เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 220 คนคุ้นหน้าและแวดวงสังคมเล็กๆ!
อาจกล่าวได้ว่า บุรุษผู้นี้ตั้งแต่ภายในจรดภายนอก แทบจะมองไม่เห็นจุดบกพร่องหรือข้อเสียใดๆ เลย ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งความไร้ที่ติ
ทว่าเมื่อลองคิดดู ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจนัก
เพราะบุรุษเบื้องหน้านี้มีชื่อเสียงเคียงคู่กับหลี่ฉางเซิงและจี้ชางไห่
สองคนนั้นกู้หย่วนเคยพบมาแล้ว ล้วนเป็นยอดคนดั่งมังกรและหงส์ในหมู่มนุษย์อย่างแท้จริง และบุรุษที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ให้ความรู้สึกกับกู้หย่วนว่าไม่ธรรมดาอย่างเด็ดขาดเช่นกัน
ไม่ว่าจะเป็นท่วงท่าหรือกิริยาอาการล้วนสง่างามเหนือสามัญ
“ข้าน้อยกู้หย่วน คารวะพี่เสิ่น”
กู้หย่วนประสานมือคารวะตอบ ดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย
“พี่เสิ่นเกรงใจกันเกินไปแล้ว เหตุใดต้องลำบากออกมารับข้าด้วยตัวเองเช่นนี้”
หลี่ฉางเซิง เสิ่นอวี้หมิง จี้ชางไห่ หวังจู๋ และซูชิวเยว่ ล้วนเป็นอัจฉริยะยอดฝีมือที่โด่งดังระบือไกลในหมู่คนรุ่นเยาว์ของวงการผู้บำเพ็ญเพียรแห่งแดนใต้
ในหมู่คนรุ่นเยาว์ พวกเขาถูกจัดให้อยู่ในระดับพิเศษ ซึ่งอยู่สูงกว่าระดับศิษย์สืบทอดสายตรงของยอดเขาโอสถ นิกายกู่เสิน และสำนักกระบี่ดาราขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง
แม้ตัวกู้หย่วนเองจะมีชื่อเสียงไม่น้อย แต่ด้วยระดับฐานพลังบำเพ็ญเพียร ประกอบกับข้อจำกัดด้านสถานะ รากฐานของเขาจึงยังไม่มั่นคงนัก
หากนำไปเทียบกับพวกเสิ่นอวี้หมิงแล้ว อันที่จริงยังห่างชั้นกันอยู่อีกมาก
กล่าวอย่างไม่อ้อมค้อมเลยว่า คนเหล่านี้ล้วนได้ชื่อว่าเป็นตัวตนระดับเมล็ดพันธุ์หยวนเสินด้วยชื่อเสียงและฐานะของพวกเขา ในสายตาของคนจำนวนมาก เกรงว่าแม้แต่ยักษ์ใหญ่ระดับหยินเสินบางคนก็ยังไม่อาจเทียบเคียงได้
ทว่าในยามนี้ ศิษย์สืบทอดสายตรงของปรมาจารย์มังกรพิษ ผู้ยิ่งใหญ่ระดับหยางเสินผู้นี้ กลับออกมาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่เป็นการให้เกียรติกู้หย่วนอย่างยิ่งใหญ่
แม้กู้หย่วนจะไม่ถึงขั้นตื่นเต้นดีใจจนทำตัวไม่ถูก แต่ความรู้สึกที่มีต่อคนผู้นี้ก็ดีขึ้นไม่น้อย
ไม่ว่าคนผู้นี้จะมีจุดประสงค์ใดในการเชิญเขามาร่วมงานเลี้ยง อย่างน้อยในตอนนี้ ท่าทีของอีกฝ่ายก็ยอดเยี่ยมมาก
เสิ่นอวี้หมิงยิ้มพลางกล่าว
“ข้าเลื่อมใสในตัวสหายเต๋ากู้มานาน การออกมารับย่อมเป็นสิ่งที่สมควรทำ สหายเต๋าจะคิดว่าเป็นคนอื่นคนไกลไปไย?”
เมื่อมองดูเสิ่นอวี้หมิงผู้มีแววตากระจ่างใส ใบหน้าหล่อเหลา และน้ำเสียงราบเรียบสุขุม กู้หย่วนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำสองคำ
สง่างามไร้ที่ติ และ สุภาพชนผู้อ่อนโยน
“สหายเต๋ากู้ เชิญ”
“พี่เสิ่น เชิญ!”
กู้หย่วนกล่าวถ่อมตนตามมารยาทเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าไปในหอคอยตำหนักด้วยกัน
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป สายตาของกู้หย่วนกวาดมองผู้คนที่อยู่ด้านใน ฝีเท้าของเขาพลันชะงักไปเล็กน้อย แววตาเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจวูบหนึ่ง
ทว่าจากนั้นเขาก็ไม่หยุดเดิน และก้าวเข้าไปด้านในต่อ
งานเลี้ยงในวันนี้ เขาไม่ทราบสถานะที่แน่ชัดของผู้ร่วมงานล่วงหน้า รู้เพียงว่ามีคนจำนวนหนึ่ง ทว่าเมื่อได้เห็นคนคุ้นหน้าสองสามคนด้วยตาตัวเอง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ
หนึ่งในนั้นก็คือ เฝิงเส้าเจี๋ย ศิษย์พี่ร่วมสำนักของเขา
เมื่อเห็นกู้หย่วน เฝิงเส้าเจี๋ยก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้างอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่ากลับพูดไม่ออก
แต่ภายในใจของเขากลับมีคลื่นลมพายุโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง!
งานเลี้ยงในวันนี้ ผู้ที่ได้รับเชิญล้วนเป็นศิษย์จากขุมกำลังสำนักต่างๆ ในแคว้นฉินและแคว้นอื่นๆ ซึ่งล้วนเป็นบุคคลที่โดดเด่นในหมู่คนรุ่นเยาว์
พูดง่ายๆ ก็คือ มันเป็นเพียงกิจกรรมการรวมตัวกันตามปกติของแวดวงสังคมในโลกผู้บำเพ็ญเพียร
และเสิ่นอวี้หมิงก็เป็นหนึ่งในบุคคลระดับแนวหน้าของแวดวงนี้
งานเลี้ยงนี้ สำหรับผู้คนมากมายในวงการผู้บำเพ็ญเพียร ถือเป็นสิ่งที่ได้แต่มองแต่ไม่อาจเอื้อมถึง มันมีบทบาทสำคัญในการขยายเส้นสาย ทำให้สามารถทำความรู้จักกับบุคคลที่มีสถานะและฐานะไม่ธรรมดาได้มากมาย
ผู้คนจำนวนมากแทบจะทุบหัวตัวเองเพื่อหาทางเข้าสู่แวดวงนี้ แต่กลับไร้หนทาง
เพราะในแวดวงสังคมนี้ สถานะ ความแข็งแกร่ง และพรสวรรค์คือสิ่งสำคัญที่สุด
ผู้ที่สามารถเข้าสู่แวดวงนี้ได้อย่างน้อยก็ต้องเป็นอัจฉริยะในหมู่คนรุ่นเยาว์ หรือไม่ก็ต้องเป็นศิษย์สายใน ไปจนถึงศิษย์สืบทอดสายตรงของยอดเขาโอสถและนิกายกู่เสิน
ไม่เช่นนั้นก็ต้องมีพรสวรรค์เป็นเลิศ หรือไม่ก็มีสถานะสูงส่ง จึงจะได้รับการยอมรับจากคนส่วนใหญ่
เปรียบดั่งตัวเขา เฝิงเส้าเจี๋ย ที่มีพรสวรรค์ระดับกายาวิญญาณ อีกทั้งยังกราบซือหม่าเหยียนเป็นอาจารย์ และเป็นศิษย์สายในอาวุโสของยอดเขาโอสถ ดังนั้นย่อมมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าสู่แวดวงนี้
ส่วนเสิ่นอวี้หมิง ผู้เป็นหนึ่งในบุคคลระดับแนวหน้าของแวดวงนี้ ย่อมมีสิทธิ์ที่จะเชิญใครมาร่วมงานก็ได้
เมื่อครู่ตอนที่เฝิงเส้าเจี๋ยเห็นเสิ่นอวี้หมิงเดินออกไปรับแขกด้วยตัวเอง เขายังรู้สึกแปลกใจอยู่เลยว่า ใครกันที่มีบารมีมากถึงขนาดทำให้เสิ่นอวี้หมิงต้องออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง
แต่เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า คนผู้นั้นจะเป็นกู้หย่วน!
ส่วนอีกสองคนที่เหลือ คนหนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีม่วง รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาจนดูแปลกประหลาดราวกับปีศาจ ผิวพรรณขาวเนียน โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่ทอประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี
เพียงแค่ยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น ก็ให้ความรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ดุจเทพมาร ราวกับถูกปกคลุมอยู่ในม่านหมอก ทำให้ผู้คนไม่อาจหยั่งรู้ถึงความตื้นลึกหนาบางของเขาได้
คนผู้นี้ก็คือ จี้ชางไห่ ศิษย์ของนิกายหยวนหมิง ที่เคยพบกับกู้หย่วนมาก่อนหน้านี้ และได้นัดแนะกันเพื่อไปสำรวจตำหนักเซียนมังกรชาด!
เมื่อเห็นกู้หย่วน จี้ชางไห่ก็มีสีหน้าเรียบเฉย สบตากับกู้หย่วนเพียงแวบเดียว จากนั้นก็ละสายตาไปอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่ได้คุ้นเคยกัน
กู้หย่วนใจกระตุก เข้าใจถึงเจตนาของอีกฝ่ายในทันที จี้ชางไห่ไม่อยากเปิดเผยว่าพวกเขารู้จักกัน
ในเมื่ออีกฝ่ายแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก กู้หย่วนก็ยินดีที่จะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเช่นกัน
ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะละสายตาออกไปพร้อมกันอย่างรู้ใจ โดยไม่ได้แสดงท่าทีผิดปกติใดๆ
คนอื่นๆ จึงไม่ได้สังเกตเห็นอะไร
จากนั้น กู้หย่วนก็หันไปมองอีกคนหนึ่ง
คนผู้นี้มีรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา ทว่าริมฝีปากดูบางไปสักหน่อย ดวงตาคู่หนึ่งแฝงไปด้วยความเจ้าชู้และรังสีอำมหิต เผยให้เห็นถึงความเย็นชาอยู่หลายส่วน
ในเวลานี้ คนผู้นั้นกำลังมองกู้หย่วนด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความตื่นตะลึงเล็กน้อย
คนผู้นี้ ก็คือลู่คุน ผู้ซึ่งเคยมีเรื่องบาดหมางกับเขาก่อนหน้านี้!
เมื่อเห็นกู้หย่วน ลู่คุนก็ตกใจในตอนแรก ก่อนจะดึงสติกลับมาได้ สายตาเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม แฝงไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ
สำหรับเรื่องนี้ กู้หย่วนกลับมีท่าทีเฉยเมย แม้เขาและอีกฝ่ายจะผูกความแค้นกันอย่างลึกซึ้ง และอีกฝ่ายยังเคยส่งคนมาสังหารเขา แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องแสดงท่าทีตอบโต้อะไร
ไม่เพียงแค่คนเหล่านี้ คนอื่นๆ ต่างก็มองมาที่กู้หย่วนเช่นกัน บางคนไม่รู้จัก แต่บางคนก็รู้จักเขา สายตาที่มองมาจึงแตกต่างกันออกไป
ประเมิน เย็นชา ประหลาดใจ อยากรู้อยากเห็น เคลือบแคลง ตกตะลึง…
สายตาของมนุษย์นั้นมีพลัง
ผู้คนที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ไม่มีใครเป็นคนธรรมดาเลยสักคน การที่คนจำนวนมากขนาดนี้ต่างพากันจับจ้องมา ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย กู้หย่วนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย นิ่งสงบดั่งสายลมวสันต์พัดผ่านหน้า
ท่าทีนี้ทำให้บางคนถึงกับพูดไม่ออกอยู่ภายในใจ
ทว่า สิ่งที่กู้หย่วนกำลังคิดอยู่ภายในใจกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
จี้ชางไห่เป็นศิษย์ของนิกายหยวนหมิง เรื่องนี้คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่เสิ่นอวี้หมิงต้องรู้แน่ๆ
คนมากมายมารวมตัวกัน มีทั้งธรรมะและอธรรม มีทั้งวิถีเต๋าและวิถีมาร ทว่าบรรยากาศกลับกลมกลืนเป็นธรรมชาติ ช่างดูพิลึกพิลั่นยิ่งนัก
ในวงการผู้บำเพ็ญเพียร การแบ่งแยกธรรมะและอธรรมนั้นยังคงเข้มงวดและจริงจังมาก
เมื่อทั้งสองฝ่ายมาพบกัน อย่าว่าแต่ท่าทีที่เย็นชาเลย หากพูดกันไม่เข้าหูก็อาจจะลงไม้ลงมือกันได้ทันที ย่อมต้องเขม่นหน้ามองกันตาขวางอย่างแน่นอน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งจี้ชางไห่ที่เป็นถึงศิษย์สืบทอดสายตรงของนิกายหยวนหมิงแห่งวิถีมารบรรพกาล ทว่ากลับสามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ได้อย่างสง่าผ่าเผย ดูอย่างไรก็ไม่ค่อยเหมาะสมนัก
ในขณะนั้น ภายใต้การนำทางของสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้ม กู้หย่วนก็เดินมานั่งลงที่หน้าโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวหนึ่ง
บนโต๊ะสี่เหลี่ยมเบื้องหน้าเขา มีอาหารรสเลิศหน้าตาน่าทานวางอยู่สองสามอย่าง พร้อมด้วยสุราวิญญาณหนึ่งกา และผลไม้วิญญาณสีแดงสดอีกหนึ่งจาน
สาวใช้ผู้นั้นคอยจัดเตรียมถ้วยชามและรินสุราให้เขาอยู่ด้านข้าง
กู้หย่วนเองก็เพิ่งเคยเข้าร่วมงานเลี้ยงแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่เขากลับไม่มีท่าทีอึดอัดเลยแม้แต่น้อย เขานั่งอยู่บนที่นั่งด้วยท่าทีสงบนิ่งมั่นคง
เมื่อผู้คนพากันนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เสิ่นอวี้หมิงจึงนั่งลงในตำแหน่งประธาน