เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 221 หญ้าโลหิตหงสา!
“ทุกท่าน นี่คือสหายเต๋ากู้หย่วน เชื่อว่าสหายเต๋าทุกท่านน่าจะเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเขามาบ้างไม่มากก็น้อย”
เสิ่นอวี้หมิงกล่าวแนะนำกับผู้คนด้วยรอยยิ้ม
“พี่เสิ่นชมเกินไปแล้ว”
กู้หย่วนลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะต่อทุกคน
“ข้าน้อยกู้หย่วน คารวะสหายเต๋าและศิษย์พี่ทุกท่าน”
กล่าวจบ เขาก็นั่งลงดังเดิม
ปฏิกิริยาของผู้คนแตกต่างกันออกไป บางคนเหยียดหยาม บางคนเรียบเฉย บางคนส่งยิ้ม บางคนเมินเฉย และบางคนก็พยักหน้าตอบรับเล็กน้อย
สำหรับเรื่องนี้ กู้หย่วนไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
การที่เขามาในวันนี้ เดิมทีก็ไม่ได้มีจุดประสงค์ที่แน่ชัดอะไรนัก หากจะบอกว่ามี ก็คงเป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นว่าเสิ่นอวี้หมิงเชิญเขามาร่วมงานเลี้ยงเพื่ออะไรกันแน่
และถือโอกาสนี้ มาทำความรู้จักกับบุคคลที่มีชื่อเสียงทัดเทียมกับหลี่ฉางเซิงและจี้ชางไห่ผู้นี้ด้วย
ทว่าในตอนนี้ เมื่อได้เห็นผู้คนมากมายอยู่รอบด้าน เขาก็พอจะมองออกลางๆ แล้วว่างานเลี้ยงนี้จัดขึ้นเพื่อสิ่งใด
เห็นได้ชัดว่าเบื้องหน้าคือแวดวงสังคมเล็กๆ วงหนึ่ง และเป็นเพราะชื่อเสียงของเขาโด่งดังขึ้น อีกทั้งยังเป็นศิษย์ของยอดเขาโอสถ เสิ่นอวี้หมิงจึงคิดว่าเขามีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าร่วม
เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาของผู้คน เสิ่นอวี้หมิงก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เขากล่าวอะไรขึ้นมาลอยๆ สองสามประโยค จากนั้นก็หันไปคุยเล่นกับคนที่อยู่ด้านข้าง
งานเลี้ยงนี้ หากจะเรียกว่างานเลี้ยง อันที่จริงก็เป็นเพียงสถานที่สำหรับรวมตัวพูดคุยสังสรรค์เท่านั้น ไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมากมายนัก
“ศิษย์พี่เฝิง คนผู้นี้เป็นมาอย่างไรกัน? บนร่างของเขามีปราณมารแผ่ออกมา คงไม่ใช่ศิษย์วิถีมารจากสำนักไหนหรอกนะ?”
คนที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของกู้หย่วน ก็คือเฝิงเส้าเจี๋ย
เมื่อเจอคนคุ้นเคย กู้หย่วนจึงถือโอกาสพูดคุยกับเขาเสียเลย
อย่างไรเสียก็เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก คุยเล่นกับเฝิงเส้าเจี๋ยย่อมมีเรื่องให้คุยมากกว่าไปคุยเปื่อยกับคนแปลกหน้า
เมื่อเฝิงเส้าเจี๋ยเห็นกู้หย่วนชี้ไปทางจี้ชางไห่อย่างไม่เกรงกลัว มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุก พลางลดเสียงลงตามสัญชาตญาณ
“ศิษย์น้องกู้ เบาเสียงหน่อย”
เขานึกในใจว่าศิษย์น้องผู้นี้ช่างเป็นลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือเสียจริงๆ ถึงกับกล้าชี้ไม้ชี้มือซุบซิบนินทาจี้ชางไห่
จี้ชางไห่เป็นถึงบุคคลที่มีชื่อเสียงทัดเทียมกับศิษย์พี่ใหญ่สายในอย่างหลี่ฉางเซิง แม้จะเป็นศิษย์วิถีมาร แต่ตลาดนัดฉงหมิงก็ไม่มีกฎห้ามศิษย์วิถีมารเข้าออก
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้คนที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ก็ไม่ได้ยึดติดกับแนวคิดเรื่องธรรมะและอธรรมมากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับยอดฝีมือระดับจี้ชางไห่
ดังนั้นแม้ทุกคนจะรู้สถานะของจี้ชางไห่เป็นอย่างดี แต่ก็ไม่มีใครร้องตะโกนจะเข่นฆ่าเขา
และแน่นอนว่า ไม่มีใครกล้าร้องตะโกนจะเข่นฆ่าเขาด้วย
อย่างมากก็แค่หลับตาข้างลืมตาข้างทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
เฝิงเส้าเจี๋ยลอบร้องแย่แล้วในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่กล่าวอย่างคลุมเครือว่า
“คนผู้นี้มีสถานะพิเศษนิดหน่อย เจ้าไม่ต้องคิดมากหรอก”
ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียร แม้ท่าทีและน้ำเสียงของกู้หย่วนจะแผ่วเบา แต่ก็ไม่อาจปิดบังคนอื่นได้
เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด หลายคนก็สูดหายใจเข้าลึก สายตาที่มองมายังเขาก็เปลี่ยนไป ลอบคิดในใจว่าเจ้าหนุ่มนี่ช่างใจกล้าบ้าบิ่นนัก ถึงกับกล้าไปตอแยจี้ชางไห่…
ฉากหน้าทุกคนต่างก็คุยเรื่องของตัวเอง แต่แท้จริงแล้วกลับลอบจับจ้องไปที่จี้ชางไห่ อยากจะดูว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องเบิกตาโพลงก็คือ บุตรแห่งมารของนิกายหยวนหมิงผู้มักจะเย็นชาและโหดเหี้ยมอยู่เสมอผู้นี้ กลับเพียงแค่ปรายตามองกู้หย่วนแวบหนึ่ง จากนั้นก็หยิบผลไม้วิญญาณในจานหยกขึ้นมาลิ้มรสอย่างไม่ใส่ใจ
บรรยากาศพลันพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที…
เสิ่นอวี้หมิงยกจอกสุราขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้ดื่ม เพียงแค่แกว่งเบาๆ แล้วเอ่ยว่า
“พูดถึงเรื่องนี้ มีเรื่องหนึ่งไม่ทราบว่าสหายเต๋าทุกท่านเคยได้ยินมาบ้างหรือไม่?”
เมื่อเห็นทุกคนมองมาด้วยความสงสัย เสิ่นอวี้หมิงก็ยิ้มพลางกล่าว
“เมื่อไม่กี่วันก่อน มีคนออกมาจากตำหนักเซียนมังกรชาดแล้ว อีกทั้งยังนำหญ้าโลหิตหงสาต้นหนึ่งติดมือออกมาด้วย”
หือออออออออออออ!
เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ ทั่วทั้งโถงพลันเกิดเสียงฮือฮาดังอื้ออึงขึ้นมาทันที ราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่ออย่างไรอย่างนั้น
“อะไรนะ? หญ้าโลหิตหงสาหรือ?”
“จริงหรือเท็จกันแน่?”
“พี่เสิ่นคงไม่ได้หลอกลวงพวกเราหรอกนะ หญ้าโลหิตหงสาสิ่งนี้เป็นยาวิญญาณล้ำค่าเพียงใด ภายในตำหนักเซียนมังกรชาดอาจมีโอกาสริบหรี่ที่จะมีอยู่ แต่จะนำออกมาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้เชียวหรือ?”
กู้หย่วนเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน
เขาเคยได้ยินชื่อของหญ้าโลหิตหงสานี้มาบ้าง ว่ากันว่ามันเป็นยาวิญญาณระดับสองชนิดหนึ่ง
ตำนานเล่าว่ายาวิญญาณชนิดนี้เกิดจากหยดเลือดของสัตว์เทวะอย่างหงสาที่บังเอิญหยดลงบนชีพจรหยก ซึมซาบเข้าไปในนั้น ท้ายที่สุดก็ดูดซับแก่นแท้ของมัน ซึมซับปราณวิญญาณฟ้าดิน จนเติบโตขึ้นเป็นยาวิญญาณสุดแสนวิเศษที่ผ่านกาลเวลามานับหมื่นปี มีพลังแห่งการจุติใหม่ดั่งนิพพานอันแข็งแกร่งหาใดเปรียบ สามารถชุบชีวิตคนตายและสร้างเนื้อหนังใหม่จากกระดูกขาวได้
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ยาวิญญาณชนิดนี้มีสรรพคุณในการรักษาบาดแผลที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ต่อให้ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงใด ตราบใดที่วิญญาณยังไม่แตกซ่าน ต่อให้หัวใจแหลกเหลว หรือถูกบั่นศีรษะจนขาดสะบั้น ขอเพียงมีหญ้าโลหิตหงสานี้ ก็สามารถช่วยชีวิตให้ฟื้นคืนกลับมาได้!
แม้กระทั่งจิตวิญญาณได้รับความเสียหาย ก็สามารถฟื้นฟูให้กลับมาสมบูรณ์ดังเดิมได้อย่างไร้ที่ติ
อาจกล่าวได้ว่า การมีหญ้าโลหิตหงสาอยู่กับตัวหนึ่งต้น ก็เท่ากับมีชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งชีวิต!
คำกล่าวนี้ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย
ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียร ย่อมต้องมีช่วงเวลาที่ต้องเผชิญกับอันตรายด้วยกันทั้งนั้น
มีใครบ้างล่ะที่จะไม่อยากครอบครองของวิเศษเช่นนี้?
ดังนั้น เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคน กู้หย่วนจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย
ทว่า ของวิเศษอย่างหญ้าโลหิตหงสานั้นถือเป็นยาวิญญาณระดับสุดยอด อีกทั้งยังต้องอาศัยสายเลือดหงสาที่แท้จริงจึงจะสามารถถือกำเนิดขึ้นมาได้
ต่อให้เป็นยักษ์ใหญ่ระดับหยินเสิน ผู้ยิ่งใหญ่ระดับหยางเสิน หรือแม้แต่เซียนแท้ระดับหยวนเสินก็ยังต้องหวั่นไหว เพราะสิ่งนี้มีประโยชน์ต่อพวกเขายิ่งนัก
แล้วเหตุใด ภายในโลกใบเล็กๆ อย่างตำหนักเซียนมังกรชาด ถึงได้มีของเช่นนี้อยู่ได้?
แน่นอน ในเมื่อเสิ่นอวี้หมิงเป็นคนพูดออกมาเอง ด้วยสถานะของเขา ย่อมไม่ถึงขั้นต้องกล่าววาจาหลอกลวงผู้อื่น
เมื่อเห็นทุกคนเริ่มตื่นเต้น เสิ่นอวี้หมิงก็หัวเราะพลางกล่าว
“ไม่ปิดบังสหายนักพรตทุกท่าน เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ทว่าบุคคลที่ได้หญ้าโลหิตหงสาไปนั้นบัดนี้ไม่ทราบว่าหายตัวไปอยู่ที่ใดแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลายคนก็ตกตะลึง จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความเสียดายและเวทนา ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกังขาเลยแม้แต่น้อย
เพราะหากเปลี่ยนเป็นพวกเขา หากได้ของวิเศษอย่างหญ้าโลหิตหงสามาครอง ก็ย่อมต้องเร้นกายหายตัวไปในทันทีอย่างแน่นอน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตาของผู้อื่น
ท้ายที่สุดแล้ว ของล้ำค่าย่อมยั่วยวนกิเลสของมนุษย์
ชั่วขณะหนึ่ง ผู้คนทั้งหลายต่างก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของหลายๆ คนก็คือ ในเมื่อมีหญ้าโลหิตหงสาต้นที่หนึ่งได้ แล้วจะเป็นไปได้ไหมที่จะมีต้นที่สอง?
ผู้อื่นยังหามาครอบครองได้ แล้วตัวข้าเองเล่า จะหามาได้บ้างหรือไม่?
ในตอนนั้นเอง ก็มีคนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เรื่องนี้พี่เสิ่นล่วงรู้มาได้อย่างไร?”
เสิ่นอวี้หมิงส่ายหน้า พลางกล่าวว่า
“บอกตามตรง ข้าพอจะทราบสถานการณ์ที่แน่ชัดอยู่บ้าง ทว่าด้วยเหตุผลบางประการ ข้าจึงไม่อาจบอกกล่าวแก่ทุกท่านได้”
เมื่อเห็นบางคนเริ่มขมวดคิ้ว เขาก็เปลี่ยนน้ำเสียง แล้วกล่าวต่อว่า
“อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ในมือข้ามีป้ายคำสั่งมังกรชาดอยู่ชิ้นหนึ่ง ซึ่งยังไม่เคยถูกนำมาใช้งาน ตัวข้าเองในตอนนี้ยังไม่มีความประสงค์ที่จะเดินทางไปยังตำหนักเซียนมังกรชาด หากมีสหายเต๋าท่านใดต้องการ ข้าก็ยินดีที่จะมอบมันให้กับผู้นั้น”
ป้ายคำสั่งมังกรชาด?!
เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ หลายคนถึงกับชะงักงันไป
แม้แต่จี้ชางไห่และลู่คุนเองก็ยังชะงักไปเช่นกัน นึกไม่ถึงเลยว่าในมือของเสิ่นอวี้หมิงจะมีของเช่นนี้อยู่ ทั้งยังอดทนไม่ยอมใช้งานมันเสียด้วย ซึ่งนั่นถือเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดอย่างเห็นได้ชัด
กู้หย่วนเองก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง หากเป็นคนปกติทั่วไป เมื่อได้ครอบครองป้ายคำสั่งมังกรชาด สิ่งแรกที่พวกเขาย่อมต้องคิดก็คือ ทำอย่างไรจึงจะสามารถเข้าไปภายในตำหนักเซียนมังกรชาด เพื่อค้นหาของวิเศษและวาสนา
หากระดับการบำเพ็ญเพียรไม่เพียงพอจริงๆ ถึงจะค่อยพิจารณานำสิ่งนี้ไปขายให้กับผู้อื่น!
การที่เสิ่นอวี้หมิงครอบครองป้ายคำสั่งมังกรชาด แต่กลับไม่ยอมใช้เอง ซ้ำยังมอบให้ผู้อื่น ย่อมมีเพียงสองกรณีเท่านั้น
หนึ่งคือ เขาต้องการนำสิ่งนี้ไปแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของอื่นที่ตนต้องการ
สองคือ เสิ่นอวี้หมิงไม่ได้มีป้ายคำสั่งมังกรชาดเพียงแค่ชิ้นเดียวเท่านั้น ภายในมือของเขา นอกเหนือจากชิ้นนี้แล้ว ยังมีป้ายคำสั่งมังกรชาดอยู่อีกชิ้นหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รู้สึกเสียดายชิ้นที่กำลังถืออยู่เลยแม้แต่น้อย