เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 201 มังกรมายาสีขาว!
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ชายชราผมขาวก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
โอสถวิญญาณคุณภาพดีเขาเคยเห็นมามาก ทว่าส่วนใหญ่ล้วนมาเป็นเม็ดๆ แต่สิ่งที่อยู่ในมือเขาตอนนี้คือโอสถฟื้นฟูปราณเต็มขวด แถมคุณภาพยังยอดเยี่ยมไปเสียทุกเม็ด นับว่าหาได้ยากยิ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง โอสถที่อยู่ตรงหน้าทั้งหมดนี้มีถึงสามสิบกว่าขวด หากโอสถทุกเม็ดมีคุณภาพระดับนี้ทั้งหมดล่ะก็ นั่นมันจะดูเกินจริงไปหน่อยแล้ว…
“โอสถขวดนี้มีห้าสิบเม็ด ทางร้านเสนอราคาให้หนึ่งพันหินวิญญาณ ไม่ทราบว่าสหายเต๋าพอจะรับได้หรือไม่”
ชายชราผมขาวเสนอราคา เมื่อเห็นกู้หย่วนพยักหน้าตกลง เขาก็หยิบโอสถอีกขวดขึ้นมา เปิดจุกออก แล้วตรวจสอบต่อไป
“อืม นี่คือโอสถเพาะสร้างปราณ… โอสถชนิดนี้มีสรรพคุณในการเสริมสร้างรากฐานและเพาะสร้างปราณแท้ คุณภาพของโอสถเพาะสร้างปราณขวดนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากเช่นกัน”
“แล้วยังมีโอสถถอนพิษนี่อีก...”
“หืม? ถึงกับมีโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณด้วยรึ! นี่มัน…”
ยิ่งตรวจสอบ ชายชราผมขาวก็ยิ่งตื่นตระหนก!
เขาเป็นถึงผู้จัดการของหอร้อยสมบัติ อาศัยวิชาศักดิ์สิทธิ์เฉพาะตัวที่ฝึกฝนมา ประกอบกับสายตาอันเฉียบคมและประสบการณ์อันโชกโชน จึงถูกหอร้อยสมบัติทุ่มเงินจ้างมาด้วยค่าตัวมหาศาล
หลายปีมานี้ เขาเคยผ่านตาสิ่งของล้ำค่ามานักต่อนัก
ทว่าโอสถวิญญาณที่กู้หย่วนนำออกมานี้ มาเป็นขวดๆ ทั้งโอสถฟื้นฟูปราณ โอสถแก่นหยก โอสถเพาะสร้างปราณ ไปจนถึงโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณ
คุณภาพของโอสถเหล่านี้ล้วนยอดเยี่ยมแทบทั้งสิ้น ดูราวกับว่าล้วนเป็นผลงานของปรมาจารย์ และที่สำคัญคือ น่าจะมาจากฝีมือของคนๆ เดียวกันเสียด้วย นี่จะไม่ให้เขาคิดมากได้อย่างไร
ชายชราผมขาวคำนวณราคาครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า
“ไม่ปิดบังสหายเต๋า คุณภาพโอสถวิญญาณของท่านล้วนยอดเยี่ยมยิ่งนัก ราคารวมของโอสถวิญญาณทั้งหมดน่าจะตกอยู่ที่ประมาณหนึ่งหมื่นสี่พันเก้าร้อยแปดสิบหินวิญญาณ”
“ทว่าช่วงนี้เนื่องจากตำหนักเซียนมังกรชาดใกล้จะเปิด ราคาของโอสถจำพวกโอสถฟื้นฟูปราณและโอสถถอนพิษจึงปรับตัวสูงขึ้นราวๆ สองถึงสามส่วน”
“ดังนั้นเมื่อคำนวณดูแล้ว คงต้องเพิ่มให้ท่านอีกสองพันห้าร้อยหินวิญญาณ ข้าขอเป็นคนตัดสินใจปัดเศษให้ท่านด้วยเลยก็แล้วกัน รวมเป็นเงินทั้งสิ้นหนึ่งหมื่นเจ็ดพันห้าร้อยหินวิญญาณ เป็นอย่างไร?”
เขาพูดไปพลางจับตาดูกู้หย่วนไปพลาง ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจ
“ขอบคุณสหายเต๋ามาก เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจล่ะนะ”
กู้หย่วนพยักหน้า เขารู้ดีว่าหากนำโอสถไปเร่ขายทีละขวด ราคาอาจจะสูงกว่านี้อีกหน่อย แต่เวลาที่ต้องเสียไปก็คงไม่ใช่น้อยๆ แน่!
เวลาของเขาในตอนนี้มีค่าเพียงใด จะยอมเสียเวลาไปกับหินวิญญาณเพียงเล็กน้อยได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ราคานี้ก็นับว่ายุติธรรมดี กู้หย่วนจึงไม่ได้มีข้อโต้แย้งอันใด
อันที่จริง ก่อนหน้านี้ตอนที่กู้หย่วนซื้อสมุนไพรสำหรับหลอมโอสถ เขาใช้หินวิญญาณไปเพียงพันกว่าก้อนเท่านั้น แม้จะเป็นเพราะได้รับส่วนลดสี่ส่วนด้วยเหตุผลบางประการ ทว่าเมื่อหักต้นทุนออกแล้ว กู้หย่วนก็ยังได้กำไรสุทธิถึงหนึ่งหมื่นสามพันกว่าหินวิญญาณ นี่มันกำไรบานตะไทชัดๆ!
หากทำเช่นนี้อีกสักหลายๆ รอบ ไม่แน่ว่าทรัพยากรที่เขาต้องการใช้เพื่อก้าวขึ้นสู่ระดับจินตานผู้บรรลุความศักดิ์สิทธิ์ อาจจะหามาได้ครบถ้วนเลยด้วยซ้ำ
คงต้องบอกว่า ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร การที่นักหลอมโอสถถูกมองว่าเป็นเศรษฐี เป็นคนมีเงินถุงเงินถังนั้น ย่อมมีเหตุผลของมัน
ช่วยไม่ได้นี่นา อาชีพนักหลอมโอสถมันทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำจริงๆ!
ใช้สมุนไพรวิญญาณราคาไม่กี่ร้อยหินวิญญาณ นำมาหลอมเป็นโอสถวิญญาณหนึ่งเตา พลิกมือเดียวก็สามารถขายได้ถึงหนึ่งพันหรือสองพันหินวิญญาณ เผลอๆ อาจจะมากกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ
แน่นอนว่า พูดก็พูดไป แต่ลึกๆ แล้วกู้หย่วนย่อมรู้ตัวดี
หากไม่ใช่เพราะสถานะศิษย์สายในของยอดเขาโอสถ ประกอบกับการที่ซือหม่าเหยียนให้ความสำคัญ ทำให้เขาซื้อวัตถุดิบหลอมโอสถได้ในราคาทุน กำไรที่เป็นหินวิญญาณพวกนี้ก็คงหดหายไปไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น การที่กู้หย่วนสามารถหลอมโอสถคุณภาพเยี่ยมออกมาได้มากมายปานนี้ ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับพรสวรรค์มายาพันแปรของไฉ่อวิ๋น
ในความเป็นจริง ทั่วทั้งยอดเขาโอสถ จะมีสักกี่คนที่มีฝีมือการหลอมโอสถในระดับเดียวกับเขา
ดังนั้น อย่าเห็นเพียงว่านักหลอมโอสถหาเงินเก่ง ทว่าอุปสรรคในการก้าวเข้าสู่วิถีนี้กลับสูงลิ่ว!
ผู้ที่สามารถบรรลุถึงระดับเดียวกับกู้หย่วนได้ มีใครบ้างที่ไม่ต้องใช้เวลาหลอมโอสถมาหลายสิบหรือกระทั่งร้อยปี ผลาญสมุนไพรวิญญาณไปอย่างมหาศาล เพื่อสั่งสมประสบการณ์ จนท้ายที่สุดจึงได้กลายเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถ
หากจะว่ากันตามจริง การจะกลายเป็นนักหลอมโอสถ ไม่เพียงแต่ต้องมีพรสวรรค์และความเข้าใจที่สูงล้ำ ทว่ายังต้องมีทรัพยากรคอยสนับสนุนอย่างเพียงพออีกด้วย
ทว่าข้อมูลอีกเรื่องที่แฝงมาในคำพูดของอีกฝ่าย กลับดึงดูดความสนใจของกู้หย่วนได้มากกว่า
การเปิดของตำหนักเซียนมังกรชาด ถึงกับส่งผลกระทบต่อราคาโอสถวิญญาณในตลาดนัดฉงหมิงด้วยรึ นี่มันน่าสนใจจริงๆ!
แต่ก็นั่นแหละ นี่ก็เป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่า จำนวนคนที่มุ่งหน้าเข้าสู่ตำหนักเซียนมังกรชาดจะต้องมีมากมายมหาศาลเป็นแน่
“หึหึ สหายเต๋าโปรดรอสักครู่”
ชายชราผมขาวมอบป้ายหยกประจำตัวให้ลูกจ้าง เตรียมจะให้เขาไปเบิกหินวิญญาณ ทว่ากู้หย่วนกลับห้ามไว้
“ช้าก่อน เมื่อครู่ข้าได้ยินมาว่าร้านของท่านเพิ่งจะรับซื้อมุกมังกรมายามาเม็ดหนึ่ง ข้าค่อนข้างสนใจของสิ่งนี้อยู่พอดี ท่านลองให้คนนำมาให้ข้าดูก่อนเถิด”
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายชราผมขาวก็พยักหน้า แล้วสั่งให้ลูกจ้างไปจัดการ
เมื่อลูกจ้างปิดประตูและเดินจากไป ชายชราผมขาวก็แสร้งกล่าวอย่างไม่ตั้งใจว่า
“โอสถวิญญาณเหล่านี้ล้วนมีคุณภาพดีเยี่ยม แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นผลงานของปรมาจารย์ ภายหน้าหากสหายเต๋ายังมีของมาปล่อยอีก ต้องแวะมาที่ร้านเราให้ได้นะ ข้าขอรับประกันว่าจะให้ราคาสูงกว่าท้องตลาดอีกครึ่งส่วนเลยทีเดียว”
กู้หย่วนย่อมดูออกว่าตาเฒ่านี่กำลังหยั่งเชิงตนอยู่ ภายนอกดูเหมือนกำลังเรียกลูกค้าให้หอร้อยสมบัติ แต่แท้จริงแล้วกำลังหลอกถามข้อมูลจากเขาต่างหาก
หากเขาตอบตกลงไปตรงๆ นั่นไม่เท่ากับยอมรับหรอกหรือว่าโอสถเหล่านี้ไม่ได้ได้มาโดยบังเอิญ ทว่ามีปรมาจารย์หลอมโอสถฝีมือฉกาจคอยหนุนหลังเขาอยู่?
แต่กู้หย่วนก็ไม่ได้ใส่ใจนัก พยักหน้าตอบส่งๆ ไปว่า
“ได้สิ”
เมื่อเห็นกู้หย่วนรับคำ ชายชราผมขาวก็ดีใจวูบหนึ่ง ทว่าในใจกลับรู้สึกคลางแคลงใจขึ้นมา
หรือว่าโอสถคุณภาพเยี่ยมเหล่านี้ จะเป็นฝีมือของคนผู้นี้ หรือคนผู้อยู่เบื้องหลังเขาจริงๆ?
ทว่าภายนอก เขาก็ยังคงยิ้มแย้มชวนกู้หย่วนคุยสัพเพเหระต่อไป
เพียงแต่ท่าทีที่มีต่อกู้หย่วนนั้น ดูจะเกรงใจขึ้นหลายส่วนอย่างเห็นได้ชัด
ชายชราผมขาวไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อให้มากความ มิเช่นนั้นหากทำให้กู้หย่วนไม่พอใจขึ้นมา จะกลายเป็นทำคุณบูชาโทษเสียเปล่าๆ
อย่างไรเสีย ทั่วทั้งแคว้นฉิน ผู้ที่มีฝีมือหลอมโอสถระดับนี้ก็มีอยู่ไม่มากนัก และแทบทั้งหมดล้วนอยู่ในยอดเขาโอสถ
หรือว่าคนผู้นี้จะมาจากยอดเขาโอสถ?
ชายชราผมขาวลอบคาดเดาอยู่ในใจ
ไม่นานนัก ลูกจ้างผู้นั้นก็รีบวิ่งกลับมาพร้อมกับกล่องไม้ใบหนึ่ง
วัสดุของกล่องไม้ใบนี้ค่อนข้างพิเศษ ด้านบนเห็นได้ชัดว่ามีการวางค่ายกลปกปิดเอาไว้ ซ้ำยังแปะทับด้วยยันต์สีเหลืองหนึ่งแผ่น เปล่งประกายแสงวิญญาณออกมาจางๆ
ชายชราผมขาวรับกล่องไม้มา ลอกยันต์สีเหลืองออก จากนั้นก็ร่ายมุทราปลดผนึกเฉพาะตัวเป็นชุด เพื่อเปิดกล่องไม้ออก
ทันใดนั้น ปราณมายาสีขาวที่ดูคล้ายจะจริงคล้ายจะลวงสายหนึ่งก็พวยพุ่งออกมา ราวกับมีชีวิตจิตใจ มันจำแลงกายเป็นมังกรมายาสีขาวตัวหนึ่งที่มีสี่กรงเล็บ หนึ่งเขา และเกล็ดที่เรียงตัวกันอย่างละเอียดประณีต มันส่งเสียงคำรามของมังกรอันแผ่วเบาออกมา ก่อนจะโบยบินและกางเล็บอวดเขี้ยวอยู่กลางอากาศ
ชายชราผมขาวยื่นมือออกไปชี้จุดหนึ่ง มังกรมายาสีขาวก็แตกซ่านลงทันที กลายเป็นไอมายาสีขาวเป็นเส้นสาย ไหลกลับเข้าไปในมุกสีขาวเม็ดหนึ่งที่นอนนิ่งอยู่ภายในกล่องไม้
มุกสีขาวเม็ดนี้มีขนาดประมาณลูกปิงปอง กลมเกลี้ยงและส่องประกายเรืองรอง พื้นผิวแผ่แสงสีขาวจางๆ ออกมา
เมื่อไอมายาไหลกลับเข้าไป มุกสีขาวก็เริ่มโปร่งใสขึ้น ภายในนั้นถึงกับปรากฏมังกรมายาตัวจิ๋วที่มีขนาดเล็กราวกับไส้เดือน กำลังบินวนเวียนไปมาอยู่ภายในมุก
เมื่อเห็นภาพนี้ ต่อให้เป็นเด็กเจ็ดขวบก็รู้ว่านี่คือของวิเศษ!
กู้หย่วนยื่นมือออกไปคว้ามุกมังกรมายามาไว้ในมือ พิจารณาดูครู่หนึ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเบาๆ
ไม่เลว เป็นมุกมังกรมายาของแท้แน่นอน และน่าจะเป็นมุกที่มาจากมังกรมายาระดับจินตานเสียด้วย