เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 79 ความกลัวและการโกหก
บทที่ 79 ความกลัวและการโกหก
ภายใต้สายตาที่จ้องมองของปลายกระบอกปืน สิ่งมีชีวิตสามหัวที่ตอนนี้เหลือเพียงหัวเดียว ไม่กล้าที่จะกระทำการบุ่มบ่ามต่อไปอีกแล้ว
หัวหน้าคนกลางกล่าวต่อว่า:
“ในช่วงแรกๆ หลังจากที่เราหลงทางไปไม่กี่วัน น้องชายของฉันก็ปรากฏตัวขึ้นมาในคืนหนึ่ง เราคิดว่าเขามาเพื่อช่วยเรา แต่เราไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเสียสติไปแล้ว เขาใช้มีดฆ่าอาจารย์ของเรา และ…”
“แล้วเขาก็กินเนื้อของตัวเอง! ไอ้คนบ้า! เขาถึงกับกินคนเลย!”
“ไม่เลย พี่ชายฉันก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน!”
“นั่นไม่ใช่พี่ชายของคุณ นั่นมันสัตว์ประหลาด! ปีศาจกินคน!”
“หยุดเถอะ หยุดเถียงกัน…”
ในบรรดาหัวทั้งสาม หัวที่ไม่ได้พูดอะไรมากนักได้ใช้มือทั้งสองข้างปิดปากหัวอีกสองหัวไว้
เขายิ้มอย่างอึดอัดให้เย่ฉีหยานด้วยความกลัวว่าเขาจะลั่นปืนออกมา แล้วรีบเล่าเรื่องต่อ
“เขาคลั่งจริง ๆ เขาฆ่าศาสตราจารย์ต่อหน้าทุกคนด้วยมีดเพียงเล่มเดียว กินศพศาสตราจารย์ทั้งตัว แล้วหายตัวไปในหิมะ”
“พวกเราอยากแก้แค้นให้ศาสตราจารย์ แต่เราจับเขาไม่ได้เลย เขาเร็วเกินไป ไม่เหมือนมนุษย์เลยสักนิด แล้ว…พวกเราที่เหลือก็หลงอยู่ในพายุหิมะนานกว่าสิบวัน ทุกวัน ชายคนนั้นจะโผล่มาอย่างไม่ทันตั้งตัว ฆ่าพวกเราไปหนึ่งคน แล้วก็กินพวกเรา”
“ตอนที่เราคิดว่าเราทุกคนกำลังจะตายที่นั่น ไกด์ก็ปรากฏตัวขึ้น พบเรา และพาเราสามคนไปยังจุดส่งเสบียงที่สามนี้”
“ไกด์ออกเดินทางไปเมื่อวันก่อน เขาบอกว่าทางลงจากภูเขาและการติดต่อสื่อสารถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง และวิธีเดียวที่จะลงจากภูเขาได้คือต้องใช้กำลังคนโทรขอความช่วยเหลือ เขาบอกให้เราอยู่ที่นี่และรอสักพัก จากนั้นเราก็ได้พบกับคุณ หนุ่มน้อย คุณได้รับเชิญจากไกด์ให้มาช่วยเราใช่ไหม?”
ดวงตาของทั้งสามหัวเปล่งประกายด้วยความคาดหวัง
อย่างไรก็ตาม เย่ฉีหยานไม่ได้พยักหน้าตอบรับอย่างที่พวกเขาคาดหวัง
เขาไม่มีท่าทีว่าจะวางปืนในมือลงเลย
เรื่องราวของหัวทั้งสามนี้เต็มไปด้วยช่องโหว่
โดยไม่คำนึงถึงคำถามที่ว่าทำไมพวกเขาถึงสามารถเอาชีวิตรอดจากการหลงทางในหิมะได้นานกว่าสิบวันโดยไม่แข็งตาย แม้ว่าจะไม่มีเสบียงใดๆ เลยก็ตาม
นอกจากนั้น ยังมีเรื่องการกินเนื้อมนุษย์อีกด้วย?
เป็นไปได้หรือไม่ที่ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ปกติจะฆ่าคนต่อหน้าต่อตา แล้วกินเนื้อคนนั้นต่อหน้าต่อตา?
พวกนี้เป็นเต่าทั้งหมดเลยเหรอ?
การกินเนื้อคน…คนบ้า?
สายตาของเขากวาดมองไปที่ครึ่งล่างของชายสามหัว
ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้สังเกตอย่างใกล้ชิด แต่จริงๆ แล้วอวัยวะเพศของพวกเขานั้นไม่ได้ประกอบขึ้นจากขาของคนสามคนที่เชื่อมติดกันเท่านั้น แต่ยังมีส่วนประกอบอื่นๆ อยู่ข้างในด้วย
มีแค่คนบ้าคนนั้นคนเดียวเหรอที่กินคน?
“คุณกำลังโกหก”
น้ำเสียงของเย่ฉีหยานราบเรียบมาก จนไม่อาจแยกแยะความสุข ความโกรธ ความเศร้า หรือความยินดีใดๆ ออกมาได้เลย
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ชายสามหัวที่อยู่ตรงหน้าเขากลับรู้สึกถึงความกลัวอย่างบอกไม่ถูกเกิดขึ้นในใจอย่างกะทันหัน
“คุณไม่รู้สึกบ้างเหรอว่าเรื่องราวที่คุณสร้างขึ้นมานั้นยังขาดอะไรบางอย่างไป?”
หัวทั้งสามไม่กล้าพูดอะไรออกมา ความกลัวทำให้พวกมันหายใจไม่ออก
“บอกฉันหน่อยสิ ทำไมคุณถึงกลายเป็นแบบนี้ นี่คือส่วนที่ขาดหายไปในเรื่องราวของคุณ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความสับสนก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของชายสามหัวชั่วครู่ จากนั้นเสียงคำรามของเยติก็ดังมาจากภายนอก
แต่ในขณะเดียวกัน ฟอสซิลบริสุทธิ์นั้นก็เปล่งแสงออกมา และเยติก็หายไปในทันที
ชายสามหัวกรีดร้องเสียงดังลั่น
น้ำตาสีแดงฉานไหลอาบแก้มเขา
“ไม่ ไม่ เราไม่มีทางเลือก! ถ้าเราไม่กิน เราจะตาย เราจะตาย!”
“อาจารย์เองเป็นคนแรกที่เต็มใจเสียสละตัวเอง เขาฆ่าตัวตาย เขาฆ่าตัวตาย!”
“เป็นเขานั่นแหละ ไอ้คนบ้าที่เขียนไดอารี่ เขาทำให้พวกเราเป็นแบบนี้!”
ชายสามหัวเริ่มเสียสติมากขึ้นเรื่อยๆ
ร่างที่หลอมรวมกันเริ่มบิดเบี้ยวและเสียรูปทรง ราวกับว่าพวกมันสูญเสียการค้ำจุนจากพลังลึกลับบางอย่างและไม่สามารถรองรับร่างแปลกประหลาดเหล่านั้นได้อีกต่อไป จึงพังทลายลงในที่สุด
“ช่วยเราด้วย! ช่วยเราด้วย! มีเพียงบนภูเขา ที่ปลายสุดของภูเขาเท่านั้น! มีเพียงที่นั่นเท่านั้นที่เราจะออกไปได้!”
“ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ! ฉันหิวมากเกินไป!”
“พวกสัตว์ประหลาด! สัตว์ประหลาดพวกนั้นมากันหมดแล้ว!”
เสียงคำรามอีกครั้ง
ความแตกต่างก็คือ ตอนนี้ไม่มีเสียงเดียวจากภายนอกห้องโดยสารอีกต่อไปแล้ว
แต่กลับยืดออกไปเรื่อยๆ ทีละเรื่อง
ฉันเงยหน้าขึ้นมอง
เยติประมาณสิบกว่าตัวที่มีขนาดแตกต่างกันพุ่งเข้าหาบ้านไม้จากทุกทิศทาง
แสงบริสุทธิ์ที่ส่องประกายจากซากฟอสซิลไม่สามารถขับไล่เยติเหล่านี้ได้ในครั้งนี้
“มันแข็งตัวสนิทแล้ว แต่ก็ไม่เป็นไร”
เย่ฉีหยานสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงปืนพกสกายอีเกิลที่ห้อยอยู่ที่เอวออกมา แล้วใช้มือทั้งสองข้างจับปืนไว้แน่น ก่อนจะเหนี่ยวไก
กระสุนปืนเข้าเป้าที่ศีรษะ หน้าอก และท้องของเยติอย่างแม่นยำ
เมื่อแข็งตัวแล้ว พวกมันจะสามารถหลบหลีกการโจมตีจากฟอสซิลบริสุทธิ์ได้ แต่ก็หมายความว่าพวกมันจะไม่สามารถหลบหลีกกระสุนของเขาได้อีกต่อไป
ภายในสิบวินาที เยติทั้งหมดก็เงียบลงและล้มลงกับพื้น
เมื่อกลับเข้าไปในห้องโดยสาร ชายสามหัวนอนตัวสั่นอยู่บนพื้น
ดูเหมือนว่าสติสัมปชัญญะของพวกเขาจะกลับคืนมาอย่างมากหลังจากที่เยติสิ้นชีวิตลง
หัวตรงกลางเงยขึ้นเล็กน้อย และความหวาดกลัวที่น่าอึดอัดยังคงฉายอยู่ในสายตาขณะที่มันจ้องมองเย่ฉีหยาน
“หืม? กลัวจนพูดไม่ออกหรือไง?”
ไพ่ปีศาจ: เวทมนตร์สะกดจิต
เย่ฉีหยานเพิ่งใช้เอฟเฟกต์ที่สอง: 【ใช้พลังงานมหาศาล การกระทำของคุณจะสร้างความหวาดกลัวให้ผู้อื่น】
พลังของไพ่ปีศาจนั้นมีประโยชน์มากกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก
ผลกระทบนี้จะเพิ่มขึ้นเมื่อค่าพลังกาย/พลังใจลดลง
เมื่อสักครู่นี้ เขาใช้พลังกายเพียง 10 แต้มก็ทำให้พวกมนุษย์สามหัวเหล่านั้นหวาดกลัวจนเสียสติและคลุ้มคลั่งไปแล้ว
“ตอนนี้คุณพูดได้แล้ว ฉันไม่สนใจหรอกว่าคุณเคยกินคนหรือไม่ สิ่งที่ฉันอยากรู้คือทำไมคุณถึงกลายเป็นแบบนี้”
ณ จุดนี้ น้ำเสียงของเย่ฉีหยานอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยคุณ เมื่อฉันเข้าใจสถานการณ์แล้ว ฉันจะพาคุณไป ถ้ามีโอกาส ฉันจะพยายามช่วยให้คุณกลับมาเป็นปกติด้วย มันเป็นหน้าที่ของฉันในฐานะผู้ปราบปีศาจ”
【การล่อลวง: ใช้พลังงานทางจิตใจสูง; คำโกหกของคุณจะถูกเชื่อ】
หัวทั้งสามเงยขึ้น และในชั่วพริบตาพวกเขาก็เชื่อคำโกหกของเขา
“หมอปราบผี! พระเจ้า หมอปราบผีมีอยู่จริงในโลกนี้ด้วย!”
“ท่านครับ เราจะคุยกัน เราจะคุยกัน!”
ในบรรดาทั้งสามคน หัวหน้าที่ขี้ขลาดที่สุดกลับเป็นคนที่ออกมาพูดถึงสาเหตุที่พวกเขาเป็นเช่นนี้
หลังจากที่ไกด์พาพวกเขาลงจากภูเขาไปแล้ว ทั้งสามคนก็คิดว่า ในเมื่อพวกเขาเดินทางมาไกลขนาดนี้แล้ว และมีคนตายไปมากมาย หากพวกเขาต้องลงจากภูเขาไปโดยไม่ได้อะไรเลย ประกอบกับผลกระทบด้านลบของการกินเนื้อคน อนาคตของพวกเขาคงจะพังพินาศอย่างสิ้นเชิง
ดังนั้น พวกเขาจึงขนเสบียงจากจุดส่งเสบียง มุ่งหน้าไปยังจุดสูงสุดของภูเขาหิมะ ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดบนแผนที่
ที่นั่น สมาชิกทีมสำรวจที่พวกเขากินเข้าไปดูเหมือนจะไม่ได้รับอันตรายใดๆ
และไอ้คนบ้าที่เขียนไดอารี่นั่นด้วย
ชายบ้าและเยติยืนอยู่ด้วยกัน ยิ้มให้พวกเขาทั้งสามคน
จากนั้นทุกอย่างก็มืดลง และเมื่อฉันได้สติ ฉันก็กลับมาอยู่ที่นี่ ร่างกายของฉันได้เปลี่ยนไปเป็นรูปร่างปัจจุบัน
ชิ้นส่วนมนุษย์ส่วนเกินในแขนขาด้านล่างนั้น มาจากสมาชิกทีมสำรวจที่พวกเขากินเข้าไป…
“นี่มันคำสาป คำสาปจากปีศาจ! เราคงไปทำให้ปีศาจโกรธเข้าแล้ว!”