เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 222 ตราหยกมังกรเพลิง!
“พี่เสิ่น ป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้ข้าต้องการ ท่านเสนอราคามาได้เลย!”
มีคนตะโกนขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นมีคนเปิดฉากเป็นคนแรก เสิ่นอวี้หมิงก็เพียงยิ้มแต่ไม่พูดอะไร คนอื่นๆ เองก็พอจะรู้ทันสถานการณ์ จึงพากันเอ่ยปากขึ้นมาบ้าง
“ใช่แล้ว ของชิ้นนี้มีมูลค่าไม่น้อย กฎเกณฑ์ข้อนี้ข้าเข้าใจดี พี่เสิ่นเสนอราคามาได้เลย”
“ไม่เลวเลย ผู้น้องเองก็สนใจป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้มากเช่นกัน”
“น้องเฉิน อย่าหาว่าพี่ชายคนนี้ปากมากเลยนะ ด้วยทรัพย์สินของเจ้า เกรงว่าคงไม่อาจซื้อป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้ได้หรอกมั้ง?”
“หึหึ ไม่ปิดบังพี่ชาย ป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้ข้าซื้อไม่ไหวจริงๆ แต่ป้ายคำสั่งมังกรชาดหนึ่งชิ้นมีโควตาสำหรับเข้าสู่ตำหนักเซียนมังกรชาดถึงเก้าที่นั่ง หากใครซื้อป้ายชิ้นนี้ไป ข้าก็สามารถยอมจ่ายในราคาสูงเพื่อขอซื้อโควตาสักหนึ่งที่นั่งจากเขาได้ไม่ใช่หรือ?”
“เอ่อ… พูดมีเหตุผล ซื้อป้ายคำสั่งมังกรชาดทั้งชิ้นไม่ไหว แต่ถ้าซื้อแค่โควตาเดียวก็ยังพอไหว”
……
เสิ่นอวี้หมิงผู้นี้จงใจทำแบบเมื่อครู่นี้สินะ?
สีหน้าของกู้หย่วนดูพิลึกพิลั่นเล็กน้อย
เสิ่นอวี้หมิงจงใจโยนเรื่องหญ้าโลหิตหงสาออกมาก่อน เพื่อกระตุ้นความสนใจและกิเลสความปรารถนาของผู้คน จากนั้นก็ฉวยโอกาสนำป้ายคำสั่งมังกรชาดออกมาขาย ช่างมีสัญชาตญาณความเป็นพ่อค้าอยู่ไม่น้อยเลยจริงๆ
ทว่าจุดนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีเพียงกู้หย่วนคนเดียวที่มองออก อันที่จริงผู้คนมากมายที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ต่างก็มองออกเช่นกัน แต่กลับไม่มีผู้ใดแสดงท่าทีผิดปกติออกมาเลย ซึ่งนั่นทำให้กู้หย่วนประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะตระหนักได้ในเวลาต่อมา
เกรงว่าเรื่องทำนองนี้คงเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้ทั่วไป และคงเคยเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้งในอดีต
ยิ่งไปกว่านั้น ป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้ก็เป็นที่ดึงดูดใจสำหรับคนส่วนใหญ่ที่นี่จริงๆ
ท้ายที่สุดแล้ว ของอย่างป้ายคำสั่งมังกรชาดมีจำนวนจำกัด ต่อให้เป็นสำนักบำเพ็ญเพียรขนาดใหญ่อย่างยอดเขาโอสถหรือนิกายกู่เสิน ก็หนีไม่พ้นความจริงข้อนี้
ตามที่กู้หย่วนรู้มา หากรวมป้ายคำสั่งมังกรชาดที่เซี่ยมิ่งหยางบังเอิญได้มาด้วย ยอดเขาโอสถก็มีโควตาทั้งหมดเพียงยี่สิบเจ็ดที่นั่ง และในยี่สิบเจ็ดที่นั่งนี้ ยังต้องหักโควตาของเซี่ยมิ่งหยางออกไปหนึ่งที่นั่ง จึงเหลือเพียงยี่สิบหกที่นั่งเท่านั้น
ยี่สิบหกที่นั่งดูเหมือนจะไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับศิษย์สืบทอดสายตรงทั้งเก้าคน ศิษย์สายในที่โดดเด่นอีกนับร้อยคน รวมถึงบรรดาลูกหลานของผู้อาวุโสแต่ละคนในยอดเขาโอสถแล้ว ก็นับว่ายังน้อยเกินไปอยู่ดี
ผู้คนที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ เกรงว่าคงไม่มีใครเลยที่จะไม่สนใจป้ายคำสั่งมังกรชาด
ท้ายที่สุดแล้ว ภายในตำหนักเซียนมังกรชาดก็คือโลกใบเล็กๆ ใบหนึ่ง ซึ่งมีถ้ำพำนักที่หลงเหลืออยู่ของผู้ยิ่งใหญ่ระดับหยางเสิน หรือแม้แต่อาจจะเป็นถึงเซียนแท้ระดับหยวนเสินซ่อนอยู่
ภายในนั้นย่อมต้องมียาวิญญาณ ของวิเศษแปลกประหลาด สมบัติล้ำค่าจากฟ้าดิน อาวุธวิเศษ และคัมภีร์วิถีเต๋าต่างๆ นานาซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน
หรืออาจจะถึงขั้นมีของวิเศษติดกายของนักพรตมังกรชาด ตลอดจนคัมภีร์วิถีเต๋าสืบทอดวิชาของเขาอยู่ด้วยก็เป็นได้
เมื่อต้องเผชิญกับวาสนาเช่นนี้ มีใครบ้างล่ะที่จะไม่หวั่นไหว?
แล้วเหตุใดคนเหล่านี้ถึงไม่ได้ไปเล่า?
แน่นอนว่าเป็นเพราะโควตาของป้ายคำสั่งมังกรชาดมีจำนวนจำกัด ต่อให้เป็นศิษย์ที่มาจากสำนักใหญ่ที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ ก็ต้องเชื่อฟังการจัดสรรและคำสั่งจากทางสำนัก
ดังนั้น แม้จะรู้ว่าเสิ่นอวี้หมิงจงใจทำเช่นนั้น ทุกคนก็ไม่ถือสากันเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นผู้คนมากมายเริ่มตื่นเต้น เสิ่นอวี้หมิงก็ยิ้มออกมา สายตากวาดมองไปรอบๆ แล้วกล่าวว่า
“ในเมื่อมีสหายเต๋าสนใจป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนี้เป็นจำนวนมาก เช่นนั้นก็ทำตามกฎเก่าก็แล้วกัน ผู้ที่ให้ราคาสูงสุดจะเป็นผู้ได้ไป”
ทุกคนไม่มีความคิดเห็นขัดแย้ง และเริ่มเสนอราคากันทันที
“ข้าให้ห้าหมื่นก้อนหินวิญญาณ”
ชายหนุ่มหัวโล้นรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาเหี้ยมเกรียมผู้หนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
คนผู้นี้มีรูปร่างกำยำล่ำสัน พลังสายเลือดพลุ่งพล่านดั่งมังกรและช้างสาร ให้ความรู้สึกที่ดุดันและทรงพลังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
กู้หย่วนอดไม่ได้ที่จะมองเพิ่มอีกแวบหนึ่ง จึงรู้ว่าคนผู้นี้คือผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาที่หาได้ยากยิ่ง
เมื่อคำกล่าวนี้หลุดออกมา คนส่วนใหญ่กลับไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้ ราคาโควตาของป้ายคำสั่งมังกรชาดในตลาดมืดอยู่ที่ 5000 ก้อนหินวิญญาณ
ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น ก็ยังอยู่ในภาวะมีราคาแต่ไม่มีของ ต่อให้มีหินวิญญาณก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ง่ายๆ
ป้ายคำสั่งมังกรชาดหนึ่งชิ้นมีเก้าโควตา รวมแล้วก็คือ 45000 ก้อนหินวิญญาณ
การที่คนผู้นี้เสนอราคาห้าหมื่นก้อนหินวิญญาณในยามนี้ จึงถือเป็นเรื่องปกติ
ในตอนนั้นเอง ก็มีคนตะโกนเสนอราคาขึ้นมาอีก
“ข้าให้ห้าหมื่นห้าพันก้อน”
“ข้าให้หกหมื่นก้อน!”
“ข้าให้ 63000 ก้อน! ขอสหายเต๋าทุกท่านโปรดไว้หน้าข้าด้วย…”
“หึหึ… สหายเต๋าโจว ท่านกล่าวเช่นนี้ออกจะเกินไปหน่อยนะ ดังคำกล่าวที่ว่าแข่งขันกันอย่างยุติธรรม ผู้ที่ให้ราคาสูงสุดย่อมได้ไป ของชิ้นนี้ใครๆ ก็สนใจ ย่อมต้องแก่งแย่งกันเป็นธรรมดา เกี่ยวอะไรกับการไว้หน้าหรือไม่ไว้หน้าด้วย?”
“คำกล่าวนี้มีเหตุผล… ข้าให้ 65000 ก้อนหินวิญญาณ”
“70000 ก้อนหินวิญญาณ!”
ในระหว่างที่ผู้คนกำลังส่งเสียงเอะอะโวยวาย ราคาก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
กู้หย่วนยกจอกสุราขึ้นมา จิบลิ้มรสอย่างอ้อยอิ่ง รู้สึกเพียงว่าสุราวิญญาณในจอกนั้นมีรสชาติหอมหวานกลมกล่อม เมื่อดื่มลงคอ ความหวานล่วงผ่านไป ก็หลงเหลือเพียงกลิ่นหอมบางเบา ชวนให้ดื่มด่ำตราตรึงใจ
สำหรับป้ายคำสั่งมังกรชาด เขาไม่ได้สนใจมันเลย
อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้เขาก็ได้ตกลงกับจี้ชางไห่ไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้วว่า ในอีกสองเดือนข้างหน้า เขาจะร่วมเดินทางไปสำรวจตำหนักเซียนมังกรชาดพร้อมกับจี้ชางไห่
จี้ชางไห่ที่นั่งอยู่เยื้องตรงข้ามก็มีสีหน้าเรียบเฉยเช่นกัน เขาไม่สนใจผู้ใด เอาแต่รินสุราดื่มเองตามลำพัง
ราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจใครหรือสิ่งใดเลย รวมถึงป้ายคำสั่งมังกรชาดชิ้นนั้นด้วย
“หนึ่งแสนก้อน!”
ทว่าไม่นานนัก น้ำเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับตกตะลึง
ท่าทางการรินสุราของกู้หย่วนชะงักไปครู่หนึ่ง
ทุกคนต่างพากันหันไปมองยังทิศทางของต้นเสียง จึงพบว่าคนที่เสนอราคาก็คือ ลู่คุน
ลู่คุนเมินเฉยต่อสายตาของผู้คน เขาหันไปมองเสิ่นอวี้หมิงแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า
“หากพี่เสิ่นไม่รังเกียจ ข้าขอเสนอหินวิญญาณหนึ่งแสนก้อนเพื่อซื้อของชิ้นนี้ เป็นอย่างไร?”
เสิ่นอวี้หมิงยิ้ม น้ำเสียงเรียบสงบ
“ข้าย่อมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ทว่าเรื่องนี้คงต้องดูว่าสหายเต๋าท่านอื่นจะเห็นด้วยหรือไม่”
“ไม่ทราบว่ายังมีสหายเต๋าท่านใดอยากเสนอราคาอีกหรือไม่?”
ลู่คุนกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะยิ้มบางๆ ในระหว่างที่พูด สายตาของเขาก็หยุดชะงักอยู่ที่ตัวกู้หย่วนครู่หนึ่ง
ทว่ากู้หย่วนกลับไม่สนใจเขา ยังคงดื่มด่ำกับสุราวิญญาณของตนเองต่อไป
สายตาของลู่คุนดูลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไร เขาจึงละสายตาไปมองเสิ่นอวี้หมิง
เสิ่นอวี้หมิงพยักหน้า
“ก็ดี ของชิ้นนี้เป็นของสหายเต๋าลู่แล้ว”
กล่าวจบ เขาก็หยิบป้ายคำสั่งสีแดงชาดชิ้นหนึ่งออกมา ลู่คุนเองก็หยิบถุงเก็บของออกมาใบหนึ่ง ทั้งสองแลกเปลี่ยนของที่ตนต้องการ
หลังจากเก็บป้ายคำสั่งมังกรชาดลงในถุงเก็บของ ลู่คุนก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก จากนั้นก็เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มว่า
“ข้าได้ยินมาว่าพี่เสิ่นเป็นคนหูตาไว มีเรื่องหนึ่งไม่ทราบว่าพี่เสิ่นเคยได้ยินมาบ้างหรือไม่”
“โอ้?”
เสิ่นอวี้หมิงยกมือขึ้นเป็นเชิงรับรู้
“เรื่องหูตาไวคงมิกล้ารับ ทว่าพี่ลู่โปรดกล่าวมาเถิด หากข้ารู้ ข้าย่อมไม่ปิดบังแน่นอน”
“พี่เสิ่นเกรงใจไปแล้ว ขอถามพี่เสิ่นว่า เคยได้ยินเรื่องของตราหยกมังกรเพลิงชิ้นนี้มาบ้างหรือไม่”
ลู่คุนกล่าวออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติ
ตราหยกมังกรเพลิง?
ท่าทางการยกจอกสุราของกู้หย่วนชะงักไปเล็กน้อยอย่างยากที่จะสังเกตเห็น ก่อนจะยกขึ้นจรดริมฝีปาก ดื่มสุราในจอกจนหมดรวดเดียว
ชื่อนี้ เขาเคยได้ยินมาจริงๆ…
ก่อนหน้านี้บนเรือมังกรเหินเวหา ตอนที่นักพรตเฮ่อหลิงผู้เป็นอาจารย์ของเขากำลังพูดคุยกับซาหลัวเซิง ก็เคยพูดถึงของชิ้นนี้
ว่ากันว่าของชิ้นนี้คือสมบัติล้ำค่าคู่กายของนักพรตมังกรชาดผู้นั้น
อีกทั้งการที่หลี่ฉางเซิงลงเขามาสำรวจตำหนักเซียนมังกรชาดในครั้งนี้ ก็เพื่อตราหยกมังกรเพลิงชิ้นนี้นี่เอง
หลี่ฉางเซิงสำเร็จจินตานระดับหนึ่ง เป็นถึงเมล็ดพันธุ์หยวนเสิน มีความหวังที่จะบรรลุมรรคผลกลายเป็นเซียนแท้ระดับหยวนเสิน เป็นศิษย์สืบทอดสายตรงอันดับหนึ่งของยอดเขาโอสถ เรียกได้ว่ามีอนาคตที่ก้าวไกล
บุคคลระดับนี้ อาจกล่าวได้ว่าตราบใดที่ไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น อย่างน้อยในอนาคตก็มีโอกาสสูงมากที่จะบำเพ็ญเพียรไปถึงขอบเขตหยางเสินขั้นหลงเหมินได้
สำหรับบุคคลเช่นนี้ อาวุธวิเศษธรรมดาทั่วไป หรือแม้แต่อาวุธวิเศษชั้นยอด ไปจนถึงของวิเศษวิถีเต๋า เกรงว่าคงไม่อาจดึงดูดใจเขาได้มากนัก ไม่คุ้มค่าที่จะให้หลี่ฉางเซิงต้องลงแรงเดินทางมาด้วยตัวเองเช่นนี้เลย