เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 199 เทพกู่อมตะ!
แม้ซือหม่าเหยียนจะไม่เกรงกลัวนักพรตเฮ่อหลิง ทว่าก็ใช่ว่าจำเป็นต้องล่วงเกินอีกฝ่าย อย่างไรเสียทั้งสองก็เป็นสหายเก่าแก่ที่คบหากันมานานปี
หากต้องมาผิดใจกันเพราะลูกศิษย์เพียงคนเดียว ข่าวแพร่งพรายออกไปมีแต่จะทำให้คนนอกหัวเราะเยาะ กลายเป็นตัวตลกเสียเปล่าๆ
“อืม เรื่องเช่นนี้จะใจร้อนไม่ได้”
ซือหม่าเหยียนครุ่นคิดในใจ รู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่อาจเร่งรัด จึงตัดสินใจว่าจะผูกใจไอ้หนุ่มนี่ไว้ก่อนค่อยว่ากัน
ถึงอย่างไรฝืนเด็ดแตงที่ยังไม่สุกย่อมไม่หวาน เรื่องการกราบอาจารย์รับศิษย์ล้วนต้องอาศัยความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย จะปล่อยให้ไอ้หนุ่มนี่เกิดความบาดหมางในใจไม่ได้เด็ดขาด
หากสามารถเกลี้ยกล่อมให้กู้หย่วนตกลงได้ล่วงหน้า รอจนศิษย์น้องเฮ่อหลิงกลับมา ค่อยปรึกษาหารือกันสักหน่อย หากศิษย์น้องเฮ่อหลิงยอมยกศิษย์คนนี้ให้ตนย่อมดีที่สุด แต่หากไม่ยอม เช่นนั้นก็ยอมจ่ายค่าตอบแทนที่สูงลิ่วสักหน่อย แล้วแถมความติดค้างน้ำใจให้อีกสักครั้ง ไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะไม่ตกลง
หากพูดถึงเรื่องอื่น ซือหม่าเหยียนอาจไม่กล้ารับประกัน ทว่าหากพูดถึงความมั่งคั่ง ทั่วทั้งยอดเขาโอสถจะมีสักกี่คนที่เทียบเขาได้!
สำหรับการปฏิเสธอย่างนุ่มนวลของกู้หย่วนเมื่อครู่ ซือหม่าเหยียนไม่ได้รู้สึกแย่อันใด หนำซ้ำยังค่อนข้างพึงพอใจด้วยซ้ำ
แม้เขาจะถูกใจพรสวรรค์ของกู้หย่วนและอยากรับมาเป็นศิษย์จริงๆ ทว่าก็ไม่อยากรับพวกเนรคุณเลี้ยงไม่เชื่องเข้ามา
หากกู้หย่วนตกลงในทันที นั่นก็คือคนเนรคุณ เห็นแก่ผลประโยชน์จนลืมบุญคุณ เขาย่อมต้องมองอีกฝ่ายต่ำลงไปหลายส่วนแน่
จิตใจคนล้วนทำด้วยเนื้อ นานวันเข้า พอคุ้นเคยกับไอ้หนุ่มกู้หย่วนนี่ แล้วค่อยมอบบุญคุณให้ ให้อีกฝ่ายติดค้างน้ำใจเยอะๆ ถึงเวลานั้นเมื่อมีทั้งผลประโยชน์และน้ำใจ ไม่เชื่อหรอกว่าไอ้หนุ่มนี่จะไม่หวั่นไหว!
ต่อให้ถอยออกมาอีกก้าว หากนักพรตเฮ่อหลิงไม่ตกลง และกู้หย่วนก็ไม่ตกลง อย่างมากก็แค่ให้กู้หย่วนกราบอาจารย์สองคนไปเลย
ถึงเวลานั้นนักพรตเฮ่อหลิงถ่ายทอดวิชากระบี่ให้ ส่วนตนก็ถ่ายทอดวิชาหลอมโอสถให้ ก็ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับทุกฝ่าย
คิดเช่นนั้นในใจ ทว่าภายนอกซือหม่าเหยียนย่อมไม่มีทางพูดออกไป
“ข้าก็แค่พูดไปเรื่อย ในเมื่อเจ้าไม่ยินยอม ก็แล้วแต่เจ้าเถิด”
ซือหม่าเหยียนกล่าวเช่นนั้น แล้วก็ชี้แนะต่อ
“แม้เจ้าจะหลอมโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณออกมาได้ แต่ก็ไม่ได้พิสูจน์สิ่งใด การจะเรียกขานว่าเป็นนักหลอมโอสถนั้นยังนับว่าฝืนไปสักหน่อย”
“ข้าขอแนะนำให้เจ้าสัมผัสกับสูตรโอสถให้มากขึ้น ลองหลอมสมุนไพรวิญญาณให้หลากหลาย เมื่อสะสมประสบการณ์ได้มากพอ ชื่อเสียงของปรมาจารย์หลอมโอสถจึงจะสมดั่งชื่อ”
“ศิษย์ลุงกล่าวได้ถูกต้องแล้วขอรับ”
กู้หย่วนน้อมรับด้วยความถ่อมตน
ซือหม่าเหยียนนึกถึงสิ่งที่กู้หย่วนพูดเมื่อครู่ขึ้นมาได้
“จริงสิ เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามีอีกเรื่องที่จะขอคำชี้แนะจากข้า?”
“เป็นเช่นนี้ขอรับศิษย์ลุง เมื่อช่วงเช้าวันนี้ ศิษย์สืบทอดแห่งนิกายกู่เสิน นามว่าลู่คุนได้มาหาศิษย์…”
กู้หย่วนเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้ฟังรอบหนึ่งโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
ในตอนท้าย เขายังกล่าวเสริมว่า
“ดังคำกล่าวที่ว่า รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งมิพ่าย ศิษย์มาที่นี่ ก็เพื่ออยากจะสอบถามศิษย์ลุงเกี่ยวกับที่มาที่ไปของคนผู้นี้ขอรับ”
“อีกฝ่ายบุกมาหาถึงที่แล้ว ศิษย์จะยังทำตัวมืดแปดด้าน ไม่รู้แม้กระทั่งตัวตนของอีกฝ่ายก็คงไม่ได้”
ซือหม่าเหยียนขมวดคิ้ว มองกู้หย่วนอีกสองสามครั้งด้วยความประหลาดใจ
“ไอ้หนูเจ้านี่โชคดีเสียจริง ผีเสื้อกระบี่เงาเขียวตัวนี้เป็นถึงทายาทของแมลงพิสดารยุคโบราณ หากมีโอกาสปลุกสายเลือดของมันให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ และทำให้มันลอกคราบกลายเป็นผีเสื้อกระบี่หยกมรกตซึ่งเป็นแมลงพิสดารยุคโบราณที่แท้จริงได้ ก็เท่ากับว่าเจ้าได้เลี้ยงดูตัวตนที่มีศักยภาพเทียบเท่ากับเซียนแท้ระดับหยวนเสินเลยทีเดียว”
“ศิษย์ลุงล้อเล่นแล้วขอรับ”
กู้หย่วนหัวเราะขมขื่น
“แมลงพิสดารยุคโบราณจะไปหาได้ง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร?”
“การจะทำให้ผีเสื้อกระบี่เงาเขียวตัวนี้ลอกคราบกลายเป็นผีเสื้อกระบี่หยกมรกตได้ แรงกายแรงใจและทรัพยากรที่ต้องสูญเสียไปนั้นไม่น้อยไปกว่าการปั้นผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งให้กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับหยินเสินหรือหยางเสินเลย ศิษย์จะมีปัญญาที่ไหน...”
“เฮ้อ…”
ซือหม่าเหยียนเพียงถอนหายใจ:
“ก็ไม่แปลกที่ศิษย์สืบทอดแห่งนิกายกู่เสินอย่างลู่คุนจะหวั่นไหว นิกายกู่เสินฝึกฝนวิถีกู่ ย่อมคลั่งไคล้แมลงกู่เป็นที่สุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแมลงพิสดารอย่างผีเสื้อกระบี่เงาเขียวเลย แมลงชนิดนี้มีความหมายต่อศิษย์นิกายกู่เสินอย่างมหาศาล”
ซือหม่าเหยียนพูดพลางส่ายหน้า:
“หากข้าเป็นเขา เกรงว่าข้าเองก็คงหวั่นไหวเช่นกัน และอาจไม่ใช่แค่ลู่คุน ตอนนี้ศิษย์คนอื่นๆ ของนิกายกู่เสินก็อาจจะเพ่งเล็งเจ้าอยู่ด้วยก็เป็นได้”
“ส่วนลู่คุน... ข้าพอจะเคยได้ยินชื่อคนผู้นี้อยู่บ้าง”
พูดมาถึงตรงนี้ ซือหม่าเหยียนก็ไม่ได้อ้อมค้อมอีกต่อไป กล่าวว่า
“ตัวลู่คุนเองยังพอว่า แม้จะมีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรไม่เลว และเป็นศิษย์สืบทอดของนิกายกู่เสิน ทว่าเขายังไม่ได้หลอมรวมจินตาน ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ช้าเร็วย่อมต้องไล่ตามเขาทัน ทว่า…”
“เด็กคนนี้เป็นหลานชายสุดที่รักของเทียนฉงเหล่าจู่ (ปรมาจารย์แมลงสวรรค์) ซึ่งเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายกู่เสิน และเทียนฉงเหล่าจู่ผู้นั้น ก็เป็นถึงผู้ทรงอำนาจระดับหยางเสิน”
“เทียนฉงเหล่าจู่?”
เมื่อนึกถึงตอนเช้าที่ลู่คุนหยิบเอาของล้ำค่าสี่ชิ้นออกมาอย่างใจป้ำ กู้หย่วนก็พยักหน้าโดยสัญชาตญาณ พอจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงมีความมั่งคั่งถึงเพียงนี้
การเป็นหลานชายของผู้ทรงอำนาจระดับหยางเสิน จะมีทรัพย์สินมากมายก็เป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว
มิน่าล่ะลู่คุนถึงได้ทำตัวเย่อหยิ่งจองหอง ไม่เห็นหัวผู้ใด มีผู้ทรงอำนาจระดับหยางเสินเป็นที่พึ่งพิง จะไม่ให้อวดดีได้อย่างไร?
ส่วนเทียนฉงเหล่าจู่ผู้นี้ กู้หย่วนก็พอจะเคยได้ยินชื่อมาบ้าง
คนผู้นี้เดินไปบนเส้นทางแห่งวิถีกู่ได้ไกลมากแล้ว แทบจะบรรลุถึงขั้นที่น่าสะพรึงกลัวอย่างเทพกู่อมตะแล้วก็ว่าได้
คนผู้นี้สามารถจำแลงร่างเป็นแมลงกู่นับสิบล้าน กระจายตัวอยู่ทั่วทุกสารทิศในแดนใต้ ต่อให้แมลงกู่ตัวอื่นๆ ตายไปจนหมด ขอเพียงมีแมลงกู่เหลือรอดอยู่เพียงตัวเดียว เขาก็สามารถฟื้นคืนชีพกลับมาได้ดังเดิม
เล่าลือกันว่า เคยมีเซียนแท้ระดับหยวนเสินผู้หนึ่งมองเขาขวางตา จึงลงมือกับเทียนฉงเหล่าจู่ ทว่าด้วยวิชาศักดิ์สิทธิ์อันเป็นเอกลักษณ์ของเขา แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ท้ายที่สุดเขาก็หลบหนีไปได้
ตัวตนอันตรายที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่เช่นนี้ ได้ก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในแดนใต้แล้ว ไม่มีผู้ใดกล้าไปตอแยด้วย
เมื่อเห็นกู้หย่วนนิ่งเงียบ ซือหม่าเหยียนก็คิดว่ากู้หย่วนกำลังกังวลเรื่องนี้ จึงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ:
“วางใจเถอะ นิกายกู่เสินนั้นเก่งกาจจริง แต่ที่นี่คือตลาดการค้าเซียนฉงหมิง ต่อให้ไอ้หนูลู่คุนมีอีกสิบความกล้า ก็ไม่มีทางกล้าลงมือทำอะไรเด็ดขาด ขอเพียงเจ้าพักอยู่ที่นี่อย่างสงบ ย่อมปลอดภัยไร้กังวล”
“ส่วนเทียนฉงเหล่าจู่ผู้นั้น ยิ่งไม่มีเหตุผลให้ต้องมาลดตัวกลั่นแกล้งผู้เยาว์อย่างเจ้า”
“ศิษย์เข้าใจแล้วขอรับ”
กู้หย่วนย่อมไม่มีทางหลุดปากบอกไปว่า ตนเตรียมการจะก่อเรื่องไว้เรียบร้อยแล้ว
“เข้าใจก็ดีแล้ว”
ซือหม่าเหยียนกล่าว:
“อีกอย่าง ตำหนักเซียนมังกรชาดก็ใกล้จะเปิดเต็มที แม้ว่าตลาดการค้าเซียนฉงหมิงแห่งนี้จะค่อนข้างปลอดภัย แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะมีพวกใจกล้าห่อฟ้าก่อความวุ่นวายอันใดขึ้นมาหรือไม่ ทางที่ดีไอ้หนูอย่างเจ้าก็จงอยู่เงียบๆ เจียมตัวไว้หน่อย”
กู้หย่วนย่อมรีบตอบรับเป็นพัลวัน คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกล่าวเสริมอีกว่า
“จริงสิ ศิษย์ยังไม่อยากเปิดเผยเรื่องวิชาหลอมโอสถในตอนนี้ รบกวนศิษย์ลุงช่วยปิดเป็นความลับให้ศิษย์ด้วยนะขอรับ”
“อืม ได้สิ”
ซือหม่าเหยียนปรายตามองกู้หย่วน คาดเดาว่ากู้หย่วนคงอยากทำตัวสงบเสงี่ยม จึงรับปากไปอย่างง่ายดาย
สนทนากับซือหม่าเหยียนต่ออีกครู่หนึ่ง กู้หย่วนก็ขอตัวลาจากไป
“หืม?”
เมื่อเดินออกจากห้องหลอมโอสถ เพิ่งจะเลี้ยวผ่านระเบียงทางเดิน จู่ๆ ในใจกู้หย่วนก็บังเกิดความรู้สึกเหมือนถูกแอบมอง เขากระตุกเท้าหยุดเดิน กวาดสายตามองไปรอบๆ ทว่ากลับไม่พบสิ่งใดผิดปกติ
พอมาถึงโถงชั้นหนึ่ง เขาหาผู้ดูแลวัยกลางคนคนเดิมพบ กู้หย่วนก็ปลดถุงหินวิญญาณข้างเอวออก แล้วซื้อสมุนไพรวิญญาณเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง ตั้งใจจะนำกลับไปหลอมโอสถ
ทว่าในครั้งนี้ สมุนไพรวิญญาณที่เขาซื้อกลับแตกต่างไปจากครั้งก่อน ในนั้นเกินกว่าครึ่งล้วนเป็นสมุนไพรวิญญาณที่ต้องใช้ในการหลอมสูตรโอสถแปลกๆ ชนิดอื่น