เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 198 ความตกตะลึงของซือหม่าเหยียน!
เมื่อเวลาผ่านไป ดวงตาของซือหม่าเหยียนก็ยิ่งเบิกกว้างและเปล่งประกายเจิดจ้า สายตาที่เขามองกู้หย่วนก็เริ่มเปลี่ยนไป
เขาคือใครกันล่ะ?
เขาคือหนึ่งในสามปรมาจารย์นักปรุงโอสถแห่งยอดเขาโอสถ ผู้มีวิชาการปรุงโอสถในระดับที่เรียกได้ว่าเข้าขั้นเทพ!
จากคำถามที่กู้หย่วนถามออกมา ซือหม่าเหยียนก็ตระหนักได้ทันทีว่า ระดับวิชาการปรุงโอสถของกู้หย่วนในตอนนี้ ก้าวหน้าไปถึงขั้นไหนแล้ว
หลังจากสอบถามข้อสงสัยจนหมด กู้หย่วนก็เตรียมจะบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาเยือนในครั้งนี้
“ท่านลุงขอรับ วันนี้ที่ศิษย์มา นอกจากจะมาขอคำชี้แนะเรื่องวิชาการปรุงโอสถแล้ว ความจริงยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอคำปรึกษาจากท่านขอรับ”
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ไม่ต้องรีบ”
ทว่าซือหม่าเหยียนกลับมีประกายประหลาดพาดผ่านดวงตา เขาโบกมือปัดอย่างร้อนรน
“เร็วเข้า รีบเอาโอสถที่เจ้าปรุงออกมาให้ข้าดูหน่อยสิ”
“ขอรับ”
กู้หย่วนรู้ดีว่าซือหม่าเหยียนลุ่มหลงในวิถีโอสถมากเพียงใด และความก้าวหน้าด้านการปรุงโอสถของเขาก็ปิดบังอีกฝ่ายไม่มิดอยู่แล้ว เขาจึงไม่แปลกใจ หยิบเอาขวดยาขวดหยกสิบกว่าขวดที่เขาปรุงได้ในช่วงหลายวันมานี้ออกมาทั้งหมดอย่างไม่อิดออด
ส่วนใหญ่เป็นโอสถแก่นหยก ตามมาด้วยโอสถเสริมปราณ และกระทั่งยังมีโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณอีกหนึ่งขวด
ซือหม่าเหยียนเปิดจุกขวดออกทีละขวด สูดดมกลิ่น และพินิจพิจารณาสีสันของโอสถ สีหน้าของเขาก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าดูชม
มีทั้งความประหลาดใจ ทึ่ง และตื่นตะลึง!
นั่นก็เพราะเขาพบว่า โอสถเหล่านี้ทุกเม็ดล้วนกลมกลึงเต่งตึง กลิ่นหอมบริสุทธิ์ ล้วนเป็นโอสถคุณภาพชั้นยอดทั้งสิ้น
หากเป็นนักปรุงโอสถคนอื่นปรุงได้ เขาย่อมไม่ประหลาดใจ แต่กู้หย่วนเพิ่งจะเรียนมาได้นานแค่ไหนกันเชียว?
หากจะว่ากันตามตรง กู้หย่วนไม่เคยแม้แต่จะเฝ้าเตาไฟ ไม่เคยสกัดยาทิพย์ ไม่เคยเห็นคนอื่นปรุงโอสถ และยิ่งไม่เคยได้รับการชี้แนะจากใครเลย เขาเพียงแค่อ่านตำราวิถีโอสถมาบ้างเท่านั้น
เมื่อไม่กี่วันก่อน เขายังนับว่าเป็นลูกมือฝึกหัดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
จนกระทั่งซือหม่าเหยียนมอบเคล็ดวิชาจินตานให้ กู้หย่วนถึงจะได้เริ่มศึกษาวิชาการปรุงโอสถอย่างเป็นกิจจะลักษณะ
ทว่าเพียงแค่ไม่กี่วัน เขากลับสามารถปรุงโอสถระดับนี้ออกมาได้ นี่มันแทบจะพลิกความเชื่อและมุมมองที่เขามีต่อวิถีโอสถไปจนหมดสิ้น
“โอสถพวกนี้ เจ้าเป็นคนปรุงเองทั้งหมดเลยรึ?”
ในเวลานี้ สายตาของซือหม่าเหยียนร้อนแรงดั่งไฟบรรลัยกัลป์ ร้อนแรงเสียจนแทบจะหลอมละลายเหล็กไหลได้เลยทีเดียว
กู้หย่วนพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ใช่ขอรับ”
จากนั้น ซือหม่าเหยียนก็เปิดขวดหยกใบหนึ่งออก แล้วเทโอสถวิญญาณสีม่วงอ่อนเม็ดหนึ่งออกมา
โอสถเม็ดนี้ดูราวกับคริสตัล ผิวหน้าแวววาว สาดส่องแสงสีม่วงเรืองรองจางๆ ภายในมีกลุ่มควันสีดำเป็นเส้นสายลอยวนเวียนไปมา แปรเปลี่ยนรูปร่างไปมาอย่างน่าอัศจรรย์
นี่ก็คือโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณที่กู้หย่วนปรุงขึ้นมานั่นเอง!
จากวัตถุดิบสิบชุด ท้ายที่สุดเขาปรุงสำเร็จเพียงแค่สองชุดเท่านั้น เมื่อเทียบกับโอสถวิญญาณชนิดอื่นๆ แล้ว โอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณมีความยากในการปรุงสูงกว่ามาก อัตราความสำเร็จจึงไม่สูงนัก
“โอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณ…”
ใบหน้าของซือหม่าเหยียนแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างแทบถลน สายตาที่มองกู้หย่วนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“นี่เจ้าก็เป็นคนปรุงเองรึ?!”
“ชะ… ใช่ขอรับ”
กู้หย่วนถูกสายตาที่แทบจะกลืนกินคนของซือหม่าเหยียนทำให้ตกใจไปชั่วขณะ เขาพยักหน้าอย่างลังเลเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้มีความรู้สึกผิดหรือร้อนตัวแต่ประการใด
เมื่อเห็นว่ากู้หย่วนไม่ได้มีท่าทีโกหกหรือแสร้งทำเป็นเก่ง ซือหม่าเหยียนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ภายในใจบังเกิดคลื่นลมพายุโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง
สำหรับโอสถแก่นหยก โอสถเสริมปราณ หรือโอสถหล่อเลี้ยงรากฐานก็แล้วไปเถอะ
การที่กู้หย่วนสามารถปรุงโอสถพวกนั้นออกมาได้ แม้จะทำให้เขาตกใจ แต่พอนึกถึงผลงานของกู้หย่วนเมื่อครั้งก่อน ก็ยังพอจะหาเหตุผลมารองรับได้
ด้วยระดับวิถีโอสถของกู้หย่วนในตอนนี้ การจะเรียกเขาว่าผู้ช่วยปรุงโอสถก็ไม่ได้เป็นการกล่าวเกินจริงเลย
การที่กู้หย่วนสามารถปรุงโอสถเหล่านี้ออกมาได้ในระยะเวลาอันสั้น พิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีพรสวรรค์ด้านวิถีโอสถที่สูงส่งอย่างแท้จริง
ทว่าโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณนั้นต่างออกไป!
นี่คือโอสถระดับกลางค่อนไปทางสูง หากไม่ใช่นักปรุงโอสถตัวจริงเสียงจริง ย่อมไม่มีทางปรุงมันออกมาได้อย่างเด็ดขาด!
วิชาการปรุงโอสถเป็นวิชานอกรีตที่ค่อนข้างพิเศษ มันเรียกร้องพรสวรรค์และสติปัญญาของผู้บำเพ็ญเพียรในระดับที่สูงส่งอย่างยิ่งยวด
บางคนร่ำเรียนมาทั้งชีวิต ก็ยังไม่อาจปรุงได้แม้แต่โอสถระดับต่ำที่สุด
เอาตัวซือหม่าเหยียนเองเป็นบรรทัดฐาน การที่เขาสามารถก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์นักปรุงโอสถได้ พรสวรรค์และสติปัญญาย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว
แต่เขาก็ยังต้องใช้เวลาถึงสองปีเต็ม กว่าจะก้าวขึ้นเป็นผู้ช่วยปรุงโอสถได้
และหลังจากนั้น เขาก็ต้องใช้เวลาอีกถึงสิบสามปีเต็ม จึงจะสามารถก้าวขึ้นเป็นนักปรุงโอสถได้
แต่ถึงกระนั้น ในตอนนั้นเขาก็ยังได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะวิถีโอสถแล้ว
แต่กู้หย่วนล่ะ?
ใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่วันเท่านั้น! ต่อให้นับรวมเวลาที่เขาอ่านตำราโอสถด้วยตัวเอง ก็ไม่เกินสามเดือนอย่างแน่นอน!
นี่มันช่องว่างที่ห่างชั้นกันขนาดไหนเนี่ย?
“หรือว่าในโลกนี้ จะมีนักปรุงโอสถที่เกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ?”
เมื่อมองดูกู้หย่วนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ซือหม่าเหยียนก็บังเกิดความคิดเช่นนี้ขึ้นมาในหัว
จากนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกเสียดายและเสียใจอย่างสุดซึ้ง
“น่าเสียดายที่ไอ้หนู่นี่ดันไปกราบศิษย์น้องเฮ่อหลิงเป็นอาจารย์เสียแล้ว มิเช่นนั้น หากมาเป็นลูกศิษย์ของข้า มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหนนะ…”
ในวินาทีนี้ ซือหม่าเหยียนพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที ว่าเหตุใดศิษย์น้องเฮ่อหลิง ผู้มักจะปลีกวิเวกและไม่ค่อยรับศิษย์ ถึงได้ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อรับกู้หย่วนเป็นศิษย์ให้จงได้
ที่แท้ กู้หย่วนไม่เพียงแต่จะมีพรสวรรค์ด้านการบำเพ็ญเพียรสูงลิ่ว ครอบครองกายาวิญญาณถึงสองสาย แต่พรสวรรค์ด้านวิถีโอสถก็ยังโดดเด่นไม่แพ้กัน!
ต้นกล้าชั้นยอดเช่นนี้ กลับไม่ได้เป็นศิษย์ของเขา แต่กลับถูกศิษย์น้องเฮ่อหลิงที่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรสายกระบี่ฉกไปเป็นศิษย์เสียได้ นี่มันช่างเป็นการทิ้งไข่มุกลงโคลนตม เป็นการทำลายอนาคตเด็กชัดๆ!
พอคิดมาถึงตรงนี้ ซือหม่าเหยียนก็กัดฟันกรอด ใบหน้าฉายแววดุร้ายขึ้นมาวูบหนึ่ง ภายในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง
พรสวรรค์ด้านการบำเพ็ญเพียรจะดีแค่ไหน เขาไม่สนหรอก แต่คนที่มีพรสวรรค์ด้านวิถีโอสถสูงส่งปานนี้ หากวาดหาทั่วทั้งยอดเขาโอสถ ก็ยังมีไม่ถึงหยิบมือเลยด้วยซ้ำ
และต้นกล้าชั้นเยี่ยมอย่างกู้หย่วน เขาไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต!
ให้ตายเถอะ หรือว่าตาเฒ่านี่คิดจะลงมือทำร้ายข้า?
เมื่อเห็นสีหน้าดุร้ายของซือหม่าเหยียน กู้หย่วนก็ใจเต้นระทึก บังเกิดความระแวดระวังขึ้นมาทันที เขาลอบใช้เจตจำนงกระบี่ล็อคเป้ากระบี่อิ๋นเจียวที่อยู่ในร่างอย่างเงียบๆ
หากอีกฝ่ายคิดจะลงมือจริงๆ ต่อให้รู้ว่าสู้ไม่ได้ เขาก็ไม่มีทางยืนรอความตายอยู่เฉยๆ แน่
ระดับการบำเพ็ญเพียรของซือหม่าเหยียนนั้น อยู่ห่างจากระดับหยินเสินเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น เขาย่อมมองออกว่ากู้หย่วนกำลังตั้งการ์ดระวังตัวเขาอยู่
ไม่ได้การแล้ว! อัจฉริยะวิถีโอสถแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด!
ต่อให้เป็นศิษย์ของศิษย์น้องเฮ่อหลิงแล้วยังไงล่ะ ในเมื่อตอนนี้กู้หย่วนยังไม่ได้กราบไหว้ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก ความสัมพันธ์ฉันศิษย์อาจารย์นี้ก็ถือว่ายังไม่สมบูรณ์เสียหน่อย
พอคิดได้ดังนี้ เขาก็พยายามระงับสติอารมณ์ ปั้นหน้าให้ดูเรียบเฉยที่สุด ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า
“ไอ้หนูกู้ เจ้าคิดว่าท่านลุงดีต่อเจ้าหรือไม่?”
เอ๊ะ… ไม่ได้จะลงมือหรอกรึ?
กู้หย่วนรู้สึกประหลาดใจ ทว่าฉากหน้าก็ยังคงประจบสอพลอไปตามเรื่อง
“ท่านลุงถ่ายทอดวิชาการปรุงโอสถให้แก่ข้า ย่อมมีพระคุณใหญ่หลวงต่อข้าดั่งขุนเขาขอรับ”
“อืม”
เมื่อได้ยินคำตอบของกู้หย่วน ซือหม่าเหยียนก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“วิชาการปรุงโอสถของเจ้าก้าวหน้าไปมากก็จริง ทว่าวิถีโอสถนั้นลึกซึ้งและยากลำบาก ยิ่งดำดิ่งลึกลงไป ก็ยิ่งยากเย็นแสนเข็ญ ลำพังแค่เจ้าคลำทางเอง ย่อมไม่เพียงพอหรอก หากเจ้าได้กราบอาจารย์ผู้เก่งกาจคอยชี้แนะ ก็อาจจะมีโอกาสก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้”
ในขณะที่พูด เขาจงใจเน้นเสียงหนักที่ประโยคสุดท้ายอย่างมีนัยยะ
นี่คิดจะรับข้าเป็นศิษย์งั้นรึ?
สีหน้าของกู้หย่วนดูแปลกไป มีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจความหมายของซือหม่าเหยียน
เขาส่ายหน้าพลางกล่าว
“ขอบพระคุณท่านลุงที่ช่วยชี้แนะขอรับ ทว่าศิษย์ได้กราบอาจารย์ไปแล้ว ซ้ำท่านอาจารย์ก็ดีต่อศิษย์มาก ศิษย์ไม่มีความคิดที่จะเปลี่ยนไปกราบอาจารย์ท่านอื่นหรอกขอรับ”
“แต่ว่า…”
ซือหม่าเหยียนร้อนรนขึ้นมาทันที กำลังจะอ้าปากเถียง แต่ก็ต้องหุบปากลง
ตอนแรกเขาตั้งใจจะบอกว่า ความสัมพันธ์ฉันศิษย์อาจารย์ของพวกเขาสองคนตอนนี้ยังถือว่าไม่สมบูรณ์เสียหน่อย แต่พอนึกขึ้นได้ว่า หากมาพูดจาแบบนี้ต่อหน้ากู้หย่วน ไม่เพียงแต่จะทำลายภาพลักษณ์ของตนเอง แต่หากศิษย์น้องเฮ่อหลิงกลับมาล่ะก็ คงจะต้องเกิดเรื่องใหญ่โตเป็นแน่