เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 197 การเจรจาและคำขู่!
นี่คิดจะเอาของมาแลกเปลี่ยนกับข้างั้นรึ?
กู้หย่วนเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายทันที ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ
เขากวาดตามองสิ่งของทั้งสี่ชิ้นที่ลู่คุนนำออกมา รอยยิ้มเย้ยหยันและท่าทีดูแคลนปรากฏชัดเจนบนใบหน้าอย่างปิดไม่มิด
แม้กู้หย่วนจะเพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรได้ไม่นาน แต่การได้อยู่เคียงข้างนักพรตเฮ่อหลิง ได้รับการชี้แนะจากเขา ผนวกกับการศึกษาตำราต่างๆ ด้วยตนเอง ก็ทำให้เขาหูตากว้างไกลและมีความรู้เพิ่มขึ้นไม่น้อย
ของทั้งสี่ชิ้นที่อยู่ตรงหน้านี้ ล้วนเป็นของล้ำค่าอย่างแท้จริง
กระบี่คริสตัลสวรรค์ แม้จะด้อยกว่ากระบี่อิ๋นเจียวอยู่มาก ทว่าก็ถือเป็นอาวุธเวทระดับสูงที่หาได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมันยังเป็นอาวุธเวทธาตุน้ำ ซึ่งสอดคล้องกับเคล็ดวิชาที่เขาฝึกฝนพอดี
ส่วนไม้บรรทัดตระเวนฟ้า คุณภาพของมันด้อยกว่ากระบี่อิ๋นเจียวเพียงแค่ขั้นเดียวเท่านั้น แม้พลังทำลายล้างอาจจะสู้ไม่ได้ แต่มันก็โดดเด่นในด้านรุกและรับที่สมดุล ซ้ำยังมีสรรพคุณพิเศษอื่นๆ แฝงอยู่อีกด้วย
อาวุธเวททั้งสองชิ้นนี้ ไม่ว่าชิ้นไหน หากตกไปอยู่ในมือของสำนักบำเพ็ญเพียรหรือตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไป ล้วนมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะถูกยกให้เป็นอาวุธเวทประจำสำนักหรือประจำตระกูลได้เลยทีเดียว
ต่อไปคือแมงมุมอัสนีมันเป็นแมลงวิเศษ หรือจะเรียกว่าแมลงกู่ธาตุสายฟ้าที่หาได้ยากยิ่ง
กู่พิสดารชนิดนี้พบเห็นได้ยากมาก มักจะปรากฏตัวเฉพาะในเขตอันตรายบางแห่งของเทือกเขาอวิ๋นเมิ่ง และมักจะออกมาให้เห็นเฉพาะในช่วงที่มีพายุฝนฟ้าคะนองเท่านั้น
ไม่เพียงแต่จะมีศักยภาพสูงส่ง แต่มันยังมีพลังเทวะธาตุสายฟ้ามาแต่กำเนิด แมงมุมอัสนีที่โตเต็มวัย จะมีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับยอดฝีมือระดับจินตาน และด้วยพลังเทวะประจำตัวของมัน ต่อให้มียอดฝีมือระดับจินตานทั่วไปมารุมล้อมสักหลายคน ก็ใช่ว่าจะจัดการมันได้ง่ายๆ
เมื่อใดที่มันปรากฏตัว ย่อมดึงดูดผู้คนมากมาย โดยเฉพาะศิษย์แห่งนิกายกู่เสินให้แห่กันไปจับกุม
แม้ส่วนใหญ่คนเหล่านั้นจะต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นั่น ทว่านานๆ ครั้งก็มักจะมีผู้โชคดีจับมันมาได้สักตัว หรือได้ไข่แมงมุมอัสนีมาสักใบสองใบ นำไปประมูลขาย ก็สามารถแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรบำเพ็ญเพียรได้มากมายก่ายกอง
นิกายกู่เสินเป็นถึงสำนักใหญ่วิถีกู่ ย่อมไม่ขาดแคลนแมลงวิเศษชนิดนี้ ทว่าของดีๆ แบบนี้ก็คงมีไม่มากนักเช่นกัน
กล่องไม้ที่วางอยู่ตรงหน้านี้ น่าจะบรรจุไข่แมงมุมอัสนีเอาไว้ใบหนึ่งเป็นแน่
ส่วนน้ำนมศิลาปฐพีนั้น ยิ่งล้ำค่ายิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด
มันเป็นของเหลวที่นับค่าเป็นหยด ถือกำเนิดขึ้นจากชีพจรปฐพีเป็นของวิเศษแห่งฟ้าดินที่มีสรรพคุณในการบำรุงปราณแท้และฟื้นฟูแก่นแท้ของชีวิต
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังมีสรรพคุณในการยกระดับพรสวรรค์และรากฐานกระดูกได้ในระดับหนึ่ง เมื่อใดที่มันปรากฏตัว ย่อมมีคนแย่งกันซื้อ เป็นของดีที่มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ กระทั่งมันยังมีสรรพคุณในการชำระล้างจินตาน ช่วยยกระดับคุณภาพของจินตานได้อีกด้วย
น้ำนมศิลาปฐพีเพียงครึ่งขวดนี้ มากพอที่จะทำให้คนธรรมดาผลัดเปลี่ยนกระดูกใหม่ หรืออาจจะช่วยยกระดับผู้ที่หลอมรวมจินตานระดับต่ำ ให้เลื่อนขั้นขึ้นมาอีกระดับหนึ่งก็เป็นได้
เรียกได้ว่า ของทั้งสี่ชิ้นที่อยู่ตรงหน้านี้ ไม่ว่าชิ้นไหน หากนำออกไป ล้วนสามารถสร้างความฮือฮาและคลื่นลูกใหญ่ในตลาดนัดเซียนฉงหมิงได้อย่างแน่นอน
ต้องยอมรับเลยว่า ลู่คุนสมกับเป็นศิษย์สืบทอดจริงๆ ความมั่งคั่งระดับนี้ กู้หย่วนคิดว่าต่อให้เป็นท่านอาจารย์ของตนก็ยังเทียบไม่ได้ ไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่มีภูมิหลังยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันแน่
ทว่า แม้ของจะดีสักแค่ไหน กู้หย่วนก็ไม่หวั่นไหวเลยสักนิด
อย่าว่าแต่ให้เลือกสองในสี่ชิ้นนี้เลย ต่อให้ยกให้เขาทั้งสี่ชิ้น กู้หย่วนก็ไม่มีทางตอบตกลงเด็ดขาด! ต่อให้เพิ่มเงินก็ไม่ยอม!
“ว่าอย่างไร? หรือว่าสหายเต๋ากู้ไม่พอใจ?”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของกู้หย่วน ลู่คุนก็หรี่ตาลง กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาอย่างเงียบๆ
มุมปากของเขากระตุกยิ้ม ทว่าภายในใจกลับลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ
ลู่คุนคิดว่า การที่เขายอมลดตัวมาหาถึงที่ ซ้ำยังหยิบยกของล้ำค่าเหล่านี้มาเจรจาต่อรองอย่างใจเย็น ก็นับว่าให้เกียรติกู้หย่วนอย่างถึงที่สุดแล้ว
ทว่ากู้หย่วนกลับไม่เห็นค่าความหวังดีของเขาเลยแม้แต่น้อย…
“ต้องขออภัยด้วย”
กู้หย่วนอธิบายอย่างใจเย็น
“ผีเสื้อกระบี่เงาเขียว เป็นสิ่งที่ข้าฟูมฟักเลี้ยงดูมานาน ต่อให้ท่านเอาของวิเศษมาแลก ข้าก็ไม่มีทางตกลงเด็ดขาด!”
“ดี! ดีมาก!”
ลู่คุนจ้องมองกู้หย่วนเขม็ง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและไร้อารมณ์อย่างฉับพลัน
“ข้าหวังเพียงว่า สักวันหนึ่ง สหายเต๋ากู้จะไม่มาเสียใจภายหลังก็แล้วกัน!”
“ข้าจะรอดู”
กู้หย่วนยิ้มบางๆ ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองหรือหวาดกลัวต่อคำขู่นั้นเลยแม้แต่น้อย
กู้หย่วนมองตามแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไป คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน
ตอนแรกเขาคิดว่าจะมีแต่ปัญหาภายในยอดเขาโอสถเท่านั้น ใครจะไปคิดว่า ดันไปดึงดูดความสนใจของลู่คุน ศิษย์สืบทอดแห่งนิกายกู่เสินเข้าให้เสียอีก
ไม่รู้เหมือนกันว่า เบื้องหลังเรื่องนี้ จะมีใครในยอดเขาโอสถชักยัยอยู่หรือไม่
ในเวลานี้ พวกเขาอยู่ในตลาดนัดเซียนฉงหมิง ต่อให้ลู่คุนจะกล้าบ้าบิ่นแค่ไหน ก็คงไม่กล้าลงมืออย่างโจ่งแจ้งท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายแน่
ทว่านอกจากการใช้กำลังแล้ว มันก็ยังมีวิธีสกปรกอีกมากมายที่สามารถสร้างความรำคาญและปัญหาให้เขาได้อย่างไม่จบไม่สิ้น
ตอนนี้ ตัวการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราววุ่นวายภายในยอดเขาโอสถยังไม่เผยโฉมออกมา และคงยังสืบหาความจริงไม่ได้ในเร็วๆ นี้ ทว่าปัญหาใหญ่อย่างลู่คุนกลับมาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้ว เรียกได้ว่าเป็นภัยคุกคามที่เร่งด่วนที่สุด
เขาได้ล่วงเกินอีกฝ่ายไปแล้ว และดูจากท่าทางที่หยิ่งยโสและอำมหิตของลู่คุน ก็รู้ได้ทันทีว่าคนพรรค์นี้ไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ แน่
อีกอย่าง มีแต่โจรที่เฝ้ารอโอกาสลงมือเป็นพันวัน ไม่มีใครมานั่งระวังโจรเป็นพันวันหรอก
การมัวแต่นั่งรอให้อีกฝ่ายมาแก้แค้น ไม่ใช่วิสัยของกู้หย่วน!
“ช่างเถอะ ดูท่าข้าคงต้องเป็นฝ่ายรุกบ้างแล้วสิ!”
เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้หย่วนก็มีแผนการอยู่ในใจแล้ว
ช่วงเวลาที่ผ่านมา มีทั้งการลอบกัดในมุมมืด การข่มขู่ และการใช้ผลประโยชน์เข้าล่อ พูดตามตรง กู้หย่วนชักจะรำคาญเต็มทนแล้ว
ดังนั้น เขาจึงเตรียมตัวจะสร้างเรื่องใหญ่ดูสักตั้ง!
……
หออวี้ติ่ง
“ศิษย์กู้หย่วน คารวะท่านลุงขอรับ!”
กู้หย่วนโค้งคำนับซือหม่าเหยียนที่อยู่ภายในห้องปรุงโอสถ
ซือหม่าเหยียนแทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากตอนที่พบกันครั้งก่อนเลย เขายังคงขลุกอยู่แต่ในห้องปรุงโอสถ เพื่อดูแลและควบคุมความร้อนของเตาหลอม
“อ้อ ศิษย์หลานกู้นี่เอง เป็นอย่างไรบ้าง? เจอข้อสงสัยตอนที่ศึกษาเคล็ดวิชาจินตานงั้นรึ?”
ซือหม่าเหยียนแย้มยิ้มพลางถาม ขณะที่มือก็ยังคงควบคุมเพลิงแท้เพื่อรักษาระดับความร้อนให้คงที่
“ศิษย์มีเรื่องเกี่ยวกับการปรุงโอสถมาขอคำชี้แนะจากท่านลุงจริงๆ ขอรับ”
กู้หย่วนพยักหน้า ทว่าไม่ได้รีบร้อนบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาในครั้งนี้ แต่กลับเริ่มต้นด้วยการสอบถามปัญหาบางอย่างที่เขาพบเจอระหว่างการปรุงโอสถ
“ท่านลุงขอรับ คืออย่างนี้ ในระหว่างที่ศิษย์กำลังปรุงโอสถ ศิษย์พบว่าตอนที่กำลังสกัดดอกบัวราตรี…”
“เดี๋ยวก่อน!”
กู้หย่วนยังพูดไม่ทันจบ ซือหม่าเหยียนก็ยกมือขึ้นเบรกกะทันหัน จ้องมองกู้หย่วนแล้วเอ่ยถาม
“นี่เจ้ากำลังจะบอกว่า เจ้าเริ่มปรุงโอสถแล้วอย่างนั้นรึ?”
โดยทั่วไปแล้ว คนปกติมักจะต้องเป็นลูกมือฝึกหัดอยู่นานหลายปี หรืออาจจะนับสิบปี รอจนกว่าจะคุ้นเคยกับสรรพคุณยาของยาทิพย์ชนิดต่างๆ อย่างถ่องแท้เสียก่อน ถึงจะกล้าทดลองปรุงโอสถด้วยตัวเอง
แต่กู้หย่วนเพิ่งจะเรียนมาได้นานแค่ไหนกันเชียว?
“ความรู้จากตำรา ย่อมตื้นเขินกว่าการลงมือปฏิบัติจริงขอรับ”
กู้หย่วนยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความเขินอาย
“แม้ศิษย์จะพอมีความเข้าใจเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงและการหลอมรวมของสรรพคุณยาอยู่บ้าง แต่ทฤษฎีก็คือทฤษฎี ท้ายที่สุดแล้ว ก็ต้องลองลงมือปฏิบัติจริงดูสักครั้ง ถึงจะสามารถเข้าถึงแก่นแท้ของมันได้ขอรับ”
“ความรู้จากตำรา ย่อมตื้นเขินกว่าการลงมือปฏิบัติจริง?”
ซือหม่าเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย
“พูดได้ดีมาก!”
เหตุผลของกู้หย่วนนั้นหนักแน่นเพียงพอ ยิ่งไปกว่านั้น ในการพบกันครั้งก่อน ความเชี่ยวชาญด้านสรรพคุณยาและหลักการปรุงโอสถของกู้หย่วน ก็ได้สร้างความประทับใจให้กับเขาเป็นอย่างมาก ซือหม่าเหยียนจึงไม่ได้รู้สึกว่าการกระทำของกู้หย่วนมีอะไรผิดแปลก
เมื่อเป็นเช่นนั้น กู้หย่วนจึงเริ่มสอบถามปัญหาที่เขาพบเจอระหว่างการปรุงโอสถต่อไป
โอกาสทองเช่นนี้หาไม่ได้ง่ายๆ ท่านลุงซือหม่าผู้นี้มีวิชาการปรุงโอสถที่ได้รับการยอมรับว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของยอดเขาโอสถ ลามไปถึงทั่วทั้งแดนใต้ แม้ว่ากู้หย่วนจะมาด้วยจุดประสงค์อื่น แต่เขาก็ไม่อยากพลาดโอกาสในการเรียนรู้ครั้งนี้ไป
จากนั้น ซือหม่าเหยียนก็เริ่มอธิบายและตอบคำถามของกู้หย่วนทีละข้อ
ในช่วงแรก ซือหม่าเหยียนยังตอบคำถามสบายๆ ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป คำถามของกู้หย่วนก็เริ่มลึกซึ้งและซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ