เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 200 มุกมังกรมายา!
เมื่อรับสมุนไพรวิญญาณมาและตรวจสอบจนแน่ใจว่าถูกต้อง กู้หย่วนมองดูหินวิญญาณที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในถุงเก็บของ พลางลอบรำพึงในใจ
“ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ คงต้องหาทางหาหินวิญญาณเพิ่มเสียแล้ว”
เดิมทีได้รับการสนับสนุนจากอาจารย์นักพรตเฮ่อหลิง กู้หย่วนก็นับว่าร่ำรวยอยู่ไม่น้อย ทว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมา เพื่อหล่อหลอมรากฐานแห่งมรรคา และเพื่อฝึกฝนการหลอมโอสถวิญญาณ ตอนนี้เขาแทบจะผลาญหินวิญญาณไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว
หากต้องการหลอมโอสถต่อไปในภายหลัง ก็จำต้องหาหินวิญญาณมาเพิ่ม
แน่นอนว่า โอสถแก่นหยก โอสถฟื้นฟูปราณ ไปจนถึงโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณที่เขาหลอมออกมา ล้วนเป็นของมีค่าที่สามารถใช้แทนหินวิญญาณได้ทั้งสิ้น
ทว่ากู้หย่วนยังไม่คิดจะเปิดเผยเรื่องที่ตนกลายเป็นนักหลอมโอสถในตอนนี้
ไม้ใหญ่เด่นเกินป่า ย่อมถูกลมพัดโค่น
วิชาหลอมโอสถของเขาก้าวหน้าเร็วเกินไป หากเปิดเผยออกไป ย่อมดึงดูดความสนใจมากยิ่งขึ้น และอาจนำมาซึ่งความเป็นปรปักษ์จากคนภายในยอดเขาโอสถมากยิ่งขึ้นตามไปด้วย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่นักพรตเฮ่อหลิงไม่อยู่เช่นนี้ การเก็บซ่อนมันไว้เป็นไพ่ตายย่อมปลอดภัยกว่า
ดังนั้น กู้หย่วนจึงตั้งใจจะนำโอสถวิญญาณที่เขาหลอมออกมาไปใช้ที่อื่น
“ศิษย์หลานกู้ ช้าก่อน”
ขณะที่กู้หย่วนกำลังจะจากไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
เมื่อหันกลับไปมอง ก็พบกับนักพรตวัยกลางคนรูปร่างผอมแห้ง สวมชุดนักพรตสีเทาอมเขียวผู้หนึ่ง
คนผู้นี้มีโครงกระดูกกว้างใหญ่ แขนเสื้อกว้างปลิวไสว ไว้หนวดเครายาว ดูมีกลิ่นอายของความเป็นเซียนผู้หลุดพ้นอยู่หลายส่วน
“ที่แท้ก็ศิษย์ลุงชิงมู่นี่เอง ศิษย์คารวะขอรับ”
กู้หย่วนประสานมือคารวะ
คนผู้นี้ก็คือนักพรตชิงมู่ ที่เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่งเมื่อคราวที่แล้ว ณ หออวี้ติ่งแห่งนี้นั่นเอง
“หึหึ ศิษย์หลานไม่ต้องมากพิธี”
นักพรตชิงมู่ยิ้มบางๆ กวาดตามองกู้หย่วนตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาหยุดลงที่ถุงเก็บของในมือของเขาครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า
“เป็นอย่างไร? ที่ศิษย์หลานกู้มาหออวี้ติ่งในครั้งนี้ คงมาซื้อสมุนไพรวิญญาณไปหลอมโอสถกระมัง?”
“ศิษย์ลุงช่างสายตาแหลมคมนัก”
กู้หย่วนพยักหน้ายอมรับ
นักพรตชิงมู่ถอนหายใจราวกับไม่ได้ตั้งใจ
“การฝึกฝนวิชาหลอมโอสถเป็นงานที่ผลาญทรัพยากรสมุนไพรวิญญาณอย่างยิ่ง หากต้องการให้มีความก้าวหน้า พูดกันตามตรงก็คือต้องใช้สมุนไพรวิญญาณถมลงไป”
“ดังคำกล่าวที่ว่า ฝึกฝนจนชำนาญ ต่อให้ความเข้าใจจะด้อยไปสักหน่อย ขอเพียงหลอมให้บ่อยครั้ง วิชาหลอมโอสถนี้ย่อมค่อยๆ พัฒนาขึ้นไปเอง”
“การที่ศิษย์หลานอยากเรียนวิชาหลอมโอสถก็นับเป็นเรื่องดี ทว่าข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีพื้นเพยากจน หินวิญญาณติดตัวคงมีไม่มากนัก หากขาดแคลนหินวิญญาณ ข้าพอจะให้เจ้ายืมได้บ้างนะ”
“เอ่อ…”
กู้หย่วนชะงักไปเล็กน้อย ในใจพลันรู้สึกผิดปกติและระแวดระวังขึ้นมาทันที ทว่าภายนอกกลับยิ้มปฏิเสธไปว่า
“ขอบคุณในความหวังดีของศิษย์ลุงขอรับ ทว่าศิษย์ยังมีเงินเก็บอยู่อีกบ้าง คงพอใช้ไปได้อีกสักพัก”
ดังคำกล่าวที่ว่า ทำดีด้วยโดยไร้สาเหตุ หากไม่ประสงค์ร้าย ก็ต้องหวังขโมยของ
เขากับนักพรตชิงมู่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ตอนที่พบกันครั้งที่แล้ว กู้หย่วนยิ่งสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายจากอีกฝ่าย ทว่าตอนนี้กลับแสร้งทำเป็นใจดีให้เขายืมหินวิญญาณ ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ว่าต้องมีปัญหาแน่
“คนหนุ่มหน้าบาง ไม่กล้ายืมเงินคนอื่นก็เป็นเรื่องปกติ ข้าเข้าใจ”
แววตาของนักพรตชิงมู่ฉายความผิดหวังวูบหนึ่งอย่างยากจะสังเกตเห็น ก่อนจะยิ้มกล่าวว่า
“หากศิษย์หลานขาดแคลนหินวิญญาณ แต่ไม่อยากยืม ก็สามารถรับภารกิจภายในหอไปทำได้นะ”
“หออวี้ติ่งของพวกเรามักจะประกาศภารกิจที่ให้ผลตอบแทนงดงามอยู่เสมอ ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้า ขอเพียงขยันสักหน่อย ทำภารกิจสักสองสามงาน ก็จะได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว”
กู้หย่วนเผยสีหน้ากระจ่างแจ้งตอบรับว่า
“ศิษย์เข้าใจแล้ว ขอบคุณศิษย์ลุงที่ชี้แนะขอรับ”
“อืม”
นักพรตชิงมู่ไม่ได้มีท่าทีอยากสนทนาต่อ และจากไปอย่างรวดเร็ว
กู้หย่วนไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของคนรอบข้าง เมื่อเดินออกจากหออวี้ติ่ง เขาก็ลอบฟันธงในใจ
‘ตาเฒ่านักพรตชิงมู่นี่มีลับลมคมในเด็ดขาด ต้องคิดไม่ซื่อกับข้าแน่!’
เขาขบคิดถึงคำพูดของอีกฝ่ายเมื่อครู่ ก็พบจุดที่ผิดปกติอย่างรวดเร็ว
‘ให้ยืมหินวิญญาณ… ทำภารกิจ… ไม่ถูกสิ! เมื่อครู่ตาเฒ่านี่ตั้งใจชี้นำให้ข้าไปรับภารกิจชัดๆ!’
ความคิดในหัวของกู้หย่วนแล่นฉิว
‘ปัญหาต้องอยู่ที่ภารกิจแน่! หากข้าตกลงไป ย่อมต้องตกหลุมพรางของอีกฝ่ายเป็นแม่นมั่น!’
‘เผลอๆ ตาเฒ่านี่อาจจะสมรู้ร่วมคิดกับลู่คุนด้วยซ้ำ…’
เมื่อกลับมาถึงที่พัก และรอจนตกกลางคืน
กู้หย่วนก็จำแลงกาย เปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาๆ ผู้หนึ่ง จากนั้นก็สวมเสื้อคลุมสีดำปกปิดมิดชิด แล้วจึงออกจากเรือนไป
เขามุ่งหน้าตรงไปยังร้านค้าที่ชื่อว่า ‘หอร้อยสมบัติ’ บนถนนสายหลัก
ร้านค้าแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตไม่แพ้หออวี้ติ่งเลยแม้แต่น้อย ไม่เพียงแต่ทำธุรกิจเกี่ยวกับสมุนไพรและโอสถวิญญาณเท่านั้น แต่ยังรับซื้อและขายอาวุธเวท ตำราวิถีเต๋า ของวิเศษแห่งฟ้าดิน ลูกสัตว์อสูร ยันต์วิญญาณ ค่ายกล และอื่นๆ อีกมากมาย เรียกได้ว่าครอบคลุมทุกแง่มุมของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร
สำหรับเบื้องหลังของร้านนี้ กู้หย่วนก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก
ทว่าการสามารถเปิดร้านค้าเช่นนี้ในตลาดนัดฉงหมิงได้ หากบอกว่าไม่มีผู้มีอิทธิพลหนุนหลังอยู่ ผีก็คงไม่เชื่อ
แม้จะเข้าสู่ยามวิกาลแล้ว ทว่าหอร้อยสมบัติในเวลานี้กลับยังคงคึกคัก มีผู้คนจำนวนไม่น้อยเดินเลือกซื้อของอยู่ภายในโถง
เมื่อเห็นกู้หย่วนเดินเข้ามา ลูกจ้างของหอร้อยสมบัติก็รีบเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม
“ยินดีต้อนรับขอรับ ไม่ทราบว่านายท่านต้องการสิ่งใด สั่งมาได้เลยขอรับ”
“ผู้น้อยไม่ได้โอ้อวดนะขอรับ แต่ของสิ่งใดที่มีขายในตลาด ร้านของพวกเราแทบจะไม่ขาดตกบกพร่องเลย”
อาจจะเป็นเพราะพบเจอลูกค้ามาหลากหลายรูปแบบ เมื่อเห็นกู้หย่วนสวมเสื้อคลุมสีดำดูดูลึกลับ ลูกจ้างผู้นี้จึงไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย
“งั้นรึ?”
เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังออกมาจากใต้เสื้อคลุมสีดำ
“เช่นนั้นที่นี่มีของอย่างมุกมังกรมายาหรือไม่?”
“มุกมังกรมายา…”
รอยยิ้มบนใบหน้าของลูกจ้างแข็งค้างไปเล็กน้อย ลองหยั่งเชิงถามดูว่า
“เอ่อ… นายท่านหมายถึงมังกรมายาที่มีสายเลือดมังกรแท้จริง สามารถพ่นไอมายา จำแลงกายเป็นเมืองยักษ์ได้ตัวนั้นหรือขอรับ?”
“มังกรมายาระดับนั้น เทียบชั้นได้กับผู้ทรงอำนาจระดับหลงเหมิน หรือกระทั่งเซียนแท้ระดับหยวนเสิน ข้าไม่มีปัญญาซื้อหรอก เอาแค่มุกมังกรมายาระดับธรรมดาก็พอ”
กู้หย่วนตอบกลับ
ลูกจ้างถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที
“ช่างบังเอิญเสียจริงขอรับ เมื่อไม่กี่วันก่อน ร้านของเราเพิ่งจะรับซื้อมุกมังกรมายาเม็ดหนึ่งมาจากลูกค้าโพ้นทะเล คุณภาพก็นับว่าสูงทีเดียว เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะถูกใจนายท่านหรือไม่”
“เรื่องนั้นไม่รีบ”
กู้หย่วนหันมองซ้ายขวา เห็นว่าคนค่อนข้างเยอะ จึงกล่าวว่า
“ที่นี่คนพลุกพล่านเกินไป หาที่เงียบๆ หน่อยเถิด ข้ายังมีของอย่างอื่นต้องการจะขายด้วย”
“นายท่านโปรดตามข้ามาเลยขอรับ”
ลูกจ้างดีใจเป็นล้นพ้น ตระหนักได้ว่ามีลูกค้ารายใหญ่มาเยือน จึงรีบเชิญกู้หย่วนไปยังห้องรับรองส่วนตัว สั่งคนให้นำชาชงวิญญาณมาต้อนรับ สอบถามรายละเอียดคร่าวๆ ก่อนจะขอตัวจากไปอย่างเร่งรีบ
กู้หย่วนนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างสงบเยือกเย็น ส่วนชาชงวิญญาณที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอยู่ด้านข้างนั้น เขาไม่ได้แตะต้องเลยแม้แต่น้อย
ไม่นานนัก ลูกจ้างผู้นั้นก็พาชายชราผมขาวผู้หนึ่งเข้ามา
ชายชราผมขาวประสานมือคารวะ
“ชายชราแซ่สือ คารวะนายท่าน ได้ยินว่านายท่านมีโอสถวิญญาณจำนวนหนึ่งต้องการจะปล่อยขาย ไม่ทราบว่า…”
กู้หย่วนไม่พูดพร่ำทำเพลง สะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง บนโต๊ะก็ปรากฏขวดหยกและโถกระเบื้องกองพะเนินขึ้นมา
เมื่อเห็นขวดหยกเต็มโต๊ะ สายตาของลูกจ้างผู้นั้นก็เบิกโพลง แทบจะถลนออกมานอกเบ้า
เมื่อครู่ตอนที่ได้ยินว่ากู้หย่วนมีโอสถวิญญาณ เขาคิดว่ากู้หย่วนคงหมายถึงแค่ขวดสองขวด ใครจะไปคิดว่าจะมีเป็นสิบๆ ขวดเช่นนี้
ชายชราผมขาวผู้นั้นนับว่ามีประสบการณ์กว้างขวาง แม้จะประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังสงวนท่าทีไว้ได้
เขาเปิดขวดหยกใบหนึ่งออก เผยให้เห็นโอสถวิญญาณสีเหลืองนวลอยู่ภายใน
ชายชราผมขาวเทโอสถออกมาเม็ดหนึ่ง พิจารณาดูอย่างละเอียด แล้วพยักหน้าเบาๆ
“อืม นี่คือโอสถฟื้นฟูปราณ โอสถชนิดนี้สามารถฟื้นฟูพลังปราณแท้ อีกทั้งยังช่วยเพิ่มพูนตบะได้ แม้จะจำกัดผลลัพธ์อยู่เพียงผู้ที่อยู่ต่ำกว่าระดับจินตาน และอาจส่งผลกระทบต่อความบริสุทธิ์ของปราณแท้อยู่บ้าง แต่ก็นับว่าเป็นของหายากยิ่งนัก”
ชายชราผมขาวลูบเครา พยักหน้าไม่หยุด
“โอสถฟื้นฟูปราณที่มีสีเหลืองบริสุทธิ์ กลมเกลี้ยงเต่งตึงถือว่าดีที่สุด หากเป็นสีเหลืองหยกจะถือเป็นยอดเยี่ยม”
“โอสถฟื้นฟูปราณทั่วไปมักมีผลข้างเคียงแฝงอยู่บ้าง ดังนั้นราคาจึงตกอยู่ที่เม็ดละประมาณหกหินวิญญาณ ทว่าโอสถขวดนี้แทบทั้งหมดล้วนเป็นคุณภาพระดับสูง สมควรเป็นผลงานของยอดปรมาจารย์วิถีโอสถ อีกทั้งยังแทบจะไร้สิ่งเจือปนโดยสิ้นเชิง ตามความเห็นของข้า โอสถเม็ดหนึ่งสามารถขายได้ถึงยี่สิบหินวิญญาณ!”