เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 78 ชายสามหัว
บทที่ 78 ชายสามหัว
【ฉันคือผู้นำทาง ถ้าใครเห็นข้อความนี้ กรุณาไปที่จุดส่งเสบียงที่สาม แผนที่อยู่ใต้แผ่นพื้นชั้นที่เจ็ดหลังจากเข้าไปในกระท่อมนี้ ฉันกำลังจะตาย แต่นั่นเป็นทางออกเดียว คุณต้องทำลายมันให้ได้!】
มีการมอบหมายภารกิจแล้ว
ณ จุดที่ระบุไว้ในบันทึก กระสุนนัดเดียวได้ยิงทะลุแผ่นไม้
ที่จริงแล้ว ใต้แผ่นนั้นมีแผนที่อยู่ด้วย
แผนที่นี้มีเครื่องหมายสี่จุด โดยมีหมายเลขกำกับคือ หนึ่ง สอง สาม และปลายด้านหนึ่ง
สามจุดแรกเป็นจุดส่งเสบียง ส่วนจุดนี้ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาสูงที่ปกคลุมด้วยหิมะ น่าจะเป็นจุดหมายปลายทางสุดท้ายสำหรับทีมสำรวจทางวิทยาศาสตร์ที่เดินทางมาที่นี่
แล้วทำไมไกด์ถึงซ่อนของชิ้นนั้นไว้? เขากลัวว่าจะมีอะไรมาพบเข้าหรือเปล่า?
“มันค่อนข้างไกล แต่เวลา…ก็เพียงพอแล้ว”
หลังจากคิดทบทวนสักครู่ ในเมื่อได้รับมอบหมายงานแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำให้เสร็จ
ถึงแม้จะมีกับดัก คุณก็ควรเหยียบเข้าไปก่อนที่จะคิดหาวิธีแก้ปัญหา
“ทิศทางคือ…? ที่นี่ใช่ไหม?”
เขาซื้อเข็มทิศจากแพลตฟอร์มซื้อขาย และใช้แผนที่นำทางขึ้นไปบนภูเขา
ภูเขานั้นค่อนข้างราบเรียบ มีหลุมบ่อน้อย และหิมะบนพื้นดินก็อัดแน่นผิดปกติ ราวกับถูกบดขยี้ด้วยบางสิ่งบางอย่าง
วิธีนี้ช่วยประหยัดแรงเขาได้มากขณะขับรถ Roadhog ขึ้นเนิน
ทิวทัศน์โดยรอบเหมือนกันหมด และอาจหลงลืมตัวไปได้ง่ายๆ หากจ้องมองนานเกินไป
หลังจากขับรถมาประมาณสี่สิบนาที ในที่สุดเราก็เห็นบ้านไม้หลังนั้น ซึ่งมีลักษณะเกือบเหมือนกับจุดส่งเสบียงแห่งที่สอง
ถ้าหากเขาไม่ได้กำลังเดินขึ้นเนิน และระยะห่างระหว่างเขากับรถไฟไม่ได้เพิ่มขึ้น เขาคงคิดว่าตัวเองเดินวนเป็นวงกลมและกลับมายังจุดเริ่มต้นเสียแล้ว
บ้านไม้เหล่านั้นดูเหมือนกัน แต่ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่แตกต่างออกไป
“นั่น…ควันเหรอ?”
ควันบางๆ ลอยขึ้นมาจากปล่องไฟของบ้านไม้หลังนั้น
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ มีใครอยู่ข้างในหรือเปล่า? หรือมีสิ่งอื่นอยู่ข้างใน?
กระหน่ำ-
เขาปาหิมะใส่ประตูไม้
หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงสั่นเครือหลายเสียงดังมาจากในห้อง
“ใคร ใคร? เป็นสัตว์ประหลาดหรือเปล่า?”
“อย่าเปิดประตู! ต้องเป็นสัตว์ประหลาดแน่ๆ!”
“บางทีอาจจะเป็นหน่วยกู้ภัยที่ไกด์เจอ เฮ้ คุณที่อยู่ข้างนอก พูดอะไรหน่อยสิ!”
พวกเขาเป็นมนุษย์จริงๆ
เย่ฉีหยานไม่ได้ลดปืนลง แต่ตะโกนเสียงดังใส่คนที่อยู่ด้านในประตูว่า:
“ผมคือผู้ช่วยชีวิตที่ไกด์หามาเพื่อพาคุณลงจากภูเขา เปิดประตูแล้วให้ผมเข้าไป ข้างนอกหนาวมาก!”
“เปิดประตู! หน่วยกู้ภัยมาแล้ว!”
“ฮ่าๆ เราปลอดภัยแล้ว!”
“อย่าไป! พวกข้างนอกนั่นต้องเป็นสัตว์ประหลาดที่พยายามหลอกเราแน่!”
รีบไปที่นั่นเร็วเข้า!
“เราบอกแล้วว่าเราเปิดประตูไม่ได้! ถ้าเปิดเราจะตาย!”
จากเสียงที่ได้ยิน คาดว่ามีคนสามคนอยู่ในห้อง และสองคนในนั้นกำลังพยายามเปิดประตู
แล้วทำไมคนที่เหลืออยู่ถึงรั้งตัวเขาไว้?
มีบางอย่างผิดปกติ
เย่ ฉีหยานก้มมองฟอสซิลสีขาวบริสุทธิ์ที่ห้อยอยู่รอบคอของเขา
มันไม่ได้เรืองแสง ดังนั้นจึงไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายอะไรอยู่ข้างใน
ในที่สุด หลังจากเสียงดังภายในห้องโดยสารดังต่อเนื่องมาสักพัก ประตูก็ถูกเปิดออก
“ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ซึ่งฟังดูเหมือนเสียงมนุษย์ทุกประการ เย่ฉีหยานจึงไม่พูดอะไร แต่กลับถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วเล็งปืนไปที่ศีรษะ
“อย่าเพิ่งยิง! พวกเราเป็นมนุษย์ ไม่ใช่สัตว์ประหลาด!”
“ใช่แล้ว เราเป็นมนุษย์จริงๆ!”
ประชากร?
เมื่อมองไปยัง “บุคคล” ตรงหน้าที่มีสามหัว หกแขน และท่อนล่างที่เชื่อมติดกันอย่างสมบูรณ์ เย่ฉีหยานก็ระงับความอยากที่จะยิง ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเปิดประตูคนเดียวไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่? ทำไมพวกคุณสามคนถึง…อยู่ในสภาพแบบนี้?”
ชายทั้งสามสบตากัน และชายที่อยู่ตรงกลางถอนหายใจ เมื่อดูจากน้ำเสียงแล้ว เขาคือคนที่เพิ่งห้ามไม่ให้ชายอีกสองคนเปิดประตู
“พวกเรามาจากทีมวิจัยนะเพื่อน เข้ามาข้างในเถอะ ข้างนอกหนาวเกินไป…”
เข้าไปในบ้านไม้หลังนั้น
เย่ฉีหยานรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยจากชายสามหัว
เขาเล็งปืนไปที่ชายทั้งสามคน และชายที่อยู่ตรงกลางก็กลืนน้ำลายอย่างประหม่าก่อนจะพูดขึ้นว่า:
“พี่ชาย การที่คุณขึ้นมาบนภูเขาเพื่อช่วยพวกเราหมายความว่าไกด์หนีไปได้แล้วใช่ไหม?”
ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้น?
“เอ่อ แล้วคุณหาเราเจอได้ยังไงล่ะ?”
เย่ฉีหยานหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางนึกถึงสิ่งที่เขียนไว้ในไดอารี่ของเธอ
“ไกด์ คุณไม่ได้ขึ้นเขาไปกับพวกเราเหรอ? ฉันได้รับมอบหมายให้ตามหาคุณเพราะคุณหายไปนานเกินไปโดยไม่มีการติดต่อ เมื่อเราไปถึงจุดส่งเสบียงที่สอง เราก็พบสิ่งของที่ไกด์ทิ้งไว้และสมุดบันทึก”
เขาเปิดสมุดบันทึก
“คุณรู้จักคนที่เขียนไดอารี่เล่มนี้ใช่ไหม?”
“ฉันรู้จักเขา ฉันรู้จักเขา… เขาเป็นน้องชายของฉัน…”
ศีรษะทางด้านซ้ายเกิดอาการโกรธขึ้นมาทันที
“ฉันรู้จักเขา! เขาเป็นคนทำให้พวกเราเป็นแบบนี้! ไอ้คนบ้า! เขาฆ่าทุกคน!”
“ไม่ นั่นน้องชายฉัน!”
“พี่ชายของคุณเป็นปีศาจ!”
“อย่าได้พูดถึงพี่ชายของฉันเด็ดขาด!”
“พวกเธอสองคนหยุดทะเลาะกันได้แล้ว! บ้าเอ้ย อย่ามาต่อยหน้าฉัน! มันก็เจ็บเหมือนกัน!”
การได้เห็นคนทั้งสามคนรุมทำร้ายร่างกายและใบหน้าของเขา ประกอบกับรูปลักษณ์ที่น่าเกลียดน่ากลัวของเขา ทำให้มันดูน่าขบขันอย่างประหลาด
“ไอ ไอ หยุดตีฉันได้แล้ว แล้วหมายความว่ายังไงที่บอกว่าทั้งหมดเป็นเพราะเขาที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ เล่าให้ฉันฟังทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เธอขึ้นมาบนภูเขาสิ บางทีอาจจะยังมีหวังสำหรับเธออยู่ก็ได้”
หลังจากก้มกราบสามครั้ง ใบหน้าของเขาก็บวมและช้ำ ชายผู้มีศีรษะด้านซ้ายกัดฟันและพูดอย่างโกรธเคืองว่า:
“เดิมทีทีมสำรวจประกอบด้วยคนสิบห้าคน เป้าหมายของเราคือการขึ้นไปบนยอดเขาเพื่อศึกษาวัตถุลึกลับที่พบได้เฉพาะบนภูเขานี้เท่านั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเรามาถึงจุดส่งเสบียงจุดแรก ไกด์ที่ควรจะรอเราอยู่ที่นั่นกลับหายไป เราจึงตัดสินใจว่าเราจะไม่เสียเวลามาไกลขนาดนี้โดยเปล่าประโยชน์ ดังนั้นเราจึงหยุดรอและขึ้นไปบนภูเขาทันที”
“เมื่อเรามาถึงจุดส่งเสบียงที่สอง หนึ่งในพวกเราก็เป็นไข้สูง เราจึงจับฉลากเพื่อตัดสินว่าใครจะอยู่ดูแลคนป่วย คนที่ถูกเลือกคือชายบ้าที่เขียนบันทึกประจำวัน และพวกเราก็เดินขึ้นเขาต่อไป”
“เกิดเรื่องไม่คาดฝัน…บางอย่างผิดพลาดขึ้น”
ราวกับกำลังนึกถึงเรื่องน่ากลัวบางอย่าง ใบหน้าของศีรษะก็กระตุกอย่างรุนแรง
“พวกเรา…พวกเราหลงทาง! พวกเราสับสนไปหมดระหว่างทางไปจุดส่งเสบียงที่สาม! ว้าาา! พวกเรา…พวกเราทนไม่ไหวแล้ว! ผู้คนมากมาย…ผู้คนมากมายอดตายและหนาวตาย! พวกเราหลงทางอยู่ที่นั่นมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว! ครึ่งเดือน! ทำไมพวกคุณไม่มาตามหาพวกเราเร็วกว่านี้? ว้าาา!”
เสียงร้องไห้ดังมากและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง
แม้แต่คนอีกสองคนก็ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบและดูเหมือนจะร้องไห้ออกมา
ปัง–
เสียงปืนดังขึ้น
กระสุนพุ่งผ่านศีรษะทั้งสามไปอย่างแม่นยำ
ในขณะเดียวกัน เสียงร้องไห้ก็หยุดลงอย่างฉับพลัน
“พูดต่อไปเถอะ ถ้ายังร้องไห้ต่อไป กระสุนจะไม่แค่เฉียดคุณไปหรอก”