เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 219 ราชาปลาเกล็ดแดง!
ทว่ากู้หย่วนกลับสังเกตเห็นว่า ต้าจุ่ยในเวลานี้ ตัวโตขึ้นกว่าเมื่อสิบวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด หนำซ้ำเกล็ดสีทองหม่นเหล่านั้นก็ยังหนาและแข็งแกร่งขึ้น เปี่ยมไปด้วยประกายสีโลหะมันวาว
แม้กระทั่งระยะการเติบโตของมัน ก็ยังพุ่งทะยานไปถึง 71% แล้ว ความเร็วระดับนี้น่าทึ่งมาก ต้องรู้ก่อนนะว่า เมื่อสิบวันก่อน ระยะการเติบโตของต้าจุ่ยยังอยู่ที่ 59% เท่านั้น
แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องปกติ อย่างไรเสียต้าจุ่ยก็เป็นถึงงูกลืนปราณ โดยเฉพาะพรสวรรค์กลืนกินวิญญาณของมัน ที่สามารถกลืนกินของวิเศษนานาชนิดเข้าไปย่อยสลาย เพื่อยกระดับพลังของตนเองได้โดยตรง
กล่าวคือ มันมีพลังแห่งการกลืนกินอันแข็งแกร่ง
แก่นอสูรของสัตว์อสูรระดับจินตานไม่ใช่ของที่ย่อยได้ง่ายๆ แต่สำหรับต้าจุ่ยแล้ว นั่นไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อย
เชื่อว่าอีกไม่นาน ต้าจุ่ยก็จะสามารถวิวัฒนาการไปสู่ระยะโตเต็มวัยของงูกลืนปราณได้อย่างแน่นอน
เวลาผ่านไปอีกหลายวัน ในที่สุดกู้หย่วนก็เดินทางไปตามนัดหมายเพียงลำพัง
……
หออิ๋งเซียนเป็นหนึ่งในเหลาอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดในตลาดนัดฉงหมิง
แม้สถานที่จะได้ชื่อว่า “หอ” แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นกลุ่มอาคารขนาดมหึมา กินพื้นที่กว้างขวางถึงหลายพันหมู่ (1 หมู่ = ประมาณ 166.5 ตารางวา หรือ 666 ตารางเมตร) การตกแต่งภายในล้วนประณีตงดงามและหรูหราอลังการ
ศาลา เก๋ง ระเบียง และหอคอยต่างๆ ภายในถูกจัดวางอย่างแยบยล สลับซับซ้อนทว่าดูเป็นระเบียบเรียบร้อย
เนื่องจากกลุ่มลูกค้าเป้าหมายคือผู้บำเพ็ญเพียร
ดังนั้น สุราอาหารเลิศรสต่างๆ ภายในหออิ๋งเซียน ล้วนเป็นสุราวิญญาณที่หมักบ่มจากธัญพืชและผลไม้วิญญาณ รวมถึงอาหารบำรุงที่ปรุงจากเนื้อสัตว์อสูร เป็นต้น
ไม่เพียงแต่จะมีรสชาติเป็นเลิศ ทว่ายังมีประโยชน์อย่างมหาศาลต่อผู้บำเพ็ญเพียรอีกด้วย
กู้หย่วนก้าวเท้าเข้าประตูไป เด็กรับใช้หนุ่มคนหนึ่งก็รีบเข้ามาต้อนรับ ประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม
“ผู้น้อยคารวะนายท่าน ไม่ทราบนายท่านมาจัดงานเลี้ยงรับรอง หรือว่ามา…”
“มีคนเชิญข้ามา”
กู้หย่วนไม่รอให้เขาพูดจบ ก็หยิบเทียบเชิญหยกที่ได้มาก่อนหน้านี้ออกมาให้ดู
“ที่แท้ก็เป็นแขกของสวนชิงเหอ... คุณชายเสิ่นได้สั่งความไว้ก่อนแล้วขอรับ”
เด็กรับใช้ถึงบางอ้อ ก่อนจะกล่าวต่อ
“นายท่านโปรดตามผู้น้อยมาทางนี้ขอรับ”
พูดจบ เขาก็เดินนำหน้าไป
เมื่อเดินผ่านประตูหินบานหนึ่ง กู้หย่วนก็รู้สึกราวกับโลกเบื้องหน้าเปิดกว้างขึ้นในพริบตา!
เมื่อทอดสายตามองออกไป ทิวทัศน์เบื้องหน้าล้วนเต็มไปด้วยความงดงามของสวนดอกไม้ ทะเลสาบ และเนินเขา
ตลอดทางที่เดินมา กู้หย่วนถือว่าได้เปิดหูเปิดตาไม่น้อย
ท่ามกลางกลุ่มอาคารศาลาและหอคอยเหล่านี้ มีหมอกขาวลอยอวลราวกับแดนเซียน ประดับประดาด้วยดอกไม้และใบหญ้าแปลกตา หนำซ้ำยังมีสัตว์มงคลอย่างกระต่ายหยก เต่าวิญญาณ กระเรียนเซียน และกวางขาว ที่ดูไม่ตื่นคน เดินเยื้องย่างหยอกล้อกันอย่างเชื่องช้าอยู่ริมสระน้ำและใต้เชิงเขา
“พลังปราณวิญญาณช่างหนาแน่นเหลือเกิน…”
เมื่อมายืนอยู่ท่ามกลางสถานที่แห่งนี้ เขารู้สึกราวกับได้หลุดเข้ามาอยู่ในแดนสวรรค์ พลังปราณฟ้าดินในบริเวณนี้หนาแน่นกว่าภายนอกถึงหลายเท่าตัว
เพียงแค่พรูลมหายใจเบาๆ ก็สัมผัสได้ถึงพลังปราณอันเปี่ยมล้นและบริสุทธิ์ผุดผ่องไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย และถูกหลอมรวมดูดซับไปอย่างง่ายดายตามการโคจรของพลังปราณแท้ไท่หยวนในร่าง
สามารถจินตนาการได้เลยว่า พลังปราณที่นี่บริสุทธิ์ถึงเพียงใด!
หากได้บำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน ตบะย่อมต้องก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดแน่นอน
เลี้ยวซ้ายทีขวาที เดินผ่านระเบียงทางเดินไปหลายสาย กู้หย่วนก็มาถึงสวนดอกไม้แห่งหนึ่ง
เพียงปราดตามอง เขาก็เห็นทะเลสาบเบื้องหน้า ซึ่งเต็มไปด้วยดอกบัวบานสะพรั่งเป็นบริเวณกว้าง
ใบบัวขนาดใหญ่สีเขียวขจีแผ่หลาอยู่เหนือน้ำอย่างอิสระ ดอกบัวแต่ละดอกเบ่งบานชูช่อ ขนาดใหญ่โตเท่าอ่างล้างหน้า มีทั้งสีชมพูและสีขาวหยก มีละอองปราณวิญญาณเป็นเส้นสายพันเกี่ยวอยู่รอบๆ ไม่ยอมจางหายไปไหน
“ช่างทุ่มทุนสร้างเสียจริง…”
กู้หย่วนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ด้วยสายตาของเขา ย่อมมองออกว่า ดอกบัวเหล่านี้ แท้จริงแล้วล้วนเป็นสมุนไพรวิญญาณทั้งสิ้น
หนำซ้ำระดับขั้นก็ไม่ต่ำเลย ล้วนเป็นสมุนไพรวิญญาณระดับเจ็ดและระดับแปด
การนำสมุนไพรวิญญาณมากมายขนาดนี้มาใช้เพียงเพื่อประดับตกแต่ง แสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่งและใจป้ำของหออิ๋งเซียนได้อย่างชัดเจน
ซ่า! ซ่า!
ใต้ผิวน้ำ ปลาหลีฮื้อเกล็ดแดงจอมตะกละหลายตัวกำลังตอดกินดอกบัวอยู่ ทำให้เกิดคลื่นน้ำกระเพื่อมเป็นระลอกๆ
ห่างออกไปไม่ไกล ยังมีฝูงปลาหลีฮื้อเกล็ดแดงแหวกว่ายไปมาดูสบายอกสบายใจ
ทว่าสิ่งที่ทำให้กู้หย่วนต้องตกตะลึงจนตาค้างก็คือ เบื้องหน้าฝูงปลาหลีฮื้อเกล็ดแดงเหล่านั้น มักจะมีราชาปลาขนาดมหึมาแหวกว่ายนำทางอยู่!
ปลาหลีฮื้อเกล็ดแดงทั่วไปมีความยาวเพียงสองสามฉื่อ (ประมาณ 60-90 เซนติเมตร) หนวดสีทอง เกล็ดสีแดงฉานดุจเปลวเพลิง ดูราวกับลูกไฟที่กำลังลุกโชนแหวกว่ายอยู่ใต้น้ำ สีสันสดใสสะดุดตา
ทว่าราชาปลาเหล่านี้ กลับมีลำตัวเพรียวยาว แค่สุ่มจับขึ้นมาสักตัว ก็มีความยาวถึงสามสี่จั้ง (ประมาณ 10-13 เมตร) เกล็ดแต่ละเกล็ดแดงฉานดุจโลหิต เจือประกายสีทองจางๆ ดูเปล่งประกายงดงาม
บริเวณหน้าผากของราชาปลา ยังมีเขากระดูกแข็งปูดโปนขึ้นมาสองเขา เรียกได้ว่ามีลักษณะอันโดดเด่นและสง่างาม
ยิ่งไปกว่านั้น ราชาปลาตัวที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งมีความยาวถึงหกจั้ง (ประมาณ 20 เมตร) เกล็ดทั้งตัวกลับกลายเป็นสีทอง มีเพียงประกายแสงสีแดงจางๆ แซมอยู่เท่านั้น
ไม่เพียงแต่เขากระดูกบนหัวจะนูนเด่นชัดเจน ทว่าบริเวณหน้าอกและซี่โครง ยังงอกกรงเล็บมังกรออกมาคู่หนึ่ง ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก!
สถานที่ใดที่มันแหวกว่ายผ่าน ปลาหลีฮื้อตัวอื่นๆ รวมถึงราชาปลาตัวอื่นๆ ต่างก็รีบหลีกทางให้ทันที
หากจะเรียกมันว่าปลาหลีฮื้อ สู้เรียกมันว่ามังกรวิญญาณ (หลิงเจียว) ที่กำลังอยู่ระหว่างการกลายร่างเป็นมังกร (ฮว่าเจียว) เสียจะดีกว่า!
ในสายตาของกู้หย่วน ปลาเหล่านี้ชัดเจนว่าไม่ใช่สายพันธุ์ธรรมดา
ปลาหลีฮื้อเกล็ดแดง อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นสัตว์วิญญาณระดับชั้นยอด (สีเขียว) ส่วนราชาปลาเหล่านี้ ล้วนบรรลุระดับชั้นเลิศ (สีแดง) ไปแล้วอย่างแน่นอน
สำหรับราชาปลาหลีฮื้อที่แทบจะกลายร่างเป็นมังกรวิญญาณตัวนั้น ย่อมต้องมีตบะบำเพ็ญเพียรหลายร้อยปี ไม่ได้ด้อยไปกว่าเฮยเซียวจื่อก่อนหน้านี้สักเท่าใดนัก
กู้หย่วนรู้สึกว่า ต่อให้มันยังไม่บรรลุระดับหายาก (สีทอง) แต่ก็คงก้าวเท้าเข้าไปแล้วข้างหนึ่งอย่างแน่นอน
หากท้ายที่สุดมันสามารถลอกคราบกลายเป็นสายพันธุ์มังกรเจียวได้สำเร็จ ก็จะสามารถเรียกได้ว่าเป็นระดับสีทองอย่างแท้จริง
มองเพียงจุดเล็กๆ ก็สามารถเห็นภาพรวมทั้งหมดได้
เพียงแค่ดูจากดอกบัวและปลาหลีฮื้อเกล็ดแดงเหล่านี้ ก็เพียงพอจะบอกได้แล้วว่า การใช้คำว่ามั่งคั่งใจป้ำมาบรรยายหออิ๋งเซียนนั้นยังไม่ถูกต้องนัก ควรจะใช้คำว่ามีรากฐานอันลึกล้ำเสียมากกว่า
ห่างออกไปที่หอคอยในสวนอื่นๆ มีแสงไฟสว่างไสว แว่วเสียงดนตรีเครื่องสายและเครื่องเป่าดังมาให้ได้ยินเป็นระยะ เจือปนด้วยเสียงร้องอุทานและเสียงหัวเราะคิกคักของอิสตรี เสียงหัวเราะร่าเริงของบุรุษ และเสียงชนจอกสุราดังกังวานใส
กู้หย่วนทอดสายตามองไปยังใจกลางทะเลสาบของสวนชิงเหอเบื้องหน้า
ณ ที่แห่งนั้น มีศาลากลางน้ำตั้งตระหง่านอยู่ มองเห็นเงาร่างคนมากมายเดินขวักไขว่ไปมาอยู่ภายใน หนำซ้ำยังมีเสียงจอแจดังแว่วออกมา
“คุณชายกู้ ถึงที่หมายแล้วขอรับ”
เด็กรับใช้ที่อยู่ข้างๆ กล่าวด้วยความเคารพ
“อืม ลำบากเจ้าแล้ว”
กู้หย่วนดีดนิ้วคราหนึ่ง โอสถเพาะสร้างปราณเม็ดหนึ่งก็ลอยไปตกอยู่ในมือของเด็กรับใช้
โอสถเพาะสร้างปราณ สมดั่งชื่อ มีสรรพคุณในการเสริมสร้างรากฐานและบำรุงปราณต้นกำเนิด เสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกาย มีประโยชน์ต่อผู้บำเพ็ญเพียรไม่น้อย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ที่ยังไม่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเทียนเหริน โอสถเพาะสร้างปราณเพียงเม็ดเดียว ก็เทียบเท่ากับการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักหน่วงมาหลายเดือนแล้ว
เด็กรับใช้ก้มมองโอสถเพาะสร้างปราณในมือ ก็อดไม่ได้ที่จะดีใจจนเนื้อเต้น รีบกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ขอบพระคุณคุณชายกู้ ขอบพระคุณคุณชายกู้! ผู้น้อยไม่รบกวนแล้วขอรับ ประเดี๋ยวหากนายท่านมีสิ่งใดเรียกใช้ สั่งผู้น้อยได้ตลอดเวลาเลยนะขอรับ”
พูดจบ เขาก็ค้อมตัวถอยหลังกลับไป
เมื่อเด็กรับใช้จากไปแล้ว กู้หย่วนก็เดินตามระเบียงทางเดิน มุ่งหน้าไปยังศาลากลางน้ำด้วยก้าวย่างที่มั่นคง
เอี๊ยด——
ประตูไม้ถูกผลักออก เงาร่างสูงโปร่งสายหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นกู้หย่วน เขาก็ยิ้มละมุน ประสานมือคารวะ
“ผู้น้อยเสิ่นอวี้หมิง ใต้เท้าคงจะเป็นสหายกู้สินะ?”
คนผู้นี้สวมชุดคลุมยาวสีขาวหยก รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาถึงขีดสุด ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยก ทว่ากลับไม่มีความอ้อนแอ้นแบบสตรีเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน กลับเปี่ยมไปด้วยพลังหยางอันแข็งแกร่ง
ดวงตาคู่คมเปล่งประกายเจิดจ้า สว่างไสวและเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา ราวกับสามารถพูดได้ก็ไม่ปาน