เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 80 กับดักของคนนอก
บทที่ 80 กับดักของคนนอก
“ใช่แล้ว เราถ่ายรูปเยติด้วย!”
“…”
เย่ฉีหยานหรี่ตาลงเล็กน้อยขณะมองดูรูปถ่ายที่ทั้งสามคนหยิบออกมาจากกระเป๋า
รูปนี้ดูคุ้นตาจัง
นี่ไม่ใช่ตัวที่เขาเจอที่จุดส่งเสบียงที่สองเหรอ?
นอกจากจะชัดเจนกว่าเล็กน้อยแล้ว นอกนั้นก็เหมือนกันทุกประการ
ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
หลังจากค้นหาภาพอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็พบติ่งเล็ก ๆ ที่มองไม่เห็นอยู่จริง ๆ
ฉีกมันออกอย่างแรง แล้วกระดาษแผ่นหนึ่งที่ใหญ่กว่ารูปถ่ายก็ร่วงออกมา
“คุณเป็นคนใส่โน้ตนี้เข้าไปหรือเปล่า?”
ทั้งสามคนส่ายหัวพร้อมกัน แสดงว่าพวกเขาไม่รู้
เย่ ฉีหยานเปิดจดหมายฉบับนั้น
“คุณเห็นไหม? คุณต้องเห็นให้ได้! ฉันไม่สามารถเข้าไปมีอิทธิพลต่อโลกอีกมิตินั้นได้อีกแล้ว นี่คือข้อความสุดท้ายของฉัน โปรดเถอะ คุณต้องขึ้นไปถึงยอดเขาสูงที่ปกคลุมด้วยหิมะแห่งนี้ และปิดเครื่องบิดเบือนความเป็นจริงที่นั่น! ไม่อย่างนั้น ภูเขานี้จะพังทลายลงไปในมิติอื่นอย่างสมบูรณ์! ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ!”
“…”
ความไม่สอดคล้องกันของความเป็นจริง? มิติอื่น?
เอาจริง ๆ แล้ว แพลตฟอร์มภารกิจระดับ 6 ทุกอันมันไร้สาระแบบนี้เหรอ?
พวกเขายังคิดค้นสิ่งที่มีคุณภาพสูงขนาดนี้ออกมาได้อีกด้วยเหรอ?
ดวงตาของเย่ฉีหยานกระตุกเล็กน้อยสองสามครั้ง แล้วเธอก็เก็บกระดาษที่มีข้อมูลนั้นไว้เงียบๆ
ตามคำแนะนำในจดหมาย เขาจะขึ้นไปบนยอดเขาเพื่อไปดูอะไรบางอย่าง
แต่…มันดูผิดปกติไปหน่อยหรือเปล่า?
นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเห็นจดหมายฉบับแรก เขาก็ถูกนำทางไปยังจุดหมายปลายทางต่อไปแล้ว
ราวกับว่าการค้นพบทั้งหมดนี้ถูกกำหนดมาเพื่อช่วยให้เขาไปถึงจุดสูงสุด
ทุกสิ่งทุกอย่างตลอดเส้นทางถูกออกแบบมาเพื่อให้การพิชิตยอดเขาเป็นเป้าหมายที่สมเหตุสมผลยิ่งขึ้น
นี่เป็นกับดักหรือเปล่า?
ฉันเงยหน้ามองภูเขา
ยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะอยู่ตรงหน้าเราแล้ว
“น่าสนใจจัง”
เย่ฉีหยานหัวเราะเบาๆ แล้วเดินไปที่ประตู
เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะจากไป ชายสามหัวจึงรีบคลานขึ้นยืนและพูดอย่างเร่งรีบว่า:
“เฮ้เพื่อน นายไม่พาพวกเราไปด้วยเหรอ?”
เย่ฉีหยานเหลือบมองพวกเขาอย่างไม่แยแส จากนั้นก็เผยรอยยิ้มที่ใจดีและสดใสออกมาอย่างกะทันหัน ก้มลงตบไหล่พวกเขาเบาๆ
“ฉันจะจัดการกับปัญหาบนภูเขาเอง เพราะนั่นแหละคือต้นเหตุที่ทำให้คุณเป็นแบบนี้ มีเพียงการจัดการกับปัญหานั้นเท่านั้นที่จะทำให้คุณกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ รอฉันอยู่ที่นี่ก่อนนะ แล้วฉันจะพาคุณลงจากภูเขาไป”
คำโกหกกำลังถูกจุดประกายขึ้น
หลังจากออกจากจุดส่งเสบียงที่สาม เย่ฉีหยานก็ขี่มอเตอร์ไซค์ Roadhog ขึ้นไปบนที่สูงต่อไป
ยังเหลือระยะทางอีกพอสมควรก่อนถึงเส้นชัย และข้างหน้าเป็นเนินลาดชันที่รถ Roadhog ไม่สามารถขึ้นไปได้
เย่ฉีหยานเพียงแค่ใส่ผลไม้ลงในตู้เซฟ แล้วหยิบผลไม้สีขาวออกมากัดกินโดยไม่ตั้งใจ เธอก็พบรอยเท้าบนหิมะที่กำลังจะถูกปกคลุม
“นั่นคือรอยเท้าของวอลล์-อีหรือเปล่า? เจ้าตัวเล็กนั่นก็อยู่ตรงนี้ด้วยใช่ไหม? แต่เขาหายไปข้างหน้าแล้วนี่? ที่นี่คือเวทีที่เรื่องราวภารกิจเกิดขึ้นในโลกใบนี้จริงๆ”
เหตุการณ์แปลกประหลาดนี้ทำให้ผู้คนต่างงงงวย
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ต้องไปดูให้ได้
ก๊าก!
บนท้องฟ้า อีกาตัวหนึ่งซึ่งมีสีดำสนิท ยกเว้นดวงตาสีแดงก่ำ กำลังบินวนอยู่กลางอากาศ
ความสามารถแรกของการ์ดปีศาจ “ผู้ประกาศความตาย” คือการเรียกอีกาตัวนี้ออกมา ซึ่งมันสามารถทำนายและตรวจจับความตายได้
เมื่อมันร้องออกมา นั่นหมายความว่าความตายกำลังจะมาถึง
หลังจากเดินทางมาเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดเย่ฉีหยานก็มาถึงจุดสูงสุดของภูเขาหิมะ ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดบนแผนที่ด้วย
แต่ที่นี่ไม่มีเยติหรือคนบ้าอย่างที่พี่น้องสามหัวเล่าไว้
ที่นี่ไม่มีอะไรเลย
พื้นที่โล่งกว้างบนยอดเขานั้นปกคลุมไปด้วยหิมะเท่านั้น
แต่ฝูงอีกาต่างส่งเสียงร้อง
เป็นการประกาศข่าวการเสียชีวิต
“ไป.”
เมื่อได้รับคำสั่ง ฝูงกาที่บินอยู่บนท้องฟ้าก็ร่วงลงมาจากฟ้าและลงจอดอย่างรวดเร็วเหนือทุ่งหิมะ ก่อนที่พวกมันจะทันได้ร้องสองครั้ง พวกมันก็ถูกจับและบดขยี้เป็นชิ้นๆ โดยมือขนาดมหึมาที่ยื่นออกมาอย่างกะทันหัน
เยติยักษ์ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
แทนที่จะพุ่งเข้าใส่เย่ฉีหยานด้วยความดุร้ายตามธรรมชาติ มันกลับเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยคล้ายมนุษย์ ราวกับจะบอกว่า…
คุณถูกหลอกแล้ว
กรุบกรอบ กรุบกรอบ กรุบกรอบ
เยติปรากฏตัวขึ้นอีกและล้อมรอบเขาไว้
เหล่าอสูรกายที่ปรากฏตัวออกมาจากที่ไหนไม่รู้ ต่างก็ยิ้มเยาะเย้ย ราวกับกำลังหลอกล่อเย่ฉีหยานให้ถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมตามใจชอบ
ทันใดนั้นก็มีเสียงต่างๆ ดังออกมาจากร่างของเยติ
“ฮ่าๆๆ มีคนโชคร้ายอีกคนโดนหลอกแล้ว~ พวกคุณหลอกง่ายจังเลย แค่คำใบ้ที่ว่านั้นมันซับซ้อนนิดหน่อยก็เชื่อแล้ว ฮ่าๆ~”
“คุณเป็นใคร?”
เสียงนั้นดังขึ้น และแต่ละคำถูกเปล่งออกมาจากภายในร่างของเยติตนหนึ่ง
“ข้าคือวีรบุรุษผู้ตามล่าพวกคนนอก! พวกที่มากับรถไฟเหล่านั้นมายังโลกนี้เพียงเพื่อปล้นสะดม! จะไม่มีอะไรเหลืออยู่! โลกนี้เป็นของเรา! ไม่ใช่ของพวกเจ้า! พวกคนนอกอย่างพวกเจ้าเอาอะไรไปจากเราไม่ได้!”
คนนอก—นั่นหมายถึงพนักงานควบคุมรถไฟหรือเปล่า?
ก็เป็นอย่างนั้นแหละ
“สรุปแล้ว การบิดเบือนความเป็นจริงและไทม์ไลน์อื่นๆ ที่กล่าวถึงในบันทึกนั้นเป็นเรื่องปลอมทั้งหมดใช่ไหม?”
เสียงนั้นยังคงเยาะเย้ยต่อไป
“ไอ้โง่ แน่นอนว่ามันเป็นความจริง ฉันไม่กลัวที่จะบอกแกหรอก ที่ที่แกเรียกว่าชานชาลาเนี่ย มันคือโลกสองใบ ฉันอยู่ข้างๆ แก แต่แกมองไม่เห็นฉัน สัมผัสฉันไม่ได้ หรือแม้แต่เข้าใกล้ฉันก็ไม่ได้! ฮ่าๆ!”
“เยติพวกนี้ ท่านเรียกมาหรือ? ท่านทำได้อย่างไร? ยังไงข้าก็ต้องตายอยู่ดี บอกข้ามาเถอะ และให้ข้าตายไปพร้อมกับรู้ความจริง”
คำพูดของเขาทำให้สิ่งมีชีวิตลึกลับในอีกโลกหนึ่งยิ่งเย่อหยิ่งมากขึ้น โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีไพ่ลอยอยู่ข้างๆ เย่ฉีหยาน
“แน่นอนว่าเป็นฉัน! ตราบใดที่ฉันมีภาพเยติอยู่ในใจ ฉันก็สามารถเรียกพวกมันเข้ามาในโลกของคุณได้เรื่อยๆ! ต่อให้คุณยิงแม่นแค่ไหนก็ตาม ตราบใดที่มีเยติมากพอ ฉันก็สามารถทำอาหารให้คุณได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม!”
“นั่นน่ากลัวมาก แล้วคนสามคนที่รวมกลุ่มกันที่จุดส่งเสบียงที่สามนั่นก็เป็นฝีมือของคุณด้วยเหรอ? พวกเขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของคุณใช่ไหม?”
เย่ฉีหยานเล่นกับไพ่ในมือและถามคำถามต่อไปเรื่อยๆ
“ไอ้สารเลวสามคนนั้นกินพวกเดียวกันเอง ในฐานะวีรบุรุษของโลกนี้ แน่นอนว่าข้าต้องลงโทษพวกมัน ข้าอยู่ที่นี่แล้ว และสิ่งที่ข้าต้องทำก็แค่จินตนาการ! การรวมร่างคนสามคนมันเรื่องใหญ่ตรงไหน!”
เข้าใจแล้ว
เย่ชีหยานพยักหน้า
“งั้นขอถามคำถามสุดท้ายนะครับ”
เจ้าของเสียงนั้นรู้สึกแปลกๆ ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็อธิบายไม่ถูกว่าคืออะไร
“คุณมีคำถามมากมายเหลือเกิน ฉัน…”
“ชู่ว~ ฟังนะ เดี๋ยวฉันจะถามคำถาม”
ไพ่ปีศาจลอยอยู่ด้านหลังเขา
“คุณกำลังจะตายใช่ไหม?”
“แน่นอนว่าคุณจะต้องตาย รอเดี๋ยว ทำไมฉันต้องตอบคุณด้วยล่ะ?”
กรี๊ดดด!
ผลประการที่สองของไพ่ปีศาจ “การประกาศความตาย”
ปีศาจอีกาขนาดเท่ามนุษย์ผู้ใหญ่ปรากฏตัวขึ้นในหิมะ
เท้าขนาดมหึมาของนกตัวนั้นกระแทกลงพื้นอย่างแรง และพื้นที่ว่างเปล่าก่อนหน้านี้ก็เริ่มบิดเบี้ยว
“ฉันเจอคุณแล้ว”
“เนื่องจากมันอยู่ในอีกโลกหนึ่ง…”
“ลดสมอลง—!”
จุดยึดที่สามของสมอเรือตกลงในพื้นที่อีกแห่งหนึ่ง
แล้ว.
“การแล่นเรือใบ-“