูรายชื่อเพื่อนของเธอ ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเปิดหน้าต่างแชทส่วนตัวของจ้าวหลินขึ้นมาดูรายชื่อที่ปรากฏอยู่ไม่กี่ชื่อ

ถ้าเขาจำไม่ผิดนะ

แพลตฟอร์มก่อนหน้านี้ของจ้าวหลินเป็นแพลตฟอร์มแห่งความโชคร้าย

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังค่อนข้างเปราะบาง หากโชคร้ายนั้นไม่จบลงอย่างสมบูรณ์และยังคงดำเนินต่อไปจนถึงที่สุด สิ่งที่โชคร้ายนี้จะไม่ติดอยู่ในความฝันและไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกเลยหรือ?

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขากำลังจะแตะหน้าจอที่มีแสงนั้น นิ้วของเขาก็หยุดชะงักกลางอากาศทันที

ถ้ามันเป็นแค่ความฝันจริง ๆ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะทำแบบนี้ นอกจากนี้ ถ้าเขาหลงเข้าไปในความฝันนั้นจริง ๆ นั่นก็เป็นทางเลือกของจ้าวหลินเอง

ทำไมเขาถึงเข้ามาแทรกแซงมากขนาดนั้น?

เขาส่ายหัวและปิดแชทส่วนตัวไป

เราไม่สามารถพึ่งพาคนอื่นได้เสมอไป ถ้าครั้งนี้เธอไม่รอด ก็เป็นแค่โชคร้ายของจ้าวหลินเท่านั้น

8:30 น.

นาฬิกาพกชี้ไปยังช่วงเวลานี้

หลังจากรับประทานอาหารเช้าและล้างหน้าเสร็จแล้ว เย่ฉีหยานก็ออกกำลังกายเล็กน้อยในรถม้า

เขาหยิบการ์ดเชิญจากหมู่เกาะโซโลมอนออกมาแล้วลูบมันเบาๆ

เลื่อนนิ้วไปบนหน้าจอไฟของรถไฟ

ม่านแสงถูกเปิดออก และทางแยกแห่งโชคชะตาปรากฏขึ้นในขณะนั้น

【เมื่อใช้บัตรเชิญเมืองโซโลมอน จุดหมายที่สิบสามของคุณคือเมืองโซโลมอน】

【ทางแยกแห่งโชคชะตาได้เริ่มขึ้นแล้ว โปรดเข้าสู่เมืองโซโลมอนผ่านทางเข้าใดทางหนึ่งจากสองทางต่อไปนี้】

【1, ประตูหลักของโซโลมอน】

【2, จัตุรัสสันติภาพร้าง】

【โปรดเลือก】

ฉันเลือก 1.

เย่ฉีหยานไม่ลังเลเลย แม้ว่าตัวเลือกที่ 2 จะดูค่อนข้างพิเศษ แต่ถ้าเธอเข้าไปในสถานที่แปลก ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตแดนของคนอื่น แล้วถูกจับได้ มันคงยุ่งยากแน่ ๆ

เพื่อความปลอดภัย ควรเข้าทางประตูหลักเสมอ

【การคัดเลือกเสร็จสมบูรณ์】

ความว่างเปล่าปรากฏขึ้น

เข้าไปข้างในเถอะ

เมืองลอยฟ้าอันงดงามปรากฏขึ้นตรงหน้า

เมืองนี้เชื่อมต่อกันด้วยโซ่จำนวนมาก และบนโซ่เหล่านั้นมีเสาหินรูปทรงต่างๆ ตั้งอยู่

เย่ฉีหยานไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร แต่ทันทีที่เขาเข้ามาในอาณาเขตของโซโลมอน…

ความรู้สึกแบบเดียวกับที่ผมเคยมีในเมืองแห่งดวงดาวนับพันดวงกลับมาอีกครั้ง

“ฉันอยากอยู่ที่นี่ต่อ” “ฉันไม่อยากเสี่ยงอะไรอีกแล้ว” “คนเราใช้ชีวิตเพื่อความมั่นคง ฉันควรเลิกทำงานรถไฟเสียที”

“การล้างสมอง? หรือว่าเมืองเหล่านี้ทั้งหมดมีพลังความสามารถที่คล้ายคลึงกัน?”

เมื่อคนเราระมัดระวังมากขึ้น ความสามารถในการล้างสมองแบบนั้นก็จะค่อยๆ จางหายไป

เย่ฉีหยานเดินทางเข้าสู่เมืองโซโลมอนด้วยความระมัดระวัง

วิธีการจัดเก็บรถไฟที่นี่คล้ายคลึงกับที่ประตูแห่งดวงดาวพันดวง

รถไฟจะถูกเก็บไว้ในแคปซูลอุโมงค์ และคุณต้องชำระค่าบริการล่วงหน้าอย่างน้อย 3 วัน

“ยินดีต้อนรับสู่เมืองโซโลมอนค่ะ ท่านผู้ควบคุมรถไฟ ท่านต้องการความช่วยเหลืออะไรไหมคะ?”

เมื่อก้าวออกจากสถานี เย่ฉีหยานไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรต่อไป

ก่อนที่เขาจะก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงแหลมเล็กน้อยก็ดังขึ้นจากข้างๆ เขา

เมื่อก้มลงมอง เขาเห็นชายร่างเล็กคนหนึ่งยืนอยู่ด้านข้างอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเขาจะตบหน้าเขาจนตาย

คุณเป็นไกด์นำเที่ยวหรือเปล่า?

“ได้สิ แค่เหรียญโซโลมอนหนึ่งร้อยเหรียญ ฉันจะพาคุณไปทุกที่ที่คุณอยากไป”

“พาฉันไปแลกเงินหน่อย”

“ค่ะ คุณผู้หญิง”

ห้องค้าขายมีขั้นตอนเหมือนกับในเมืองพันดวงดาว เขาไม่ได้แลกเปลี่ยนอะไรมากนัก เพียงแค่ 2,000 หน่วยของสกุลเงินของเมืองเท่านั้น

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจติดต่อหญิงหลอกลวงคนนั้น จู ซิงตู

แม้ว่าหญิงผู้นั้นไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการชุมนุม แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าการแจ้งให้เธอทราบจะเป็นการดีกว่า

นอกจากนี้ เขายังอยากรู้ว่า Dream Eater คืออะไรกันแน่

【“ข้าพเจ้ามาถึงเมืองโซโลมอนแล้ว หากมีสิ่งใดที่ข้าพเจ้าสามารถช่วยได้ ข้าพเจ้าจะทำอย่างสุดความสามารถ”】

จูซิงตูเปิดตาขึ้น ดวงดาวนับไม่ถ้วนในดวงตาของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป

เธออมยิ้มเล็กน้อยขณะดูเนื้อหาแชทบนหน้าจอระบบ

“คุณไม่ต้องทำอะไรเลย หรือพูดอีกอย่างคือ คุณจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบเลย ฮิฮิ~ แค่ไปเล่นที่นั่นสักสองสามวันก็พอแล้ว~”】

คำตอบนั้นยังถูกต้องอยู่หรือไม่?

เย่ฉีหยานไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเป็นพิเศษ

“โอเค ฉันมีอีกเรื่องหนึ่ง คุณรู้จักพวกกินความฝันไหม?”

“ผู้กินความฝัน”

จูซิงตูเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ ครั้งหนึ่ง

“อืม เกิดอะไรขึ้น? คุณเจอพวกเขาแล้วเหรอ? โชคดีจริงๆ หลายคนพยายามตามหาพวกเขาอย่างสุดกำลัง ในขณะที่พยายามดื่มด่ำไปกับความฝันที่เหล่าผู้กลืนกินความฝันสร้างขึ้น แต่กลับหาไม่พบแม้แต่ร่องรอยเดียว”

“เสพติดเหรอ? นั่นจะไม่ทำให้คุณสูญเสียจิตวิญญาณไปเหรอ?”

“แล้วไงล่ะ? สำหรับหลายๆ คน การค่อยๆ เสียสติหรือตายไปในขณะที่กำลังดื่มด่ำกับความฝันอันงดงามนั้น ก็คือการปลดปล่อยอย่างหนึ่ง พี่เย่ คนส่วนใหญ่ในโลกนี้ไม่มีความกล้าหรือความสามารถที่จะลงจากรถไฟทุกสถานีเพื่อสำรวจและเอาชีวิตรอดหรอก”

คำพูดของจูซิงตูทำให้เย่ฉีหยานนึกถึงบุคคลที่เธอเคยพบในเมืองพันดวงดาว ยูฮิโตะ โมคุโช และเหล่า “ผู้พเนจร” ที่เลือกละทิ้งตัวตนและมาพำนักอยู่ที่นั่น

บางทีเธออาจจะพูดถูกก็ได้?

เพื่อใช้ชีวิต หรือเพื่อดื่มด่ำกับความฝันอันงดงาม

สำหรับบางคน มันก็เป็นเพียงคำถามแบบเลือกตอบ 50/50 เท่านั้น

【การที่พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งดินแดนรกร้างหมายความว่าอย่างไร? พวกมันแตกต่างจากสัตว์ประหลาดที่ไล่ล่ารถไฟหรือไม่?】

“แน่นอนว่าพวกเขาแตกต่างกัน พวกเขาเป็นสิ่งมีชีวิตพื้นเมืองแท้ๆ ของดินแดนรกร้าง ในขณะที่พวกเราพนักงานขับรถไฟเป็นคนนอก เอาล่ะ อย่าถามอะไรมากไปเลยนะ ยังไงก็ตาม คุณตื่นแล้วใช่ไหม? ทีนี้ก็พักผ่อนเถอะ เมืองโซโลอาจจะไม่คึกคักเท่าเมืองพันดวงดาว แต่คุณก็ยังสามารถสัมผัสประสบการณ์สนุกๆ ได้ที่นี่นะ ฮิฮิ~”

การสนทนาจบลงแล้ว

เย่ฉีหยานเดินออกจากห้องโถงการค้า

ไกด์ร่างเล็กยืนรออยู่ด้านนอก

เขาหยิบเงินหนึ่งร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋าเงินที่แลกไว้แล้วยื่นให้

“ขอบคุณครับ ผมชื่อควิกฟุต ท่านกำลังจะไปไหนครับ?”

“ไม่เป็นไร คุณแนะนำได้สักคนไหม”

ในเมื่อเรามาถึงที่นี่แล้ว และเขาก็ไม่มีอะไรทำ เราก็เลยคิดว่าใช้เวลาพักผ่อนสักสองสามวันให้คุ้มค่าดีกว่า

นั่นเป็นความคิดดั้งเดิมของเขาจริงๆ

สถานบันเทิงในเมืองโซโลมอนอาจไม่หรูหราเท่ากับในเมืองแห่งดวงดาวพันดวง แต่ความแตกต่างนั้นเป็นเพียงแค่การเปรียบเทียบเท่านั้น

โดยมีคูไอเจียวเป็นผู้นำ พวกเขามาถึงทางเข้าของร้านอาหารที่ให้บริการเฉพาะพนักงานเก็บค่าโดยสารรถไฟเท่านั้น

ขณะที่พวกเขากำลังจะเข้าไปในร้าน เด็กหลายคนที่มีรูปลักษณ์น่าสงสาร ผิวสีฟ้าผิดรูป และหูแหลม ก็พากันมาล้อมรอบพวกเขาอย่างกะทันหัน

“ท่านครับ โปรดเมตตาและแบ่งอาหารให้ผมบ้างเถอะครับ”

“พี่ใหญ่ครับ ช่วยให้เงินผมหน่อยได้ไหมครับ”

ควิกฟุตที่รู้สึกรังเกียจ ยืนอยู่ตรงหน้าเย่ฉีหยานแล้วเตะเด็กคนหนึ่งออกไป

“หลบไป! ใครสั่งให้คุณมาขวางทางพนักงานขับรถไฟ? หลบไป! ทางนี้ครับ”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรมวิ่งออกมาไล่เด็กๆ ไปด้วยไม้

เย่ฉีหยานขมวดคิ้ว ไม่ชอบใจกับภาพที่เห็น

ถึงแม้ว่าเด็กเหล่านั้นจะดูไม่เหมือนมนุษย์ก็ตาม

พวกเขาเป็นใคร?

“พวกปีศาจน้อยที่ฉ้อฉลพวกนั้นน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ พวกมันจะหายไปในไม่ช้า”

เธอรีบยิ้มประจบประแจงให้เขา

คำเยินยอเหล่านั้นไม่ได้มุ่งเป้าไปที่เย่ฉีหยานโดยตรง แต่เป็นคำเยินยอในบทบาทของพนักงานควบคุมรถไฟต่างหาก

ฉันเฝ้ามองแผ่นหลังของเด็กปีศาจเหล่านั้นจนกระทั่งพวกเขาหายไปอย่างสิ้นเชิง

“การทุจริตเหรอ? มันคืออะไร? พวกเขาไม่ใช่คนเหรอ?”

ควิกฟุตเกาหัวและตอบอย่างเรียบเฉยว่า:

“เราไม่ทราบรายละเอียดเกี่ยวกับเด็กตัวเล็ก ๆ เหล่านั้น แต่ตั้งแต่ก่อตั้งเมืองโซโลมา ก็มักจะมีเด็กทารกบางคนเกิดมาเป็นแบบนี้เสมอ ว่ากันว่าเป็นเพราะพวกเราชาวพื้นเมืองที่ไม่ใช่พนักงานขับรถไฟนั้นเกิดมาต้องคำสาป ดังนั้นหากใครคลอดลูกแบบนี้ สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือโยนทิ้งหรือฆ่าทิ้ง ทุกคนเรียกเรื่องแบบนี้ว่าการทุจริต และเราก็ชินกับมันแล้ว”